บทที่ 2858: ศึกสะท้านโลกา (ตอนต้น)

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกดวงตาคู่สวยจ้องเย่ชิวแน่นิ่ง แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น

อาการจะเป็นลมครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะความสุขมันถาโถมมาเร็วเกินไป

มันก็เหมือนกับว่าเธอมีแฟนผู้ชายคนหนึ่ง สองคนใช้ชีวิตประหยัดอดออมทุกวัน ฐานะฝืดเคืองสุด ๆ แล้วอยู่ดี ๆ วันหนึ่งแฟนก็ยื่นบัตรใบหนึ่งให้ บอกให้รูดใช้ตามสบาย พอเช็กยอดดู เห็นตัวเลขหลายหมื่นล้าน!

แล้วแฟนก็เปิดไพ่ เผยความจริงว่าที่แท้เขาไม่ใช่ไอ้หนุ่มบ้าน ๆ ถังแตก แต่เป็นคุณชายรุ่นสอง บ้านมีทรัพย์สินนับแสนล้าน

ลองคิดดูสิ ผู้หญิงคนไหนเจอแบบนี้แล้วจะไม่เป็นลมล้มทั้งยืนเพราะความสุข?

ตอนนี้เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็รู้สึกอยู่ในอารมณ์นั้นเป๊ะ

ที่ผ่านมา เย่ชิวในสายตาของนาง แทบทุกด้านล้วนทำให้นางพึงพอใจ มีเพียงเรื่องหน้าตาอย่างเดียวเท่านั้นที่เป็นปมในใจ

แต่ตอนนี้ ปมสุดท้ายในใจก็สลายหายไปแล้ว

หัวใจของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถึงกับสั่นสะท้าน แววตาคู่สวยทอประกายระยิบระยับ นางไม่เคยเห็นบุรุษรูปงามถึงเพียงนี้มาก่อน ต่อให้เป็นบรรดาอัจฉริยะยอดฝีมือในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ในสายตานาง ก็ยังหล่อสู้เย่ชิวไม่ได้

สมบูรณ์แบบ!

สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว!

บนโลกนี้จะมีผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

หลังผ่านพ้นความตะลึงงัน เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็แอบลอบดีใจอยู่ในใจว่า “ดีนะที่เย่ฉางเซิงซ่อนหน้าจริงเอาไว้ตลอด ไม่งั้นไม่แน่ว่าคงถูกคนอื่นฉกตัวไปแล้ว โชคยังดีที่สายตาข้าแหลมคม”

อีกด้านหนึ่ง

เป่ยหมิงหวังเองก็ประหลาดใจไม่น้อย เดิมทีเขาก็นึกว่าเย่ชิวแค่นิสัยโอหังเก่งกาจพอแล้ว คิดไม่ถึงว่าใบหน้าที่แท้จริงจะโดดเด่นถึงเพียงนี้

จากนั้นเขาก็มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบหนึ่ง เห็นเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์สีหน้าเรียบเฉย ไม่ระริกคลื่นแม้แต่น้อย

“เห็นหน้าจริงของเย่ฉางเซิงแล้วยังนิ่งได้ขนาดนี้ แสดงว่านางมีข้าอยู่ในใจแน่ ๆ นางรักข้ามากจริง ๆ”

“แต่ถึงอย่างข้าเอง เรื่องหน้าตาก็ชนะเย่ฉางเซิงได้แค่ฉิวเฉียดเท่านั้น”

“ดังนั้น หลังจัดการหรงอี้แล้ว จะปล่อยให้เย่ฉางเซิงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ต้องรีบกำจัดเสียแต่เนิ่น ๆ”

เป่ยหมิงหวังลอบตัดสินใจแน่วแน่ในใจ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงกับตาค้างไปทั้งคู่ นึกไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกเขาทุกวันอย่างเย่ชิว จะมีใบหน้าหล่อเหลาได้ขนาดนี้

“หัวหน้า ท่าน…ท่านหล่อเกินไปแล้วนะ!” เฟิงอู๋เหินกลั้นไม่ไหวเอ่ยออกมา

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็รีบพยักหน้าเสริมว่า “ใช่แล้ว หัวหน้า ก่อนหน้านี้ทำไมถึงปกปิดหน้าจริงไว้ตลอดล่ะ ทำเอาพวกเรานึกว่าท่าน…”

เย่ชิวยิ้มมุมปากเล็กน้อย พูดติดตลกว่า “ข้าก็กลัวอยู่นิดหน่อยน่ะสิ ว่าถ้าพวกหญิงสาวในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเห็นหน้าจริงของข้าแล้ว จะหลงจนวิญญาณศักดิ์สิทธิ์กลับตาลปัตร แห่กันอยากมีลูกให้ข้าทีละคน แบบนั้นข้าจะรับมือไหวได้ยังไงกันล่ะ?”

ส่วนหลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพราะทั้งสองรู้หน้าตาที่แท้จริงของเย่ชิวอยู่แล้ว

จางเหมยเจินเหรินชี้หน้าด่าหรงอี้เสียงดังว่า “ตอนนี้ยังกล้าพูดอีกไหมว่าเจ้าไอ้ลูกกระต่ายหน้าตาธรรมดา? เสียดายจริง ๆ ที่เจ้าดันเป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน แต่กลับตาถั่วมองไม่ออก!”

ทว่าหรงอี้กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย

ตอนที่เขาเห็นหน้าจริงของเย่ชิวครั้งแรก ก็เผลอชะงักไปชั่วขณะ

หรงอี้เองก็เป็นบุรุษรูปงามอยู่แล้ว เพียงแต่ความหล่อของเขากับของเย่ชิวนั้นคนละสไตล์กันโดยสิ้นเชิง

ถ้าจะว่าให้ชัด เขาเหมือนประธานจอมเผด็จการผู้เย็นชา ส่วนเย่ชิวกลับเป็นหนุ่มอบอุ่นสะอาดตา ใสซื่อตรงไปตรงมา

ทันทีที่เห็นหน้าจริงของเย่ชิว หัวใจของหรงอี้ก็ราวกับผิวน้ำที่ถูกสายลมอ่อน ๆ พัดผ่าน เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมเบา ๆ

แววตาเย็นเยียบที่เคยมี ก็พลันอ่อนลงไปหลายส่วนในชั่วพริบตา

“เย่ฉางเซิง เจ้าช่างทำให้ข้าต้องมองใหม่จริง ๆ”

“แต่ถึงเจ้าจะหน้าตาดีแค่ไหน ก็เปลี่ยนความจริงที่เจ้าท้าทายข้าไปแล้วไม่ได้อยู่ดี”

หรงอี้เปลี่ยนน้ำเสียง กล่าวต่อว่า “ตอนนี้ข้าพอจะให้โอกาสเจ้าได้มีชีวิตรอดสักครั้ง”

“แค่ยอมรับข้าเป็นนาย ยอมเป็นข้ารับใช้ของข้า เรื่องบาดหมางระหว่างเจ้ากับหรงเจียของเราก็ถือว่าสะสางกันไป”

“ว่าไง?”

ได้ยินเช่นนั้น บรรดาคนจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตต่างพากันตะลึงงัน