บทที่ 2857: ตบหน้า! ตบให้แหลก!

ทันทีที่เย่ชิวเอ่ยคำนั้นออกมา ทั้งสนามถึงกับตะลึงงัน

โดยเฉพาะพวกคนจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่ชิวจะกล้าตอบโต้หรงอี้ตรง ๆ แบบนี้ นี่มันเท่ากับท้าทาย威严ของราชานักบุญไร้เทียมทานอย่างจัง

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความ霸道ของหรงอี้ เขาจะไปยอมปล่อยให้ผู้บุกรุกจากภายนอกมาท้าทายง่าย ๆ ได้อย่างไร?

เป่ยหมิงหวังดีใจจนแทบจะบ้าคลั่ง ใจคิดว่า “ดี! ดีมาก! เดิมทีข้ากะจะไปคุยขอร่วมมือกับเย่ฉางเซิงก่อน ใครจะรู้ ยังไม่ทันอ้าปาก หรงอี้ดันโผล่มาเสียก่อน”

“ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้ข้าไม่ต้องพูดอะไร เย่ฉางเซิงกับหรงอี้ก็ต้องปะทะกันอยู่แล้ว”

“既然อย่างนั้น ข้าก็แค่นั่งบนเขาดูเสือกัดกันเงียบ ๆ พอถึงเวลาเหมาะก็ซ้ำเติมหรงอี้ให้ตายสนิทก็พอ”

คิดมาถึงตรงนี้ เป่ยหมิงหวังก็อดเหลือบมองเย่ชิวอีกครั้งไม่ได้ ใจคิดว่า “เย่ฉางเซิงคนนี้ กล้าชนกับหรงอี้ซึ่ง ๆ หน้า นี่มันเสือชัด ๆ!”

ดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทอแสงวาบในทันที นางคิดในใจว่า “ยืนอยู่ต่อหน้าหรงอี้ยังรักษาอารมณ์ได้แบบนี้ จิตใจของเย่ฉางเซิงไม่ธรรมดา สมแล้วที่เป็นคนที่ข้าเล็งไว้”

“เสียดายอย่างเดียว หน้าตาเขาไม่เข้ากับความกล้าของเขาเลย”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้แต่ถอนหายใจในใจ “ถ้าเขาหน้าตาดีกว่านี้อีกสักหน่อยล่ะก็…คงเพอร์เฟ็กต์เลย”

ส่วนเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน พอได้ยินคำของเย่ชิวก็รู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ เย็นไปครึ่งดวง

“หัวหน้าเอ๊ยหัวหน้า คนอื่นเห็นหรงอี้ยังหนีไม่ทัน แต่นี่ถึงกับไปท้าชนโต้ง ๆ แบบนี้ มันไม่ใช่หาทางตายหรือไง?”

“ไม่นึกเลยว่าถ้าไม่ยอมรับหัวหน้าก็ตาย ยอมรับหัวหน้าแล้วก็ตาย ชะตาชีวิตพวกเรานี่มันช่างน่าสงสารจริง ๆ”

วาจาของเย่ชิวราวกับก้อนหินมหึมาทิ้งลงในผิวน้ำที่สงบนิ่ง เกิดระลอกคลื่นซัดกระเพื่อมไปไกลสุดลูกหูลูกตา

บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุดในพริบตา

ทั้งลานเงียบกริบประหนึ่งป่าช้า แต่ละคนถึงกับรู้สึกได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจตัวเองที่ดังก้องในอก

แววตาของหรงอี้พลันคมกริบราวคมดาบสองเล่ม พุ่งแทงตรงไปยังตัวเย่ชิว

ในสายตาเขา เย่ชิวก็เป็นแค่ตัวเล็ก ๆ ไม่ต่างจากมด แต่กลับกล้าพูดกับเขาแบบนี้?

ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!

หรงอี้เอ่ยขึ้นช้า ๆ เสียงต่ำทุ้มแต่เปี่ยมด้วย威严หาที่สุดมิได้ “เย่ฉางเซิง เจ้าเข้าใจไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”

“คำพูดเมื่อกี้ของเจ้า ชัดเจนว่าเป็นการท้าทายข้า”

“ท้าทายข้า ก็เท่ากับท้าทายกฎเกณฑ์และ秩序ของทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต เจ้าเข้าใจหรือเปล่า?”

มุมปากของเย่ชิวโค้งขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มดูแคลน “หรงอี้ เจ้าคิดว่าตัวเองสำคัญเกินไปแล้ว”

“ข้ายอมรับว่าพลังเจ้าร้ายกาจ แต่เจ้าก็ยังไม่ถึงขั้นแทนทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้หรอก”

“ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย ต่อให้เป็นหัวหน้าตระกูลของอู่ต้าจาเจียทั้งห้า ก็ไม่มีสิทธิ์แทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิต”

“ในใจของข้า มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่แทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิตได้ คือท่านผู้สูงศักดิ์”

“ต่อให้เจ้าหน้าหนาจนกล้าพูดว่าตัวเองแทนเขตต้องห้ามแห่งชีวิตทั้งผืนได้ ข้าก็ยังจะบอกอยู่คำเดียว—หากกฎไม่ยุติธรรม ข้าย่อมใช้กำลังพิสูจน์ทางแห่งเต๋า เปลี่ยนกฎนั้นด้วยมือตัวเอง”

โครม!

ทันทีที่เย่ชิวพูดจบ ทั้งสนามก็สะท้านอีกระลอก

“ใช่แล้ว ต้องอย่างนี้แหละ นี่แหละคือเย่ฉางเซิงที่ข้ารู้จัก” อู๋ฮวาหัวเราะออกมา

แม้แต่เป่ยหมิงหวังก็ยังอึ้งงัน

“เย่ฉางเซิงคนนี้มีอะไรเป็นที่พึ่งกันแน่ ถึงได้กล้าท้าทายหรงอี้แบบไม่คิดชีวิต?”

“นี่เขาไม่กลัวตาย…หรือว่ามีเหตุผลอย่างอื่น?”

“เรื่องบ้าบิ่น ข้ายังสู้เขาไม่ได้จริง ๆ”

“ไม่แปลกที่เขาใช้กำลังของตัวเองคนเดียว ทำเอาถังเจียปั่นป่วนไม่มีชิ้นดี”

ในดวงตางดงามของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฉายแววแปลกตา ความสนใจที่มีต่อเย่ชิวก็ยิ่งทวีขึ้น นางคิดในใจว่า “สมกับที่เป็นคนที่ข้าเลือก ต่อให้หน้าตาไม่ตรงสเปกเท่าไร แต่คนแบบนี้ใครจะไม่เผลอใจให้ได้ลง”