บทที่ 2817: ปฏิบัติการชิงของวิเศษ

น้ำเสียงของเย่ชิวแฝงความเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง ทุกคนที่ได้ยินสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“พวกเจ้าสองคนถ้ายังมีอะไรในใจ จะไม่ร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ก็ได้” เย่ชิวหันไปบอกเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน

ทั้งสองเติบโตมาในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ตั้งแต่เด็กก็คลุกคลีกับตระกูลใหญ่หลายตระกูล เย่ชิวจึงกลัวว่าพวกเขาอาจลงมือไม่เต็มที่

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบเป็นฝ่ายออกตัวก่อน “หัวหน้า ไหน ๆ พวกเราก็ตัดสินใจติดตามท่านแล้ว ก็ย่อมจะตามไปตลอด ท่านทำอะไร เราก็ทำอย่างนั้น”

เฟิงอู๋เหินกำหมัดแน่น เอ่ยเสียงทุ้มว่า “หัวหน้า ตั้งแต่ตอนที่ข้าตัดสินใจเดินตามท่าน ข้าก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว”

“ดีมาก” เย่ชิวยิ้ม “ข้าไม่ได้มองคนพลาดจริง ๆ”

“ในเมื่อเป็นงั้น ก็เริ่มลงมือกันเถอะ!”

เย่ชิวเตือนขึ้นมาอีกครั้ง “ทุกคนระวังตัวกันด้วย ยังไงที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของท่านจุน”

“อีกอย่าง อย่าแยกกันห่างเกินไป เดี๋ยวเจออันตรายแล้วช่วยกันไม่ทัน”

“ถ้าเจอหรงอี้ หรือระดับเดียวกับเป่ยหมิงหวังพวกนั้นล่ะก็ ห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาด จำไว้! จำให้ดี!”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหยัน “ไอ้กระต่ายน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าถึงได้ขี้บ่นเป็นป้าแก่แบบนี้วะ? ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเราไม่เป็นอะไรหรอกน่า”

เย่ชิวยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก “เอาแบบนี้แล้วกัน เพื่อความชัวร์ แยกกันเป็นกลุ่ม กลุ่มละสองคน”

จางเหมยเจินเหรินตอบโดยไม่ต้องคิด “ข้าอยู่กลุ่มเดียวกับเจ้า”

“ข้าอยู่กับเสี่ยวเสี่ยว” หลินต้าหนiaoว่า

ม่อเทียนจีจับคู่กับเฟิงอู๋เหิน

เย่ชิวกำชับทุกคนอีกครั้ง “จำไว้ ปลอดภัยมาก่อน”

“รับทราบ!” ทุกคนขานรับพร้อมกัน

“ออกเดินทาง!” เมื่อคำสั่งหลุดจากปากเย่ชิว ร่างของพวกเขาก็หายวับจากที่เดิมอย่างรวดเร็ว

จางเหมยเจินเหรินตามอยู่ด้านหลังเย่ชิว พลันรู้สึกว่าทิศทางแปลก ๆ จึงถามว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เราไม่ใช่จะไปชิงของวิเศษกันเหรอ ทำไมถึงมาทางนี้…?”

“ถูกแล้ว ทางนี้มุ่งไปยอดเขา” เย่ชิวว่า “ข้าอยากย้อนกลับไปดูสักหน่อย”

จางเหมยเจินเหรินว่า “เจ้าอยากรู้สินะ ว่าระหว่างเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวา ใครกันแน่ที่ตาย”

เย่ชิวพูดเสียงเรียบ “ไอ้แก่ ถ้าเจ้าไม่สนใจก็ไปล่าสมบัติของเจ้าเถอะ เดี๋ยวข้าค่อยไปหาทีหลัง”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ “ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าสุดท้ายแล้วสองคนนั่นใครกันแน่ที่รอด”

ระยะห่างค่อย ๆ ลดลง กลิ่นอายคลื่นพลังงานจาง ๆ ก็เริ่มปะปนอยู่ในอากาศ นั่นคือกลิ่นอายเฉพาะตัวเวลาเหล่าผู้แข็งแกร่งปะทะกัน

ในนั้นยังมีพลังแห่งพุทธะที่คุ้นเคยปนอยู่ด้วย อย่างไม่ต้องสงสัย มาจากอู๋ฮวาแน่นอน

“เชี่ยเอ๊ย ยังต่อสู้กันไม่เลิกอีกเหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินถึงกับตาค้าง

เย่ชิวเองก็แปลกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าอู๋ฮวาจะสู้กับเป่ยหมิงหวังมานานขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ

“ดูท่าจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีจริง ๆ เจอของแข็งพอกันแล้ว” เย่ชิวหัวเราะหยอก “ระวังตัวด้วย”

“อืม” จางเหมยเจินเหรินครางรับในลำคอ

ทันใดนั้น สองคนก็ยิ่งระมัดระวัง พลางค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้

พวกเขาแอบมาจนถึงเชิงเขา แล้วเลือกจุดลับสายตาแห่งหนึ่ง ที่นี่มองเห็นศึกบนยอดเขาได้ชัดเจน แถมยังไม่โดนพบเจอง่าย ๆ

เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเพียงบนยอดเขา อู๋ฮวากำลังต่อสู้กับเป่ยหมิงหวังอย่างดุเดือดผิดธรรมดา

ร่างทั้งสองเคลื่อนไหววูบวาบราวสายฟ้า กระบวนท่าคมกล้า ทุกครั้งที่ปะทะกันมีทั้งเสียงระเบิดดังสนั่นและแสงสว่างจ้าฟาดผ่าน

อู๋ฮวาถือดอกบัววิเศษประหลาดอยู่ในมือ กลีบบัวขยับปิดเปิดพลางปลดปล่อยเสียงสวดมนต์ออกมาเป็นระลอก ราวกับจะชำระล้างความชั่วร้ายทั้งปวง ส่วนเป่ยหมิงหวังทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยหมอกสีดำมืดมิด ทุกการโจมตีล้วนสาดซัดด้วยกลิ่นอายดุร้าย จนคนดูขนลุกซู่

ทั้งคู่ล้วนบาดเจ็บแล้ว ทว่าการต่อสู้กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

นอกจากศึกของเป่ยหมิงหวังกับอู๋ฮวาแล้ว ยังมีศึกใหญ่ที่ไกลออกไปในสุญญากาศอีกหนึ่งจุด

นั่นคือหุ่นเชิดร่างสูงใหญ่ตัวหนึ่ง กำลังต่อกรกับพระสามรูป