ตอนที่ 2799
บทที่ 2801: นางรักข้าจัง
October 21, 2026
เป่ยหมิงหวังกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ด้านหลังมีสมาชิกตระกูลเป่ยหมิงสี่คนติดตามมา ขบวนของพวกเขามุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างเอิกเกริก
ระหว่างทาง
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์คอยพูดคุยกับเป่ยหมิงหวังเป็นพัก ๆ ถ้อยคำของนางเต็มไปด้วยความชื่นชมและความห่วงใย ทำให้หัวใจของเป่ยหมิงหวังอบอุ่นขึ้นมาก
“แม้แต่ท่านพ่อ ก็สนใจแค่ว่าข้าจะบินได้สูงแค่ไหน ไม่เคยถามเลยสักครั้งว่าข้าเหนื่อยหรือไม่?”
“แต่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ช่างเข้าอกเข้าใจ เอาใจใส่ทุกอย่าง นางดีกับข้ามากเกินไปจริง ๆ”
“ตั้งแต่พี่สาวฮวาสิ้นชีพไป นางก็เป็นคนแรกที่มาปลอบข้า”
เป่ยหมิงหวังซาบซึ้งอยู่ในใจไม่หยุด
“ผู้หญิงคนหนึ่งจะดีกับผู้ชายได้ถึงเพียงนี้ อธิบายได้อย่างเดียวเท่านั้น—นางรักผู้ชายคนนั้น”
“แท้จริงแล้ว คนที่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รักก็คือข้า”
“ตอนนั้นข้านี่ช่างโง่เง่าจนหัวใจกระดูกหมูท่วม ไม่อย่างนั้นจะไปวิ่งตามหรงฮวาทำไมกัน? มิฉะนั้น ป่านนี้ลูกของข้ากับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์คงครบขวบแล้วก็ได้”
คิดมาถึงตรงนี้ แววตาที่เป่ยหมิงหวังใช้มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็เต็มไปด้วยความลึกซึ้งอ่อนโยน
“นายน้อย ตามตำแหน่งที่ระบุบนยันต์ส่งข่าว พวกเราใกล้ถึงแล้ว”
จู่ ๆ สมาชิกตระกูลคนหนึ่งที่อยู่ในขอบเขตนักบุญก็เอ่ยขึ้น
เป่ยหมิงหวังกำชับว่า “อู๋ฮวาคนนี้เจ้าเล่ห์สารพัด แถมเก่งเรื่องเอาตัวรอด ทุกคนต้องระวัง อย่าทำอะไรให้เขารู้ตัวเป็นอันขาด ห้ามปล่อยให้เขาหนีไปได้เด็ดขาด”
“รับ!” สมาชิกตระกูลทั้งสี่คนขานรับพร้อมกัน
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยว่า “หรงฮวาตายด้วยน้ำมืออู๋ฮวา ก็เห็นชัดแล้วว่าอู๋ฮวาต้องแข็งแกร่งมาก เป่ยหมิงหวัง เดี๋ยวพอเจออู๋ฮวา เจ้าหลบอยู่ข้างหลังข้า ข้าจะคุ้มกันเจ้าเอง”
ได้ยินดังนั้น ในหัวของเป่ยหมิงหวังก็ผุดขึ้นมาทันทีสี่คำ
นางรักข้าจัง!
เป่ยหมิงหวังพูดว่า “ท่านพ่อยังกำชับให้ข้าดูแลเจ้า จะปล่อยให้เจ้ามาคุ้มกันข้าได้อย่างไรกัน?”
“คุณหนูเซวียนหยวน เดี๋ยวอีกครู่เจ้ามาอยู่ด้านหลังข้า ข้าจะเป็นคนคุ้มกันเจ้าเอง”
“เป่ยหมิงหวัง เจ้านี่ช่างดีเหลือเกิน” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยเบา ๆ เสียงของนางอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ทำให้คนฟังรู้สึกปลอดโปร่งเบาสบาย
เป่ยหมิงหวังยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “การปกป้องสตรีคือหน้าที่ของบุรุษ”
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็ไม่ลืมกำชับว่า “แต่ตอนลงมือกับอู๋ฮวา เจ้าต้องระวังให้มาก ห้ามให้ตัวเองบาดเจ็บเด็ดขาด”
ทันใดนั้น ในหัวของเป่ยหมิงหวังก็ผุดขึ้นมาอีกสี่คำ
นางรักข้าจัง!
เป่ยหมิงหวังหัวเราะฮ่า ๆ “ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ข้าเตรียมตัวมาพร้อมสรรพ อู๋ฮวาตายแน่ไม่มีพลาด”
“อืม ข้าเชื่อเจ้า” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “รอให้เจ้าฆ่าอู๋ฮวาได้แล้ว ข้าค่อยไปล่าของวิเศษกับเจ้า”
“ได้” เป่ยหมิงหวังดีใจอย่างยิ่ง
เขาพบว่า ขอเพียงได้อยู่เคียงข้างเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ความปวดร้าวจากการสิ้นชีพของหรงฮวาก็เลือนรางหายไปจากใจ
หรือว่านี่คือพลังของความรัก?
ความรักช่างดีเหลือเกิน!
หรงเอ๋อร์ช่างดีเหลือเกิน!
ทั้งกลุ่มยังคงมุ่งหน้าไปต่อ
เวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน
ครึ่งชั่วยามให้หลัง
จู่ ๆ แววตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็วาบขึ้นอย่างคมกริบ นางเงยหน้ามองไปข้างหน้า
ห้าวินาทีต่อมา
“หยุด!” เป่ยหมิงหวังสะบัดมือส่งสัญญาณ ทันใดนั้นทุกคนก็หยุดเท้า
“เกิดอะไรขึ้นหรือ นายน้อย?” สมาชิกตระกูลคนหนึ่งเอ่ยถาม
“ข้ารับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของพุทธศาสนา อู๋ฮวาอยู่ข้างหน้า อีกอย่างการสั่นไหวของพลังรุนแรงมาก ดูท่าเขาจะกำลังต่อสู้กับใครอยู่” เป่ยหมิงหวังพูดเสียงเบา “อย่าเพิ่งทำให้อู๋ฮวารู้ตัว เราค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ก่อน ดูสถานการณ์ให้ชัด แล้วค่อยหาโอกาสลงมือ”
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยชมว่า “ความคิดนี้ไม่เลวเลย เป่ยหมิงหวัง ข้าพบว่าเดี๋ยวนี้เจ้าดูสุขุมขึ้นมาก”
“อย่างนั้นหรือ?” เป่ยหมิงหวังยิ้มมุมปาก แท้จริงแล้วในใจเขาเบิกบานจนแทบเต้นระบำ