ตอนที่ 2814
บทที่ 2816: กวาดของวิเศษให้เกลี้ยง ไม่ต้องเหลือคนเป็น
October 21, 2026
ถ้อยคำของเย่ชิวแฝงด้วยความปล่อยวางเหนือโลก ราวกับว่าความแข็งกร้าวทรงอำนาจของหรงอี้สำหรับเขาแล้ว ก็แค่สายลมอ่อนพัดผ่านใบหน้า แค่จันทร์ส่องเหนือผิวน้ำแม่น้ำ ไม่อาจทำให้ความสงบและความแน่วแน่ในใจเขาสั่นคลอนได้
ให้ตายสิ ไอ้กระต่ายน้อยนั่นเสแสร้งได้อีกแล้ว
จางเหมยเจินเหรินกระตุกมุมปาก
“หัวหน้า คำพูดแบบนี้ฟังดูมีปรัชญาดีนะ แต่ตอนนี้พวกเรากำลังเผชิญหน้าศัตรูตัวเอ้เลยนะ!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดเสียงร้อนใจ ชัดเจนว่าไม่เข้าใจกิริยาสงบนิ่งของเย่ชิว
เย่ชิวว่า “ศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ยังมีวิธีรับมืออยู่ดี แค่เราทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เพิ่มพูนพลังของตัวเอง ศึกมาค่อยรับ น้ำมาค่อยหาดินกลบก็พอ”
เฟิงอู๋เหินขมวดคิ้ว “แม้จะพูดแบบนั้น แต่พลังของหรงอี้มันแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ พวกเราแทบไม่มีทางต้านได้เลยนะ”
“คำพูดนี้ กระผมในฐานะนักพรตยังไม่กล้าเห็นด้วย” จางเหมยเจินเหรินพูด “ศัตรูจะแกร่งแค่ไหน ก็ต้องมีทางรับมืออยู่ดี”
“ลองนึกถึงตอนนั้นสิ ตอนที่ผมกับไอ้กระต่ายน้อยยังอยู่แค่ขอบเขตจินตัน ก็กล้าท้าชนกับผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญ ยังไม่ตายมาได้จนถึงทุกวันนี้ไม่ใช่หรือ?”
ได้ยินดังนั้น เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินหันไปมองเย่ชิวกับจางเหมยเจินเหริน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ขอบเขตจินตันไปท้าชนผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญแล้วดันรอดมาถึงทุกวันนี้ได้ ต้องเรียกว่าปาฏิหาริย์แท้ ๆ
ม่อเทียนจีว่า “ในเมื่อหรงอี้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น พวกเราก็ต้องเตรียมตัวไว้บ้าง เดี๋ยวถึงเวลาจะต้านไม่ไหว”
“เตรียมตัวน่ะยังไงก็ต้องทำอยู่แล้ว” เย่ชิวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “แต่เราไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวจนเกินไป”
“ว่าแต่ เป่ยหมิงหวังกับหรงอี้มีความสัมพันธ์กันยังไง?”
เย่ชิวหันไปถามเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน
เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเหมือนจะเดาเจตนาของเย่ชิวออก จึงพูดว่า “หัวหน้า หรือว่าหัวหน้าคิดจะดึงเป่ยหมิงหวังมาเข้าฝ่ายเรา มาช่วยกันจัดการหรงอี้?”
“ชั้นว่าเลิกคิดซะเถอะ!”
“เป่ยหมิงหวังไม่มีทางหันไปเป็นศัตรูกับหรงอี้หรอก!”
“ทำไมล่ะ?” เย่ชิวถาม
เฟิงอู๋เหินว่า “เพราะเป่ยหมิงหวังเป็นลูกน้องของหรงอี้ เชื่อฟังเขาแบบไม่เถียง อีกอย่าง เป่ยหมิงเจียกับฮวงจินเจียจู๋ก็เป็นตระกูลเก่าแก่ที่คบหากันมานาน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก”
ม่อเทียนจีขมวดคิ้ว “ฟังที่พวกเจ้าว่ามา ถ้าเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวายังไม่ตายจากการตัดสินแพ้ชนะกันล่ะก็ ตอนที่หรงอี้เข้ามาในเขตแกนกลาง เขาก็มีโอกาสสูงจะร่วมมือกับหรงอี้มาจัดการเราใช่ไหม?”
เฟิงอู๋เหินพยักหน้า “ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน”
“พี่ใหญ่ ผมว่าพวกเราควรย้อนกลับไปจัดการเป่ยหมิงหวังก่อน กำจัดศัตรูไปสักคน” ม่อเทียนจีว่า “เป่ยหมิงหวังมีพลังแข็งแกร่งมาก ถ้าแล้วต้องมาเจอกับหรงอี้ที่แกร่งยิ่งกว่าอีกคน แล้วทั้งคู่ร่วมมือกันล่ะก็ เราจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบสุด ๆ…”
“เดี๋ยวก่อน!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวโพล่งขึ้น “บางที เราอาจดึงเป่ยหมิงหวังมาเข้าฝ่ายเราได้จริง ๆ ก็ได้”
ทันใดนั้น ทุกคนหันขวับไปมองเฟิงเสี่ยวเสี่ยว
“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์! เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์นั่นแหละคือกุญแจ!”
เฟิงอู๋เหินดวงตาสว่างวาบ “ใช่สิ ทำไมถึงลืมเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไปได้กัน?”
จางเหมยเจินเหรินถาม “หรือว่าหรงอี้ชอบคุณหนูเซวียนหยวนงั้นหรือ?”
เฟิงอู๋เหินว่า “หรงอี้จะชอบเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หรือเปล่า อันนี้ไม่รู้ แต่ที่รู้แน่ ๆ คือฮวงจินเจียจู๋มีใจอยากให้หรงอี้แต่งกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ให้สองตระกูลแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน”
เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูด “สิ่งที่ทำให้ผู้ชายหันมาห้ำหั่นกันเองได้ ส่วนใหญ่ก็มีแค่สองอย่าง หนึ่งคือผู้หญิง สองคือสมบัติ”
“ถ้าเป่ยหมิงหวังดันไปหลงรักเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้า วันหนึ่งก็มีสิทธิ์จะกลับมาผิดใจกับหรงอี้ กลายเป็นศัตรูกันจริง ๆ”
“แค่เป่ยหมิงหวังน่ะรักหรงฮวาสุดหัวใจ ฆ่าอู๋ฮวาก็เพื่อแก้แค้นแทนหรงฮวา ไม่แน่ว่าจะเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นได้เร็วขนาดนั้น”
“หัวหน้า ดูท่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะมองหัวหน้าไม่เหมือนคนอื่นนะ ทำไมไม่ลองขอให้เธอใช้กลยุทธ์หญิงงาม ช่วยเราอีกแรงล่ะ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า
เย่ชิวว่า “ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ตอนนี้นางไปเสียแล้ว ผมจะไปหาที่ไหนทันล่ะ?”
เฟิงอู๋เหินว่า “เดี๋ยวไปตามนางกลับมาให้เอง”
เย่ชิวว่า “ช่างเถอะ เรื่องรับมือหรงอี้ผมมีวิธีของผมเอง พวกคุณไม่ต้องกังวลเกินไป”
ล้อเล่นน่า บนตัวผมน่ะยังมีสุดยอดผู้แข็งแกร่งอยู่ถึงสองคน