บทที่ 2854: โอสถทำลายวิญญาณ

อู๋ฮวาได้ยินเข้าก็แค่นั้น แววตาก็พลันเย็นเฉียบ กลิ่นอายสังหารพุ่งขึ้นเต็มหน้า ตวาดลั่นว่า

“เย่ฉางเซิง คุณนี่หมายความว่ายังไงกันแน่? คิดจะกลับคำรึไง?”

สิ่งที่อู๋ฮวากลัวที่สุดก็คือ เย่ชิวรับศาสตราเทพไร้เทียมทานห้าชิ้นจากมือเขาไปแล้ว ค่อยหันกลับมาปฏิเสธไม่ยอมร่วมมือกันอีกต่อไป ก็เพราะกลัวเรื่องนี้นี่แหละ เขาถึงได้ต่อรองราคากับเย่ชิวอยู่นาน

ตอนนี้ สิ่งที่เขากลัวที่สุดดูท่าว่ากำลังจะเกิดขึ้นจริง

บนใบหน้าอู๋ฮวาเต็มไปด้วยความอาฆาต เขาคิดไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าเย่ชิวกล้ากลับคำจริง ๆ ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่าง เขาก็จะฆ่าเย่ชิวให้ได้เท่านั้นถึงจะระบายแค้นในอกลง

เย่ชิวเอ่ยว่า “ใจเย็นก่อน ถึงผม เย่ฉางเซิง จะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่ถึงขั้นพูดแล้วไม่รักษาสัญญาหรอกนะ”

“ถ้าอย่างนั้นเมื่อกี้คุณพูดหมายความว่ายังไง?” อู๋ฮวาขมวดคิ้วถาม

เย่ชิวถามกลับ “อู๋ฮวา ที่พวกผมตกลงจะร่วมมือกับคุณ แบบนี้ไม่นับว่ากำลังช่วยคุณอยู่เหรอ?”

“ก็…ถือว่าใช่ล่ะมั้ง!” อู๋ฮวากลัวว่าเย่ชิวจะเล่นลูกไม้ขึ้นมาอีก จึงรีบพูดว่า “แต่ผมก็ไม่ได้ให้คุณช่วยฟรี ๆ นะ ผมให้ศาสตราเทพไร้เทียมทานคุณไปตั้งห้าชิ้นแล้ว”

เย่ชิวหัวเราะ “พูดแบบนี้สิถึงจะถูก คุณแน่นอนว่าไม่ได้ให้เราช่วยฟรี ๆ พี่น้องผมแต่ละคนต่างก็ได้ศาสตราเทพไร้เทียมทานจากคุณไปคนละชิ้น แล้วผมล่ะ?”

อู๋ฮวาชะงัก “คุณอะไร?”

“ผลประโยชน์ของผมไงล่ะ” เย่ชิวว่า “คุณจะมองข้ามผมคนเดียวไม่ได้หรอกนะ”

สีหน้าอู๋ฮวาเขียวคล้ำขึ้นมาทันที

เขาไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าพอเอาศาสตราเทพไร้เทียมทานห้าชิ้นออกมาแล้ว เย่ชิวจะยังกล้ามาเรียกร้องผลประโยชน์เพิ่มจากเขาอีก

หน้าด้านเกินไปแล้ว!

อู๋ฮวาแทบจะโมโหจนอกระเบิด “ผมไม่มีศาสตราเทพไร้เทียมทานเหลืออยู่แล้ว”

เย่ชิวเผยยิ้มกว้าง “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้เรียกร้องเกินไปอะไร แค่ให้ศาสตราจักรพรรดิผมสักชิ้นก็พอ”

จางเหมยเจินเหรินได้ยินถึงกับแทบหลุดหัวเราะออกมา คิดในใจว่า

“ไอ้เด็กเวรนี่ พอจับแกะได้ตัวหนึ่งก็ตั้งใจจะถอนขนยันตายเลยสินะ!”

