บทที่ 2871: เพชรพิโรธจ้องเขม็ง รุกคืบทุกย่างก้าว

สายตาของอู๋ฮวาวูบวับไม่หยุด จ้องเขม็งไปยังทิศที่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ “ปลิว” ไป หัวใจเต็มไปด้วยหมอกแห่งความสงสัย

เพียงเห็นร่างของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พลิกตัวกลางอากาศก่อนจะลงสู่พื้นอย่างมั่นคง แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดอย่างผิดปกติ ราวกับเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสมา

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

อู๋ฮวาขมวดคิ้วแน่น

เขามั่นใจว่าสามพระอรหันต์ของตนยังไม่ได้แตะต้องตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ด้วยซ้ำ แล้วเหตุใดนางถึงแสดงท่าทางเช่นนั้นออกมา?

อู๋ฮวารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ธนูก็ง้างสายแล้ว จะไม่ปล่อยก็ไม่ได้

“เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ในเมื่อตัวเองไม่เลือกทางดี ๆ เอง ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน ข้าขอดูหน่อยเถอะว่าตัวเจ้าจะทนได้อีกสักกี่น้ำ”

อู๋ฮวาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะสั่งการสามพระอรหันต์ของตนอีกครั้ง “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ช่าง จับนางมาให้ข้า!”

พร้อมกันนั้นตัวเขาเองก็ก้าวย่างมุ่งหน้าไปหาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ วิชากายาเพชรอมตะถูกขับเคลื่อนไปถึงขีดสุด เตรียมพร้อมรับเหตุไม่คาดฝันทุกเมื่อ

ทว่าในฉับพลัน ก่อนที่สามพระอรหันต์จะสัมผัสตัวเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ได้ ร่างของนางกลับสั่นระริกไปทั้งตัว แปรเป็นเงาเลือนสายหนึ่ง ใช้ความเร็วเกินจะจินตนาการอ้อมวกไปโผล่ด้านหลังของพระอรหันต์ทั้งสาม

“หือ?”

คิ้วของอู๋ฮวากระตุกเล็กน้อย

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ความเร็วของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะพุ่งทะยานได้ถึงเพียงนี้ จนพระอรหันต์หุ่นเชิดของเขายังแทบตอบสนองไม่ทัน

“ปัง ๆ ๆ!”

ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฟาดหวดออกไปดุจสายฟ้าแลบ เพียงชั่วกระพริบตา นางก็ทุบร่างของพระอรหันต์ทั้งสามแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นเศษซากปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

“นี่มัน…”

อู๋ฮวาถึงกับตะลึงงัน

ความร้ายกาจของพระอรหันต์เหล่านั้นเขารู้ดีแก่ใจ แต่เหตุใดจึงถูกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ทำลายลงได้ง่ายดายเช่นนี้?

ไม่เพียงแต่อู๋ฮวาจะตกตะลึง เย่ชิวเองก็ไม่ต่างกัน

ที่ผ่านมาเขาเคยปะมือกับพระอรหันต์มาก่อน รู้ดีว่าร่างกายของพระอรหันต์พวกนั้นแข็งแกร่งเพียงใด อีกทั้งยังไร้วิญญาณแท้ ต่อให้ทุบทำลายร่างกายจนเละไม่เป็นชิ้น ก็ยังจะฟื้นฟูขึ้นมาสู้ต่อได้อีก ราวกับเป็นเครื่องจักรสงครามที่ฆ่าไม่ตายทำลายไม่สิ้น

แต่นึกไม่ถึงว่า เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กลับจัดการพระอรหันต์สามตนของอู๋ฮวาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

น่าเหลือเชื่อเกินไป!

เย่ชิวเหลือบตามองค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบหนึ่ง แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด อย่างไรก็ดี การที่อู๋ฮวาสูญเสียพระอรหันต์ทั้งสามไป กลับกลายเป็นเรื่องดีโดยไม่คาดคิด

ท้ายที่สุด พระอรหันต์ก็เป็นหนึ่งในไพ่ตายของอู๋ฮวา

เมื่อไพ่ตายหายไปหนึ่งใบ อู๋ฮวาย่อมต้องงัดไพ่ตายใบที่สองออกมาแน่นอน

ในตอนนี้เอง เสียงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ดังขึ้นมา “ไอ้พระหัวโล้น ไพ่ตายของแกก็มีเท่านี้เองรึไง”

ใบหน้าของอู๋ฮวาเคร่งเครียดมืดมิด เขาตระหนักแล้วว่าตัวเองตกหลุมพรางของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าเต็ม ๆ

“เจ้าตั้งใจทำทีเป็นบาดเจ็บเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อยั่วยุให้พระอรหันต์ของข้าประมาทอย่างงั้นหรือ?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะเบา ๆ “เพิ่งจะรู้ตัวตอนนี้เหรอ ช้าไปหน่อยไหมล่ะ โง่จริง ๆ”

“เจ้า…!” อู๋ฮวาโมโหจนแทบขาดสติ ไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะถูกผู้หญิงคนหนึ่งเล่นงานจนหมุนวนอยู่ในกำมือของนางได้ถึงเพียงนี้

“อู๋ฮวา วันนี้คือวันตายของเจ้า”

น้ำเสียงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เด็ดขาดไร้เยื่อใย ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือสะบัดฟาดออกไปอีกครั้ง แรงปะทะดุจสายฟ้าฟาดแผ่นดิน มุ่งเข้าหาเศียรของอู๋ฮวาโดยตรง

อู๋ฮวาเห็นค้อนสายฟ้าสีม่วงของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พุ่งตรงเข้ามาดุจมังกรพิโรธทะลวงคลื่น เขาย่อมตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่กลับไม่เสียสมาธิ ความเพียรที่สั่งสมมานานทำให้เขายิ่งยืนหยัดนิ่งดุจศิษย์พุทธศาสนาที่แน่วแน่ยามเผชิญความเป็นความตาย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก มือทั้งสองประนมขึ้นกลางอก เอ่ยเสียงต่ำ “อะมิทาพุทธ เพชรพิโรธจ้องเขม็ง ปราบมารสยบปีศาจ!”

ทันทีที่เสียงของอู๋ฮวาสิ้นสุด แสงพุทธะก็ปะทุออกมาจากร่างทั่วทั้งตัว สว่างไสวเจิดจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

เบื้องหลังของเขา ปรากฏรูปปั้นพระโพธิสัตว์วัชระองค์หนึ่งสูงตระหง่าน ราวกับก้าวข้ามท้องฟ้ามาจากสุขาวดีแดนสุขาวดี ศักดิ์สิทธิ์เกินเอื้อม