ตอนที่ 2798
บทที่ 2800: เล่ห์กลคนงาม
October 21, 2026
เป่ยหมิงหวังกับสมาชิกตระกูลอีกหลายคนได้ยินเสียง ก็พากันหันไปมอง เห็นสตรีนางหนึ่งสวมกระโปรงยาวบางเบา กิริยางดงามอ่อนช้อย โฉมหน้าล้ำเลิศ ค่อยๆ เดินเข้ามา
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์!
ในบัดนั้น แววตาของเป่ยหมิงหวังก็สว่างวาบ
สมาชิกตระกูลคนอื่นๆ ก็ตะลึงตาค้าง
เพราะเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้รับการยอมรับว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต!
ต่างก็เป็นหนุ่มเลือดร้อน ตามที่ว่า หนุ่มๆ ที่ไหนจะไม่มีใจสั่นไหวบ้าง?
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นสีหน้าของทุกคน จึงยิ้มบางๆ งามราวดอกไม้บาน จนสิ่งรอบตัวหมองไปหมด
ชั่วพริบตา เป่ยหมิงหวังรู้สึกเหมือนหัวใจสะดุดหยุดไปหนึ่งจังหวะ ใจลอยไปพักหนึ่ง
“โอ้พระเจ้า เธอยิ้มให้ผมจริงๆ ด้วย!”
แม้จะเป็นหนึ่งในห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามชีวิตเหมือนกัน แต่เป่ยหมิงหวังแทบไม่ค่อยได้พบกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ และทุกครั้งที่พบ เธอก็สงบเสงี่ยมดุจสายน้ำ ราวกับไม่สนใจสิ่งใด
ทว่าตอนนี้ เธอยิ้ม
เธอยิ้มให้ผมจริงๆ
ทำให้เป่ยหมิงหวังรู้สึกปลื้มปริ่มจนประหม่า
ส่วนสมาชิกตระกูลที่ยืนข้างหลังเขาหลายคนก็แอบกลืนน้ำลาย
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์นี่มัน…… งามเหลือเกิน!
“โอ๊ะ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอนายน้อยแห่งเป่ยหมิงเจียที่นี่ คงเป็นชะตาพาเจอจริงๆ ค่ะ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดเสียงนุ่ม น้ำเสียงมีแซวนิดหน่อย แต่ยังสุภาพไม่เสียมารยาท
ชะตาพาเจอ!
พอเป่ยหมิงหวังได้ยินคำนี้ หัวใจก็เต้นแรงอีกเฮือก
“เธอดันพูดว่าผมกับเธอชะตาต้องกัน ถ้าไม่ได้ยินกับหู คงเชื่อไม่ลง”
“หรือว่าเธอกำลังบอกเป็นนัยอะไรกับผม?”
เป่ยหมิงหวังคิดในใจ
“แปลกนะ ทำไมไม่พูดอะไรเลย?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เหยียดนิ้ว แตะหน้าผากของเป่ยหมิงหวังเบาๆ แล้วหัวเราะ “วันนี้ทำไมดูตื้อๆ เหมือนคนเซ่อไปล่ะคะ?”
ชั่วขณะนั้น เป่ยหมิงหวังทั้งตัวซู่ซ่าเหมือนไฟฟ้าช็อตแล่นไปทั่วร่าง
“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์…… เธอ… เธอแตะตัวผม!”
“พี่ฮวายังไม่เคยแตะตัวผมเลย แต่คุณหนูเซวียนหยวนเธอ……”
“หรือว่าเธอมีใจให้ผม?”
เป่ยหมิงหวังรีบแก้ตัวว่า “คุณหนูเซวียนหยวน ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมมัวคิดเรื่องอื่น เลยเสียมารยาท ขอโปรดอภัยด้วยครับ”
“ใครๆ ก็มีช่วงเผลอไผลกันได้ เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ” ดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จ้องใบหน้าของเป่ยหมิงหวัง มุมปากประดับรอยยิ้มแผ่วอ่อน
เป่ยหมิงหวังสบตาเธอ ก็รู้สึกว่าดวงตานิ่งลึกเหมือนผืนน้ำ ชวนให้ใจสงบจนความเจ็บปวดคลายไป ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน
เขาถูกจ้องจนออกจะเขินๆ จึงฝืนใจถามว่า “คุณหนูเซวียนหยวน กำลังมองอะไรอยู่หรือครับ?”
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดว่า “เป่ยหมิงหวัง คุณรู้ตัวไหมคะ ว่าคุณหล่อขึ้น”
คำพูดนั้นเหมือนโยนหินก้อนใหญ่ลงกลางสระ ก่อคลื่นซัดซ่านมหาศาล
“เธอกำลังชมผม? บอกว่าผมหล่อ?”
เป่ยหมิงหวังรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ
“อะไรกันนี่?”
“ทำไมใจผมถึงเต้นแรงขนาดนี้?”
“หรือว่าผมชอบเธอ? ไม่ๆๆ คนที่ผมชอบคือพี่ฮวาต่างหาก!”
อยู่ๆ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งกว่า “ตอนเข้ามา ฉันเจอลุงเป่ยหมิงค่ะ”
“ลุงเป่ยหมิงฝากบอกคุณว่า ในเขตแกนกลางมีอันตรายที่คาดเดาไม่ได้เยอะมาก ให้คุณระวังให้ที่สุด ทำอะไรอย่าใจร้อนนะคะ”