บทที่ 2855: ตบหน้าเป่ยหมิงหวัง

ขณะที่อู๋ฮวากับเย่ชิวเพิ่งตกลงร่วมมือกันอยู่นั้น ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งปราดมาอย่างกับภูตผี ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทุกคน

“เป่ยหมิงหวัง?”

จางเหมยเจินเหรินสายตาไว เพียงแค่กวาดตามองก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

ในพริบตาเดียว เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับพวกก็เหมือนเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ ทุกคนจ้องเป่ยหมิงหวังอย่างระแวดระวัง

เป่ยหมิงหวังทำเป็นไม่เห็นสายตาเป็นศัตรูของพวกเขา ยิ้มทักเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินว่า “เสี่ยวเสี่ยว อู๋เหิน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน สบายดีกันนะ?”

ท่าทีนี้ทำเอาเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงกับงงไปชั่วขณะ

เป่ยหมิงหวังไม่ควรจะมาหาเรื่องพวกเราหรือไง?

ทำไมถึงได้พูดดีขนาดนี้?

แถมรอยยิ้มยังดูเป็นกันเองขนาดนั้นอีก?

ต่อจากนั้น สายตาของเป่ยหมิงหวังก็ตกลงบนร่างของเย่ชิว เขายิ้มพูดว่า “ระฆังสวรรค์ปฐพีบอกว่าท่านเย่มีพรสวรรค์จักรพรรดิ แต่ก่อนผมยังไม่ค่อยเชื่อ วันนี้ได้พบด้วยตาตัวเอง ผมเชื่อแล้ว”

“ท่านเย่นอกจากจะมีพรสวรรค์จักรพรรดิแล้ว ยังหล่อสง่างาม ท่วงท่าผ่าเผย ทำเอาผมอิจฉาจริง ๆ”

“อ้อ เกือบลืมแนะนำตัว ผมเป่ยหมิงหวัง ยินดีที่ได้พบท่านเย่”

พูดจบ เป่ยหมิงหวังก็ประสานมือคารวะ

ถึงเย่ชิวจะหน้าด้านพอตัว แต่พอได้ฟังคำพูดของเป่ยหมิงหวัง เขาก็ยังอดกระตุกมุมปากไม่ได้

หล่อสง่างามก็จริง แต่ตอนนี้ผมแปลงโฉมอยู่นะ คุณไปเอาตาตรงไหนเห็นว่าผมท่วงท่าสง่าขนาดนั้น?

พูดโกหกได้หน้าตาย

เสแสร้งสิ้นดี

แต่ท่าทีเป็นมิตรของเป่ยหมิงหวัง กลับทำให้เย่ชิวรู้สึกแปลกใจขึ้นมา

แค่ช่วงสั้น ๆ ไม่ได้เจอกัน ทำไมหมอนี่ถึงเหมือนกลายเป็นคนละคน แปลกเกินไปแล้ว

เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

แต่คนยิ้มเข้าหา ใครมันจะกล้ายกมือใส่

เย่ชิวจึงเอ่ยตอบอย่างสุภาพว่า “ผมได้ยินเสี่ยวเสี่ยวกับอู๋เหินพูดอยู่ตลอดว่า คุณชายเป่ยหมิงเจียมีพรสวรรค์หาตัวจับยาก ฟังมาร้อยครั้งไม่เท่ามาเห็นด้วยตาตัวเอง ตอนนี้ได้พบ สมแล้วว่าผิดธรรมดาจริง ๆ”

เรื่องพูดให้สวยหรู ใครจะพูดไม่เป็นกัน

เป่ยหมิงหวังหัวเราะลั่น “เสี่ยวเสี่ยวกับอู๋เหินเป็นเพื่อนสนิทของผม ก็แค่ชมผมเกินจริงไปหน่อยเอง ท่านเย่อย่าไปเชื่อเลย”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินแอบสบตากันแวบหนึ่ง ตอนนี้ในหัวทั้งคู่มีอยู่ความคิดเดียว

ผิดปกติ!

ท่าทีของเป่ยหมิงหวังผิดปกติเกินไป!

นี่มันไม่ใช่เป่ยหมิงหวังคนก่อนเลยสักนิด

ตามนิสัยเดิมของเป่ยหมิงหวัง พอเห็นพวกเขาอยู่กับเย่ชิว เขาต้องลงมือจับตัวทุกคนโดยไม่ลังเล แล้วค่อยซักถามให้รู้เรื่องสิ

แต่ตอนนี้ เป่ยหมิงหวังไม่เพียงไม่ถามด้วยซ้ำว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่กับเย่ชิว แถมคำพูดยังสุภาพนุ่มนวลจนไม่น่าเชื่อ

เย่ชิวมองเป่ยหมิงหวังลึก ๆ หนึ่งที แล้วก็เหลือบไปมองอู๋ฮวา พบว่าตอนทั้งคู่เจอกันกลับไม่มีแววเป็นศัตรูต่อกันเลยแม้แต่น้อย วินาทีนั้นเอง เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมเป่ยหมิงหวังถึงได้พูดกับเขาดีขนาดนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่ชิวจึงเอ่ยว่า “ท่านเป่ยหมิง ท่านมีเรื่องอยากคุยกับผมรึเปล่า?”

เป่ยหมิงหวังยิ้มตอบ “สมกับเป็นเย่ฉางเซิงผู้มีพรสวรรค์จักรพรรดิ ไม่ธรรมดาจริง ๆ มองออกสิ่งที่ผมคิดในใจได้แค่ชั่วพริบตา ใช่แล้ว ผมมีเรื่องสำคัญอย่างยิ่งอยากคุยกับท่าน”

บังเอิญจัง ผมเองก็อยากคุยกับคุณเหมือนกัน

เป่ยหมิงหวังหารู้ไม่ว่า ตอนนี้ในสายตาเย่ชิว เขาไม่ต่างอะไรจากแกะอ้วนตัวหนึ่ง แถมยังเป็นแกะที่ขนหนาฟูเป็นพิเศษ

เย่ชิวจึงว่า “ท่านเป่ยหมิง มีเรื่องอะไรอยากคุยกับผมก็พูดมาตรง ๆ ได้เลย”

“จะว่าไปแล้ว ผมอยากคุยกับท่าน...” เป่ยหมิงหวังพูดยังไม่ทันจบ อยู่ ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่น ราวกับรับรู้อะไรบางอย่างได้ พลันหมุนตัวหันไปมองยังทิศไกล

ทุกคนเห็นการเคลื่อนไหวของเป่ยหมิงหวัง ก็พากันมองตามสายตาของเขาไป เห็นเพียงเงาร่างสองสายพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากขอบฟ้า พร้อมกับแรงปะทะอันรุนแรง