ตอนที่ 2624
บทที่ 2626: ฤทธิ์สุราไหลลงท้อง กลายเป็นแสงกระบี่สามพัน!
October 21, 2026
ชายชราที่โผล่มาในค่ายรบจักรพรรดิอย่างกะทันหันผู้นี้ ไม่ใช่ใครอื่น เขาก็คือผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักกระบี่ชิงหยุน—
จื่อหยางเทียนจุน!
จางเหมยเจินเหรินเห็นจื่อหยางเทียนจุนก็ปลื้มดีใจ ตะโกนลั่นว่า: “ท่านอาวุโส ช่วยไอ้เด็กเวรนั่นเร็ว!”
จื่อหยางเทียนจุนเหลือบมองเย่ชิวคราหนึ่ง มิได้ลงมือช่วย จากนั้นก็กวาดตามองจางเหมยเจินเหรินกับพวก แล้วสะบัดมือขวาเบาๆ
“ครืน!”
คลื่นพลังไร้รูปพวยพุ่งออกไป เพียงชั่วพริบตา พลังกดทับของเซียนที่กดทับจางเหมยเจินเหรินกับพวกก็สลายหายไป
“แข็งแกร่งชะมัด!” หลินต้าเหนี่ยว อุทาน
ฮ่องเต้ต้าจโจวเริ่มเดาได้ลางๆ ถึงฐานะของจื่อหยางเทียนจุน กำลังจะถามจางเหมยเจินเหริน ก็เห็นเสี่ยวไป๋หูโค้งคำนับต่อหน้าจื่อหยางเทียนจุน เอ่ยอย่างเคารพว่า: “ขอคารวะท่านเทียนจุน!”
ผู้อาวุโสเผ่าอสูรหลายคนก็คารวะตาม พร้อมเปล่งเสียงพร้อมกันว่า: “ขอคารวะท่านเทียนจุน!”
“สมแล้วที่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักกระบี่ชิงหยุน” ฮ่องเต้ต้าจโจวใจสะท้านวาบ คิดในใจว่า: “เพียงแต่ท่าทางภายนอกนี่ ช่างไม่ค่อยสมศักดิ์ศรีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิเอาเสียเลย!”
ขณะเดียวกัน เขาก็ปลื้มปิติสุดขีด ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ มาถึงแล้ว ใครจะต้านได้?
ต่อให้พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะแกร่งเพียงใด จะสู้กึ่งจักรพรรดิได้หรือ?
ฮ่องเต้ต้าจโจวก็รีบคารวะต่อหน้าจื่อหยางเทียนจุน กล่าวว่า: “ขอคารวะท่านอาวุโส”
หลินเสี่ยวเหนียวเอ่ยตามว่า: “หลินเสี่ยวเหนียวขอคารวะท่านอาวุโส”
ม่อเทียนจีกับหลินต้าเหนี่ยวก็ค้อมกายคารวะด้วยความเคารพ ไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่น้อย ท้ายที่สุด ชายชราคนนี้คือซือจู่ของเจ้านายพวกเขา แถมยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ
หนิงอันก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม: “หนิงอันขอคารวะท่านอาวุโส”
จื่อหยางเทียนจุนยิ้มพลางว่า: “พวกเราเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจกัน”
“ถ้อยคำทักทายไว้คุยกันทีหลังเถอะ”
“ตอนนี้ส่งพวกคุณออกไปก่อน”
พรึบ!
จื่อหยางเทียนจุนสะบัดฝ่ามือ พลังที่มองไม่เห็นสายหนึ่งก็พัดพาพวกเขาทั้งหมดไป ทันทีที่เท้าแตะพื้นอีกครั้ง ก็มาโผล่นอกค่ายรบจักรพรรดิแล้ว
จนถึงตอนนี้ สายตาของจื่อหยางเทียนจุนจึงไปหยุดที่ใบหน้าของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน
พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็มองจื่อหยางเทียนจุนอยู่เช่นกัน
สี่ตาประสานกัน
ทั้งสองยิ้มพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ราวกับได้พบสหายเก่าที่จากกันเนิ่นนาน
“ในที่สุดท่านก็มา!”
วาจานั้นของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ทำให้จางเหมยเจินเหรินกับพวกพากันตะลึงงัน
หรือว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานรอจื่อหยางเชียนเป่ยมาตลอด?
“ท่านกำลังรอผมงั้นหรือ?” จื่อหยางเทียนจุนถาม
“ถูกต้อง” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานกล่าว: “ถ้าไม่ใช่รอท่าน อาตมาคงส่งพวกเขาเข้าสู่วัฏสงสารไปนานแล้ว”
เย่ชิวยังถูกเปลวเพลิงกรรมทรมานอยู่ ครั้นได้ยินคำของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ก็สะท้านใจอย่างแรง
หญิงสาวลึกลับในโลงศพทองคำบอกเขามานานแล้วว่า เขาไม่ใช่เป้าหมายของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน
ตอนนั้นเย่ชิวคิดว่า เป้าหมายของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานคือโจวอู่หวัง จึงกดข่มพวกเขา บีบให้โจวอู่หวังมาช่วย แล้วฉวยโอกาสกวาดล้างเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งแคว้นโจวให้สิ้นซาก
ตอนนี้ดูแล้ว ไม่เพียงคาดเดาผิด แต่ผิดมหันต์
เป้าหมายของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่ใช่โจวอู่หวังเลย หากแต่เป็นจื่อหยางเทียนจุน
“ไอ้หัวโล้นนี่คิดจะทำอะไร?”
“หรือว่าจะมาท้าทายซือจู่?”
“ซือจู่เป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ เขากล้าหรือ?”
ขณะนั้นเอง ได้ยินพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเอ่ยกับจื่อหยางเทียนจุนว่า: “เท่าที่อาตมาทราบ เย่ฉางเซิงกับท่านสนิทสนมกันยิ่งนัก เห็นอาตมาทรมานเขาเช่นนี้ ท่านไม่โกรธหรือ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า……” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะลั่น แล้วคว้าไหสุราขึ้นมา เงยหน้าซดไปหนึ่งอึก ยิ้มกล่าวว่า: “ท่านช่วยเขาขนาดนี้ ผมยังขอบคุณไม่ทันเลย จะโกรธไปทำไมกัน?”