บทที่ 2735: มือโหดทำลายหญิงงาม

หรงฮวานั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้น หลับตา กำลังจะเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บ อยู่ๆ ใจสะดุ้งวูบ รีบหันไปทางมุมมืดแล้วตวาดเสียงเข้ม

“ใครน่ะ?”

เมื่อเสียงของหรงฮวาจบลง เงาร่างหนึ่งค่อยๆ เดินออกจากความมืด ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างเจิดจ้า

เป็นเย่ชิว!

“เป็นแก!”

หรงฮวาเห็นว่าเป็นเย่ชิว ใบหน้างามพลันซีดเผือด ตกใจสุดขีดจนลุกพรวดขึ้นทันที

พร้อมกันนั้น ดวงตาของเธอจ้องเย่ชิวไม่วาง ขมวดคิ้วแน่นด้วยความแค้น ดวงตาแดงฉาน เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

อย่างที่ว่า คู่แค้นเจอกัน เลือดขึ้นหน้าเป็นพิเศษ!

“คุณหนูใหญ่หรงฮวา ได้ยินว่าตามหาผมอยู่ ตอนนี้ผมโผล่มาให้เห็นเองเลย เซอร์ไพรส์ไหม ตกใจหรือเปล่า?” เย่ชิวยิ้มกว้าง เดินกดดันเข้าหาหรงฮวาทีละก้าว

ใจของหรงฮวาหายวูบ

นึกไม่ถึงว่าแผลยังไม่ทันหาย ก็ต้องมาเจอเย่ชิวอีก

ซวยสุดๆ

“ถ้าเป่ยหมิงหวังยังอยู่ก็ดีสิ……ไม่ถูก เป่ยหมิงหวังเพิ่งไป เย่ฉางเซิงก็โผล่มา จะบังเอิญอะไรขนาดนั้น?”

“หรือว่า ไอ้คนนี้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาตลอด?”

คิดถึงตรงนี้ หัวใจหรงฮวาจมวูบ เธอตวาดเสียงเย็นว่า: “เย่ฉางเซิง กล้าดีนะ!”

“แกฆ่าน้องชายฉัน แล้วยังกล้าบุกมาเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไม่กลัวฉันขยี้ให้ไม่เหลือซากรึไง?”

“ขยี้ให้ไม่เหลือซาก? หึๆ ตอนนี้เธอทำไหวเหรอ?” เย่ชิวหัวเราะพลางพูด “เมื่อกี้ผมเห็นนะ ว่าคุณบาดเจ็บ”

จริงด้วย เขาแอบซ่อนอยู่ในเงามืดมาตั้งแต่แรก

“เสียดายเจ้าเป่ยหมิงหวัง พลังบำเพ็ญเพียรก็ใช้ได้ หน้าตาก็พอไปได้ แต่ดันเป็นพวกตามตื๊อเลียแข้งเลียขา ช่างน่าสมเพชจริงๆ” เย่ชิวพูดไป ย่างเท้าเข้าหาหรงฮวาไป รอยยิ้มบนหน้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ

ความรู้สึกไม่ดีพลุ่งขึ้นมาในใจหรงฮวา เธอถามเสียงเย็นว่า: “เย่ฉางเซิง จะทำอะไร?”

“แล้วเธอว่าไงล่ะ?” เย่ชิวย้อน

หรงฮวาพูดว่า: “เย่ฉางเซิง ฉันเตือนนะ อย่ามาล่วงเกินฉันเด็ดขาด”

เย่ชิวหัวเราะ “ถ้าผมจะทำตามใจล่ะ?”

หรงฮวาขู่ “ที่นี่คือเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แค่ฉันตะโกนทีเดียว แกจะตายจนไม่เหลือซากให้ฝัง”

“ผู้หญิงคนนี้ก็แปลกนะ ปากบอกจะฆ่าผมอยู่ดีๆ พอผมมายืนตรงหน้า กลับบอกไม่ให้ผมทำอะไรเหลวไหล ตรรกะอะไรเนี่ย?” เย่ชิวว่า “ส่วนเรื่องที่ว่าผมจะตายจนไม่เหลือซาก... เฮ้ ลองดูสิ”

เย่ชิวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่เห็นหัวหรงฮวาเลย ราวกับกำลังแกล้งแมวตัวหนึ่ง

หรงฮวากำหมัดแน่นอย่างเงียบๆ ในใจลังเลว่าจะกัดฟันสู้ทั้งที่บาดเจ็บ ตัดสินเป็นตายกับเย่ชิวดีไหม

ทันใดนั้น หรงฮวานึกถึงฉากที่วิญญาณแท้ของตนเคยต่อสู้กับเย่ชิว

“เกือบลืมไป ถึงฉันบาดเจ็บ แต่ขอบเขตของฉันสูงกว่าเขา”

“เขาแค่ขอบเขตมหานักบุญ”

“ยิ่งกว่านั้น ฉันก็รู้ไพ่ตายที่แข็งสุดของเขาแล้ว ก็คือแส้ไม้นั่น”

“นอกจากแส้ไม้ เขาไม่มีลูกเล่นอื่น”

คิดได้ดังนั้น ร่างทั้งร่างของหรงฮวาก็คลายลงอย่างไม่รู้ตัว แต่แล้วทันใด เธอสัมผัสถึงภัยคุกคาม ยังไม่ทันคิด ก็ขยับหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ

“ฟิ้ว!”

พลังกระบี่สายหนึ่งเฉียดลำตัวหรงฮวาพุ่งผ่านไป แค่อีกนิดเดียวก็จะฟันเธอขาดเป็นสองท่อน

หรงฮวาสะดุ้งในใจ นึกไม่ถึงว่าเย่ชิวจะลงมือฉับพลัน เธอตวาดด้วยความโกรธ: “เย่ฉางเซิง แกมันชั่วเกินไป……”

“กับศัตรู ต้องชิงลงมือก่อนถึงจะได้เปรียบ ช้าก็ซวย” เย่ชิวพูดจบ ก็เปิดฉากโจมตีหรงฮวาอีกครั้ง

“ชิ่ว!”

พลังกระบี่สายหนึ่งสว่างวาบ ฉีกอากาศพุ่งฟาดใส่หรงฮวา

แม้จะบาดเจ็บ แต่หรงฮวาตอบสนองไว ร่างวูบหลบพลังกระบี่ของเย่ชิว แล้วตบฝ่ามือฟาดใส่ศีรษะเย่ชิว

เย่ชิวยกฝ่ามือขึ้น รับปะทะกับหรงฮวาอย่างง่ายดาย

“แกร๊ง!”