สีหน้าอู๋ฮวาสลับมืดสลับสว่าง เขาจับจ้องเย่ชิวอย่างไม่วางตา ไฟโทสะลุกท่วมอก แต่ก็ได้แค่กดมันเอาไว้

เขารู้ดีว่าในจังหวะสำคัญแบบนี้ ถ้าเล่นบทแตกหักกับเย่ชิวไม่ใช่เรื่องฉลาดเลย เพราะเขายังต้องพึ่งให้เย่ชิวร่วมมือกันรับมือศัตรู

ยิ่งกว่านั้น ถ้าเขาเลือกจะแตกหักตอนนี้ จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ไม่มีทางยอมคืนศาสตราเทพไร้เทียมทานให้เขาแน่นอน

แค่นั้นยังไม่พอ ถ้าโชคร้าย เย่ชิวกับพวกอาจรุมฆ่าเขาทิ้งเสียที่นี่เลยด้วยซ้ำ

เรื่องมันถึงขั้น…

ปวดไข่ชะมัด!

“เย่ฉางเซิง ปากคุณนี่เล่นไม่เล็กเลยนะ” อู๋ฮวาเหยียดยิ้มเย็น น้ำเสียงเจือความเยาะหยัน “ศาสตราเทพไร้เทียมทานห้าชิ้น นั่นคือของที่ล้ำค่าที่สุดในมือผมแล้ว ผมไม่มีศาสตราจักรพรรดิหรอก”

เย่ชิวเพียงยิ้มน้อย ๆ ดูไม่ทุกข์ร้อนกับคำเหน็บแนมนั้นเลย เขาค่อย ๆ เอ่ยว่า “อู๋ฮวา อย่าเข้าใจผิดสิ ผมไม่ใช่คนโลภไม่รู้จักพอหรอกนะ”

“ก็แค่ว่า ไหน ๆ เราก็เป็นหุ้นส่วนร่วมมือกันแล้ว ก็ต้องให้มันยุติธรรมหน่อย คุณว่าไหมล่ะ?”

“ในเมื่อพี่น้องผมได้ผลประโยชน์กันหมดแล้ว ผมในฐานะหัวหน้า จะปล่อยให้ตัวเองมือเปล่าอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ ทั้งตามเหตุผลทั้งตามความรู้สึกมันก็ไม่เข้าท่าเลยนะ”

“เอางี้ก็แล้วกัน ผมไม่ทำให้คุณลำบากหรอก ของวิเศษอะไรก็ได้ แค่ให้ผมสักชิ้นก็พอ”

อู๋ฮวาได้ยินแล้วแววตาก็สั่นไหว คิดคำนวณหาทางออกอย่างรวดเร็วในใจ

เขารู้ดีว่าวันนี้ถ้าไม่ยอมให้ของวิเศษเย่ชิวสักชิ้น เกรงว่าเรื่องร่วมมือคงต้องล่มแน่

“อาจารย์เคยพูดไว้ คนจะทำเรื่องใหญ่ ต้องไม่ติดเล็กติดน้อย”

“ไหน ๆ ก็ยอมเสียศาสตราเทพไร้เทียมทานไปห้าชิ้นแล้ว เพิ่มของวิเศษอีกชิ้นจะเป็นไรไป?”

“เดี๋ยวจัดการหรงอี้เสร็จ แล้วค่อยฆ่าพวกมันทีหลัง ยังไงสุดท้ายของวิเศษก็จะกลับมาอยู่ในมือผมเหมือนเดิม”

คิดมาถึงตรงนี้ อู๋ฮวาก็ควักขวดหยกแกะสลักอย่างประณีตออกมาจากอกเสื้อ ปลายนิ้วปัดเบา ๆ ขวดหยกก็ลอยละลิ่วออกจากมือ ลอยนิ่งอยู่ต่อหน้าเย่ชิว

“นี่คืออะไร?” เย่ชิวถาม

อู๋ฮวาตอบว่า “นี่คือโอสถฟื้นฟูสมบูรณ์สิบประการ ของสะสมล้ำค่าจากวัดต้าหลยินของพวกเรา กินแล้วสามารถเพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร มีสรรพคุณมากมาย”

“โอสถเม็ดนี้เป็นโอสถศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน”

“ในตัวผมไม่มีศาสตราเทพไร้เทียมทานเหลือแล้ว ก็เอาสิ่งนี้ให้คุณแทนก็แล้วกัน”