บทที่ 2853: หลอกเอาไม่ต้องต่อรอง

อู๋ฮวาได้ยินคำของเย่ชิวก็ถึงกับเบิกตาโพลงเหมือนลูกระฆังทองแดง

ศาสตราจักรพรรดิคนละชิ้น?

มึงนี่ก็กล้าพูดออกมานะ!

วัดต้าหลยินเป็นสถานศักดิ์สิทธิ์ของพุทธศาสนา ไม่ใช่นิกายสร้างอาวุธวิเศษ

ช่างเถอะว่าจะว่าฉันไม่มีศาสตราจักรพรรดิมากขนาดนั้น ถึงมีก็เถอะ ฉันจะให้แกได้ยังไงกัน?

คิดว่าฉันเป็นตัวอะไร?

ไอ้โง่? หรือไอ้โง่ให้เขาหลอกฟัน?

คิดจะฉวยโอกาสปล้นคนล้มเหรอ? ฝันไปเถอะ!

ไม่ต้องพูดถึงแต่อู๋ฮวาเลย แม้แต่หลินต้าหนiaoกับพวกยังอึ้งไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะเฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยว ถึงกับตาค้างพูดไม่ออก

แต่เดิมก็คิดว่าจางเหมยเจินเหรินนี่ละโลภไม่รู้จักพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าเจ้านายจะยิ่งกว่าซะอีก

“เวรเอ๊ย ไอ้ลูกหมานี่มันยังโหดกว่ากันอีก” จางเหมยเจินเหรินนึกด่าในใจ

อู๋ฮวาหน้าตึงกล่าวว่า “เย่ฉางเซิง นายโลดแล่นในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมานานขนาดนี้ ยังไม่รู้หรือไงว่า ต่อให้เป็นนิกายระดับสูงสุดก็เอาศาสตราจักรพรรดิออกมาตั้งหกชิ้นไม่ได้หรอก?”

เย่ชิวว่า “ในเมื่อเป็นงั้น งั้นผมถอยให้ก็ได้ คุณให้พวกเราศาสตราจักราจักรพรรดิแค่ชิ้นเดียวก็พอ”

แม่งเอ๊ย เอะอะก็ศาสตราจักรพรรดิ คิดว่าเป็นผักกาดขาวหรือไง!

อู๋ฮวาพูดเสียงแข็งว่า “ฉันไม่มีศาสตราจักรพรรดิ”

เย่ชิวไม่เชื่อเลย “สักชิ้นก็ไม่มี?”

อู๋ฮวาตอบว่า “ไม่มี”

เย่ชิวเยาะ “เป็นถึงบุตรแห่งพระพุทธของวัดต้าหลยิน ศาสตราจักรพรรดิแค่ชิ้นเดียวยังไม่มี แบบนี้มันซอมซ่อเกินไปหน่อยไหม?”

“หรือว่า พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่เห็นนายอยู่ในสายตาเลย?”

“เอาแบบนี้ไหม นายออกจากวัดต้าหลยิน มาทำงานกับฉันดีกว่า?”

ไปเกาะแกหรือ?

คิดว่าฉันไม่รู้อะไรหรือไง ว่าแกน่ะแทบจะอยากฆ่าฉันอยู่แล้ว

อู๋ฮวาพูดอย่างไม่พอใจว่า “เย่ฉางเซิง นายไม่คิดจะร่วมมือกับฉันตั้งแต่แรกใช่ไหม?”

“ถ้าอยากร่วมมือกับฉันจริง ๆ ก็ช่วยจริงใจหน่อยได้ไหม”

เย่ชิวว่า “ก็ได้ เห็นแก่นายมันจนขนาดนี้ งั้นเอาศาสตราเทพไร้เทียมทานมาสักสองสามชิ้นก็แล้วกัน”

อู๋ฮวาไม่ต้องคิดเลย ตอบกลับทันทีว่า “ไม่มี”

“ไม่มี?” เย่ชิวหัวเราะเย็น “อู๋ฮวา หวังว่านายจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้นะ ไม่ใช่ว่าฉันอยากร่วมมือกับนาย แต่เป็นนายต่างหากที่มาขอให้ฉันร่วมมือ”

“ตอนนี้พวกเรากำลังช่วยนายอยู่ จะให้เราช่วยฟรี ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่อง”

“ถ้าศาสตราเทพไร้เทียมทานไม่กี่ชิ้นยังเอาออกมาไม่ได้ งั้นไม่ร่วมมือกันเสียยังดีกว่า”

จางเหมยเจินเหรินรีบเสริมว่า “อู๋ฮวา ไม่ใช่ว่าจางเหมยคนนี้จะว่าอะไรหรอกนะ แต่นายมันไม่มีความจริงใจเอาซะเลย!”

“เป็นคนในพุทธศาสนาได้ยังไงถึงได้พูดโกหกออกมาได้?”

“นายเป็นบุตรแห่งพระพุทธของวัดต้าหลยิน อาจารย์ของนายก็เป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ แต่นายบอกว่าไม่มีศาสตราเทพไร้เทียมทาน ใครมันจะไปเชื่อ?”

“นายจะให้พวกเราออกแรง แต่ไม่ยอมให้ผลประโยชน์ตอบแทน แบบนี้มันจะมีของถูกให้ใครใช้ถึงเพียงนั้นบนโลกนี้ได้ยังไงกัน”

อู๋ฮวาไม่สนใจจางเหมยเจินเหริน กลับมองเย่ชิวแล้วพูดว่า “เย่ฉางเซิง ฉันว่าการร่วมมือของเราเป็นการจับมือกันของสองฝ่ายที่แข็งแกร่ง เป็นการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ฝ่ายหนึ่งไปช่วยอีกฝ่ายฝ่ายเดียว…”

“เหล่าโต้วซี ไป” เย่ชิวไม่รอให้อู๋ฮวาพูดจบ ก็หันหลังจะเดินจากไปทันที

จางเหมยเจินเหรินมองอู๋ฮวาด้วยสายตาดูแคลน “รู้อย่างนี้แต่แรก ก็คงไม่ต้องมาเสียเวลาหรอก เวลาเรามันมีค่า พี่น้องทั้งหลาย ไป!”

เห็นเย่ชิวกับพวกทำท่าจะเดินจากไป อู๋ฮวาก็ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ รีบเอ่ยว่า “เย่ฉางเซิง ฉันว่ายังพอคุยกันได้นะ?”

เย่ชิวไม่คิดจะเหลียวแลอู๋ฮวาเลยสักนิด