บทที่ 2734: เป่ยหมิงหวัง!

ทันทีที่เสียงเย็นเฉียบนั้นขาดหาย กลางอากาศก็ปรากฏรอยแยกขึ้นฉับพลัน ราวกับถูกพลังอันมองไม่เห็นฉีกกระชากอย่างหยาบกร้าน

ต่อจากนั้น เงาร่างหนึ่งก้าวออกจากรอยแยกลงมา เสมือนมังกรเทพเสด็จจากสวรรค์

เป็นชายร่างสูงใหญ่ สวมชุดดำสนิทดั่งหมึก แผ่ออร่าที่เย็นชา เข้มขรึม และน่าเกรงขาม

ใบหน้าคมสัน สายตาลึกซึ้งดั่งมหาสมุทร ราวกับสามารถกลืนกินทุกแสงสว่างได้

เขาก็คือเป่ยหมิงหวัง!

การปรากฏตัวของเป่ยหมิงหวัง ทำเอาอากาศโดยรอบแทบแข็งค้าง แรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นแผ่คลุมทั้งสนามรบ จนคนหายใจแทบไม่ออก

อู๋ฮวาเห็นเป่ยหมิงหวังโผล่มากะทันหัน ใจสะดุ้งวาบ เขารับรู้ชัดว่าไอสังหารที่ชายชุดดำแผ่ออกมานั้น รุนแรงกว่าหรงฮวาหลายเท่า

“แกเป็นใคร?” อู๋ฮวาถามเสียงต่ำ แฝงความระแวดระวัง

เป่ยหมิงหวังไม่ตอบคำถาม แต่จ้องอู๋ฮวาเย็นๆ แล้วกล่าวว่า “เมื่อกี้เจ้าเอ่ยว่าจะฆ่านางใช่ไหม?”

อู๋ฮวาขมวดคิ้ว ได้ยินแววสังหารหนาแน่นในน้ำเสียงของอีกฝ่าย เขารู้ทันทีว่าวันนี้คงไม่จบแบบสวยงาม

“แล้วจะเอายังไง?” อู๋ฮวาพูดเสียงเย็น ร่างกายตึงแน่นพร้อมออกมือทุกเมื่อ

แววตาเป่ยหมิงหวังวาบเย็น เขาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำว่า “ผู้ใดแตะต้องนาง—ตาย!”

สิ้นคำ เป่ยหมิงหวังพลันวูบไหว กลายเป็นเงาดำพุ่งเข้าหาอู๋ฮวา

ความเร็วของเขารวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ เพียงพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าอู๋ฮวาแล้ว

สีหน้าอู๋ฮวาเปลี่ยนไป เขาไม่คาดว่าชายชุดดำจะเร็วถึงเพียงนี้ จึงรีบเร่งวิชากายาเพชรอมตะขึ้นมาป้องกัน พร้อมเหวี่ยงหมัดถาใส่เงาดำ

ปัง!

เสียงระเบิดดังสนั่น อู๋ฮวารู้สึกว่าพลังมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่าง สะเทือนจนพลังเลือดและพลังชีวิตปั่นป่วน

เขาถอยกรูดรัวๆ พยายามตั้งหลัก

แต่เป่ยหมิงหวังไม่ปล่อยช่องว่างให้เขาได้พักหายใจ

เป่ยหมิงหวังไล่ติดเป็นเงาตามตัว จู่โจมหนักใส่อู๋ฮวาอีกคำรบ

อู๋ฮวาตกใจสุดขีด รู้ว่าตนเจอคู่ต่อสู้แข็งแกร่งยิ่งนัก จึงไม่กล้าประมาทแม้เสี้ยวเดียว ระดมวิชากายาเพชรอมตะเต็มกำลังตั้งรับ

แต่การโจมตีของเป่ยหมิงหวังเฉียบคมรุนแรง ทุกกระบวนท่าราวกับสามารถทะลวงการป้องกันของเขา อู๋ฮวาจึงถูกอัดจนต้องถอยไม่หยุด

ไม่ไกลนัก เย่ชิวที่คอยสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดหรี่ตาลง

“ถ้าผมเดาไม่ผิด ไอ้หมอนี่น่าจะเป็นเป่ยหมิงหวัง—หัวหน้าผู้ล่าที่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดถึง!”

“แค่เป่ยหมิงหวังยังแกร่งขนาดนี้ นึกไม่ออกเลยว่า ร่างเทพไร้เทียมทานของตระกูลหวงจิน กับอัจฉริยะจากตระกูลเซวียนหยวนที่มีสายเลือดมังกรเถื่อน จะน่ากลัวถึงไหน”

“คราวนี้อู๋ฮวาเจอของแข็งเข้าให้จริงๆ”

สถานการณ์ในสนามรบตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ อู๋ฮวาถูกบีบจนถอยทีละก้าว ใกล้จะตกสู่ภาวะจนมุม

อู๋ฮวาหน้าตึง เขารู้ว่าปล่อยไปอย่างนี้ไม่ได้ ต้องหาโอกาสฝ่าวงล้อม

เขาชำเลืองหรงฮวาอย่างไม่ยอมแพ้ พลางด่ากราดในใจว่า “อีตัวดี รอไว้เถอะ ไม่นานฉันจะฆ่าแกให้ได้”

คิดได้ดังนั้น อู๋ฮวาระเบิดแรงกาย พุ่งพรวดออกไปด้านนอก หวังหลุดพ้นจากการตามติดของเป่ยหมิงหวัง

ทว่าเป่ยหมิงหวังราวกับคาดไว้แล้ว วูบเดียวก็ไปดักหน้าขวางทางอู๋ฮวา

“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้น!” เป่ยหมิงหวังหัวเราะเย็น

ใจอู๋ฮวาหนักวาบ รู้ว่าคงยากจะหนีได้ในวันนี้ จึงสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจเผชิญหน้ากับเป่ยหมิงหวังแบบเต็มตัว

“หมัดพิฆาตคงกระพัน!”

อู๋ฮวาตะโกนลั่น แสงทองคำพล่านทั่วสรรพางค์ รุ่งโรจน์ก่อเป็นเงาคงกระพันมหึมา พุ่งกระแทกใส่เป่ยหมิงหวัง

เป่ยหมิงหวังเห็นแล้วแววตาแฝงความดูแคลน เขายืนแน่นดั่งขุนเขา ยกฝ่ามือฟาดออกไปหนึ่งที

ตู้ม!

เงาคงกระพันแตกสลายฉับพลัน อู๋ฮวารู้สึกแรงสะท้อนทะลักเข้าร่าง จนเขาพ่นเลือดกอง ร่างกายถูกซัดเหมือนโดนสายฟ้าฟาด กระเด็นไกลก่อนกระแทกพื้นอย่างหนัก

“สามเณรน้อย ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเห็นหน้าเจ้าเลย เจ้าคงเป็นผู้บุกรุกจากภายนอกสินะ?”