บทที่ 2856: ประจันหน้าซึ่งๆ หน้า

ฝ่ามือฉาดนั้นของหรงอี้ ไม่เพียงทำให้เป่ยหมิงหวังตั้งตัวไม่ทัน แต่ยังทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นใจหายวาบไปตามๆ กัน

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ทั้งสองแม้จะพอรู้นิสัยของหรงอี้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่คาดคิดว่าหรงอี้จะเล่นแรงถึงขนาดนี้ กล้าตบหน้าเป่ยหมิงหวังฉาดใหญ่ต่อหน้าทุกคน

นี่มันกร่างเกินไปแล้ว!

เย่ชิวเองก็รู้สึกประหลาดใจ สายตากวาดไปมาระหว่างเป่ยหมิงหวังกับหรงอี้ แอบครุ่นคิดอยู่ในใจ

เป่ยหมิงหวังในฐานะทายาทสายตรงของเป่ยหมิงเจีย ฐานะสูงส่งเพียงใด แต่ตอนนี้กลับถูกหยามกลางสายตาผู้คนเช่นนี้ ความอัปยศแบบนี้ เขาจะกลืนลงไปง่ายๆ ได้อย่างไร

เป่ยหมิงหวังถูกตบไปฉาดหนึ่ง แก้มแดงบวมขึ้นมาทันตา ความโกรธวาบผ่านดวงตา แต่ก็ถูกเขากดลงอย่างแรง เขาสูดหายใจลึกหนึ่งเฮือก ก่อนเอ่ยอย่างถ่อมตนว่า “พี่อี้ว่าไว้ถูกแล้ว ครั้งหน้าผมจะระวังให้มากกว่านี้ครับ”

พูดจบ เขาก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับเด็กนักเรียนที่ทำผิด

‘ว่าแล้วเชียว ไอ้พวกนี้ไม่มีใครง่ายสักคน’

เย่ชิวถอนหายใจอยู่ในใจ ไม่ว่าการยอมรับผิดของเป่ยหมิงหวังจะจริงหรือแกล้งทำ อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่าหมอนี่มีเหตุมีผล

ท้ายที่สุดแล้ว หรงอี้คือราชานักบุญไร้เทียมทาน หากเป่ยหมิงหวังกล้าต่อต้าน ผลลัพธ์คงจะอนาถมากแน่

เมื่อเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นดังนั้นจึงเอ่ยเสียงแผ่วว่า “พี่หรงอี้ พอเถอะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ต้องให้เสียบรรยากาศหรอกนะ”

น้ำเสียงของนางอ่อนโยนแฝงเสน่ห์ ละมุนหู และยังเจือการปลอบประโลมที่แทบจับสังเกตไม่ได้อยู่เล็กน้อย

หรงอี้ได้ฟัง สีหน้าก็ผ่อนคลายลงไปเล็กน้อย ทว่าความเย็นชาในดวงตายังไม่จาง

เขาเหลือบมองเป่ยหมิงหวังอย่างเย็นชา เอ่ยว่า “จำไว้ อย่าคิดว่าตัวเองเป็นทายาทของเป่ยหมิงเจียแล้วจะไม่ต้องใส่ใจกับคำพูดของพี่ ที่พี่เรียกแกว่า ‘น้องเป่ยหมิง’ นั่นคือให้หน้า ถ้าไม่ให้หน้า แกก็ไม่ต่างอะไรกับขี้หมา”

“คราวนี้เห็นแก่หน้าหรงเอ๋อร์ พี่จะยกโทษให้แกสักครั้ง”

“แต่ถ้าคราวหน้าแกยังไม่เอาคำพูดของพี่ใส่ใจ ก็อย่าหาว่าพี่ไม่ปรานีนะ ฮึ!”

“ใช่ ใช่ พี่อี้พูดถูก ต่อไปผมจะจำคำของพี่ไว้ขึ้นใจครับ” เป่ยหมิงหวังแอบขบกรามอยู่ในใจ ทว่าบนใบหน้ากลับไม่กล้าเผยให้เห็นแม้แต่น้อย ตอบรับอย่างนบนอบ

ทุกคนเห็นภาพตรงหน้าแล้วต่างพากันถอนหายใจ

เป่ยหมิงหวังในฐานะยอดอัจฉริยะรุ่นหนึ่ง เคยต้องทนรับความอัปยศเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ทว่าตอนนี้เขากลับทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธ ทั้งหมดก็เพราะพลังของหรงอี้นั้นแข็งแกร่งเกินไป

สุดท้ายแล้ว ในโลกที่ยกย่องแต่พลังเช่นนี้ ใครหมัดหนักกว่า คนนั้นก็เชิดหน้ามองฟ้าดินได้โดยไม่เห็นหัวใคร

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นบรรยากาศยังตึงเครียดอยู่ จึงเดินย่างเบาๆ ไปหยุดข้างกายเป่ยหมิงหวัง เอ่ยปลอบเสียงแผ่วว่า “เป่ยหมิงหวัง อย่าเอาเข้ามาใส่ใจเลยนะ”

“พี่หรงอี้นิสัยตรงไปตรงมา บางทีเลยเผลอหุนหันพลันแล่นบ้าง แต่เขาไม่ได้มีเจตรร้ายหรอก”

“ทั้งเธอทั้งฉันต่างก็รู้ดี เขาปากร้ายแต่ใจดี เดี๋ยวก็ลืมเรื่องนี้ไปเอง”

เป่ยหมิงหวังเงยหน้ามองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ เห็นนางทำตาให้เป็นเชิงบอกให้เขาอดทนไว้ทันที หัวใจของเป่ยหมิงหวังก็พองโตซาบซึ้งจนล้น

ต่อหน้าหรงอี้แท้ๆ หรงเอ๋อร์ยังอุตส่าห์ปลอบฉัน แบบนี้ไม่รักฉันจะให้เรียกว่าอะไร

เป่ยหมิงหวังคิดมาถึงตรงนี้ก็ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย เอ่ยว่า “คุณหนูเซวียนหยวนพูดเกินไปแล้วครับ ผมไม่คิดมากหรอก พี่อี้เขาว่าถูกแล้ว เป็นผมที่สะเพร่าเอง ต่อไปผมจะระมัดระวังให้มากกว่านี้”

หรงอี้เห็นเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยปลอบเป่ยหมิงหวัง คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย เอ่ยว่า “หรงเอ๋อร์ ไประอาอะไรกับของไร้ค่าแบบนั้น กลับมา”

ของไร้ค่า?

เมื่อเป่ยหมิงหวังได้ยินสองคำนี้ มือที่ซ่อนไว้ด้านหลังก็กำแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน

แม่งเอ๊ย ตบฉันต่อหน้าคนทั้งฝูงไม่ว่า ยังกล้าด่าฉันต่อหน้าคนทั้งฝูงว่าเป็นของไร้ค่า หรงอี้มึงรอไว้เลย

ความอัปยศในวันนี้ ไว้วันหน้าฉันจะเอาคืนให้สาสมเป็นสิบเท่า

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยกมือแตะไหล่ของเป่ยหมิงหวังเบาๆ เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “พอเถอะ ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้เถอะนะ อย่าให้มาทำลายอารมณ์เลย”

“อืม” เป่ยหมิงหวังขานรับแผ่วเบา