บทที่ 2872: เขตศักดิ์สิทธิ์ (ตอนต้น)

“พระไวโรจนพุทธะ แสงบริสุทธิ์แห่งโลก!”

อู๋ฮวาตวาดลั่น ทันใดนั้นแสงพุทธะรอบกายก็พลุ่งพวยขึ้น ราวกับมีแสงทองคำไม่รู้จบไหลทะลักออกจากร่าง กลายเป็นเสาแสงสุกสว่างพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า

ชั่วพริบตาเดียว ดวงอาทิตย์ทองคำมหึมาดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางทะเลเมฆ เปล่งรัศมีเจิดจ้าไร้ที่สิ้นสุด

แสงนั้นแฝงพลังชำระล้างสรรพสิ่งบนโลกา กวาดต้อนใส่มังกรสายฟ้าที่แปรเปลี่ยนมาจากค้อนสายฟ้าสีม่วง

“ตูม!”

สองพลังปะทะกัน ระเบิดเสียงดังสนั่นหู จนทั่วทั้งฟ้าดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น มังกรสายฟ้าก็แตกสลาย

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นดังนั้น คิ้วเรียวงามขมวดแน่น นางมองออกทันทีว่าหมัดนี้ของอู๋ฮวา พลังไม่อาจดูแคลนได้เลย

ฟึบ!

อู๋ฮวาก้าวเดียวเหยียบขึ้นสู่สุญญากาศ เหนือศีรษะมีพระไวโรจนพุทธะสถิตอยู่ ทั้งร่างอาบไปด้วยแสงพุทธะ ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาของเขา ยิ่งทำให้ดูคล้ายพระอริยะอยู่หลายส่วน

“อะมิตาภะ!”

อู๋ฮวาสวดพระนามพุทธะออกมาคำหนึ่ง ก้มมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จากที่สูง พลางยิ้มเอ่ยว่า “คุณหนูเซวียนหยวน อาตมาขอเตือนให้เจ้ายอมมัดมือมัดเท้าเสียเถอะ”

“ถึงกำลังของเจ้าจะไม่ธรรมดา แต่อาตมาครอบครองวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะอยู่มากมาย เจ้าหาใช่คู่มืออาตมาไม่”

“ขอเพียงเจ้ายอมเชื่อฟังดี ๆ อาตมารับรองว่าจะไม่ให้เจ้ารับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว”

ตอนเอ่ยคำพูดนั้น ถึงใบหน้าของอู๋ฮวาจะยังยิ้มอยู่ แต่เสียงกลับเย็นเยียบชวนขนลุก แฝงภัยคุกคามเต็มเปี่ยม

“ยอมมัดมือมัดเท้า? ฮึ ทำไมเจ้าไม่ไปตายดี ๆ เสียเองล่ะ?”

“ไอ้พระชั่ว แกมีหน้าคน แต่ไม่พูดจาแบบคน ยังต่างอะไรกับเดรัจฉาน?”

“ในสายตาข้า แกเป็นคนในพุทธศาสนา แต่กลับทำการอันลอบกัดเลวทราม เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก”

สีหน้าอู๋ฮวาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นดำ “ในเมื่อพูดดี ๆ แล้วเจ้ายังไม่ยอมฟัง ก็ได้…งั้นก็มีแต่ต้องให้เจ้าชิมรสความเจ็บปวดสักหน่อยแล้ว”

ตู้ม!

ทันทีที่คำพูดของอู๋ฮวาขาดหาย พระไวโรจนพุทธะเหนือศีรษะเขาก็แผ่แสงบริสุทธิ์แห่งโลกสายหนึ่งออกมา ทะลวงลงมาครอบคลุมเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์โดยตรง

เผชิญหน้ากับการโจมตีอันรุนแรง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้า นางสูดลมหายใจลึก พลังชี่ภายในกายพลุ่งพล่าน ราวกับกำลังสั่นสะเทือนสอดรับกับสายฟ้าในฟ้าดิน พลังมหาศาลสายหนึ่งกำลังหลอมรวมขึ้นในร่าง

ค้อนสายฟ้าสีม่วงในมือของนางหมุนคว้าง เปล่งประกายสายฟ้าแปลบปลาบ

ครู่หนึ่งผ่านไป

“มังกรคลั่งสายฟ้าสีม่วง ฟาดฟ้าแล้งรุ่งอรุณ!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตวาดเสียงกร้าว ฟาดค้อนสายฟ้าสีม่วงออกไปอย่างสุดแรง อีกครั้งที่มันแปรเปลี่ยนเป็นมังกรสายฟ้าสีม่วงตัวหนึ่ง

เพียงแต่ครั้งนี้ มังกรสายฟ้าสีม่วงกลับยาวนับพันจ่าง ลำตัวมหึมาอย่างเหลือเชื่อ แผ่กระแสโหดเหี้ยมราวจะทำลายฟ้าถล่มดินถลาย ทะยานชนใส่แสงบริสุทธิ์แห่งโลกของอู๋ฮวาอย่างบ้าคลั่ง

“ครืน ๆ ๆ …”

สองพลังปะทะกันกลางอากาศ ราวกับจะแผดเผาล้างโลกให้มลาย

ภายในสุญญากาศ ถึงกับปรากฏรอยแยกมิตินับร้อยสาย

รอบ ๆ รอยแยกมิติเหล่านั้น ยังมีหลุมดำโผล่ขึ้นมานับสิบ

ภายในหลุมดำหมอกขุ่นข้นกลิ้งตัวไปมา ดุจสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ผู้เขมือบสรรพสิ่งอ้าปากโลหิตขนาดมหึมา ทำให้ผู้คนขนลุกขนพอง

สายฟ้ากับแสงพุทธะสอดประสานกัน เหนือใต้มิอาจตัดสินแพ้ชนะ คล้ายสัตว์อสูรยุคโบราณสองตนกำลังขย้ำฆ่ากันอย่างดุเดือด

เงาร่างของอู๋ฮวากับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ปรากฏลางเลือนในแสงจ้า ทั้งสองราวกับกลายเป็นเทพสงครามสองตน ต่างฝ่ายต่างงัดพลังวิเศษไร้เทียมทานออกมาโรมรัน รับรุกสลับไปมาอย่างดุเดือดร้อนแรง

การต่อสู้ได้เข้าสู่ช่วงดุเดือดที่สุดแล้ว

ร่างอู๋ฮวาส่ายวูบไปมา อาศัยความลึกล้ำของก้าวไร้รูปลักษณ์แห่งภูเขาหลิง หลบหลีกการโจมตีของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อย่างฉิวเฉียด

เขาประสานมือร่ายอาคม ปากเปล่งเสียงสวดมนต์ไม่ขาด แต่ละกระบวนท่าล้วนแฝงหลักธรรมลึกซึ้งแห่งพุทธศาสนา พลังทำลายล้างน่าตกตะลึง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เองก็ห้าวหาญไม่แพ้กัน