ตอนที่ 2800
บทที่ 2802: บีบ榨ให้หมด!
October 21, 2026
เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่รู้เลยว่าในใจของเป่ยหมิงหวังกำลังคิดอะไรอยู่ นางจ้องไปทางยอดเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า
“ตรงนี้ห่างจากยอดเขาเกินไป ถ้าเกิดมีอะไรเปลี่ยนแปลงขึ้นมา กลัวว่าจะรับมือไม่ทัน ฉันว่า...พวกเราเดินเข้าไปข้างหน้าอีกหน่อยเถอะ”
“ได้” เป่ยหมิงหวังสั่งสี่สมาชิกตระกูลขึ้นมา “ทุกคนระวังตัวให้ดี ปิดซ่อนลมหายใจ ห้ามส่งเสียงอะไรทั้งนั้น”
“ครับ!” สี่สมาชิกตระกูลรับคำพร้อมกัน
ทันใดนั้น พวกเขาก็พากันเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้า แล้วค่อย ๆ ซ่อนตัวอยู่ในป่าอย่างเงียบกริบ รอคอยจังหวะลงมือ
เป่ยหมิงหวังระมัดระวังมาก หลังจากหยุดลง เขาก็วางค่ายกลเก็บเสียงขึ้นมาอย่างไร้สุ้มเสียง
จากนั้นเขาจึงหันไปให้ความสนใจกับความเคลื่อนไหวบนยอดเขา
เห็นเพียงว่าบนยอดเขา การต่อสู้ระหว่างอู๋ฮวากับเย่ชิวยิ่งดุเดือดขึ้นทุกที แสงพุทธะกับจิตสังหารประสานพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า จนทั้งยอดเขาดูราวกับกำลังสั่นสะเทือน
“หรงเอ๋อร์พูดถูก ศึกยืดเยื้อแบบนี้เป็นผลดีกับผมที่สุด แค่รอจนให้อู๋ฮวากับเย่ฉางเซิงหมดแรง ก็จะเป็นจังหวะที่เหมาะที่สุดให้ผมลงมือ”
คิดถึงตรงนี้ เป่ยหมิงหวังก็อดหันไปมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบหนึ่งไม่ได้
ฝ่ายหลังสัมผัสได้ถึงสายตาของเป่ยหมิงหวัง นางก้มหน้าลง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา
หรงเอ๋อร์เขินแล้ว
ผมแค่มองเธอทีเดียว เธอก็หน้าแดงแล้ว
เธอต้องรักผมมากแน่ ๆ!
บนใบหน้าของเป่ยหมิงหวัง เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“คุณชาย ท่านว่าระหว่างอู๋ฮวากับเย่ฉางเซิง ใครแข็งแกร่งกว่ากัน?” สมาชิกตระกูลคนหนึ่งที่อยู่ในขอบเขตมหานักบุญถามขึ้นมาทันที
เป่ยหมิงหวังว่า “ยังต้องถามอีกเหรอ? พลังของอู๋ฮวาเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เย่ฉางเซิงจะไปเป็นคู่มือเขาได้ยังไง?”
สมาชิกตระกูลคนนั้นว่า “แต่ว่าเย่ฉางเซิงมีพรสวรรค์จักรพรรดิไม่ใช่หรือ”
เป่ยหมิงหวังเอ่ยอย่างดูแคลนว่า “ตั้งแต่โบราณกาลจนถึงตอนนี้ คนที่มีพรสวรรค์จักรพรรดิมีตั้งไม่รู้เท่าไหร่ สุดท้ายมีสักกี่คนกันเชียวที่ได้เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จริง ๆ?”
“พรสวรรค์จักรพรรดิ แค่บอกได้ว่าเย่ฉางเซิงมีพรสวรรค์แข็งแกร่งมากเท่านั้น ไม่ได้แปลว่าเขาต้องกลายเป็นจักรพรรดิแน่นอน”
“ไม่ใช่ว่าผมดูถูกเย่ฉางเซิงหรอกนะ ลองดูหน้าตาของเขาสิ แบบนั้นมีสิทธิ์อะไรไปบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ?”
คำพูดนี้ของเป่ยหมิงหวังทำเอาทุกคนพยักหน้าคล้อยตามกันทั้งกลุ่ม
“จริงด้วย เย่ฉางเซิงหน้าตาโคตรจะอัปลักษณ์”
“ยังหล่อสู้ผมไม่ได้เลย”
“คุณชายของเราหล่อกว่าเขาตั้งหมื่นเท่า”
“……”
แต่เดิมเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เองก็คิดว่าเย่ชิวหน้าตากลาง ๆ เท่านั้น ทว่าพอได้ยินคนของเป่ยหมิงเจียพูดให้ร้ายเย่ชิว นางกลับรู้สึกขัดใจขึ้นมานิดหน่อย
“จริง ๆ หน้าตาของเย่ฉางเซิงก็ไม่ได้ถึงกับขี้เหร่อะไรนะ แค่…ธรรมดาเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง”
ในใจนางก็ได้แต่ถอนหายใจ เย่ชิวถ้าเกิดหน้าตาดีกว่านี้อีกสักหน่อยก็คงดี
เป่ยหมิงหวังว่า “คุณหนูเซวียนหยวนพูดถูก หน้าตาของเย่ฉางเซิงนี่แหละ ธรรมดาสุด ๆ”
ทั้งที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า เย่ชิวที่ปรากฏอยู่ในสายตาพวกเขาในตอนนี้ คือเย่ชิวที่แปลงโฉมแล้ว
หากเย่ชิวถอดหน้ากากออก รับรองต้องสว่างจ้าจนแสบตาพวกเขาแน่นอน
ดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กลอกไปมาเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า
“เทียบกับเย่ฉางเซิงแล้ว หน้าตาของอู๋ฮวานั่นกลับดูไม่เลวเลยนะ”
เป่ยหมิงหวังได้ยินเช่นนั้น ใจรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังต้องยอมรับว่า ถ้าเทียบกันที่รูปหน้าอย่างเดียว เขาสู้รูปลักษณ์ของอู๋ฮวาไม่ได้จริง ๆ
“เขาว่ากันมานานแล้ว คนหน้าขาวหน้าตาดี มักมีใจไม่ดี”
“อู๋ฮวาคนนั้นก็แค่ได้เปลือกนอกดี ๆ มาหนึ่งร่าง น่าเสียดายที่เกิดเป็นคนในพุทธศาสนา แต่การกระทำกลับโหดเหี้ยมอำมหิต เลวทรามถึงขีดสุด”
“คุณหนูเซวียนหยวน ต่อไปถ้าเจอคนประเภทนี้ ต้องหลบให้ไกล ๆ เลยนะ”
“อืม” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฮัมรับเบา ๆ
“คุณหนูเซวียนหยวน...” เป่ยหมิงหวังเพิ่งอ้าปากพูดได้คำเดียว ก็ถูกขัดขึ้นกลางคัน
“ท่านเรียกฉันว่าหรงเอ๋อร์ก็ได้” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กล่าว
ในใจของเป่ยหมิงหวังพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาอดคิดถึงหรงฮวาไม่ได้
“เมื่อก่อน ผมอยากเรียกหรงฮวาว่า ‘ฮวาเอ๋อร์’ ทีเดียว เธอกลับทดสอบผมอยู่นานถึงห้าปี จนตายไปก็ยังไม่ยอมให้เรียก”
“แต่วันนี้ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากให้ผมเรียกนางว่าหรงเอ๋อร์เอง”