บทที่ 2876: หนึ่งนิ้วทำร้ายร่างเทพ หนึ่งฝ่ามือทลายเขตศักดิ์สิทธิ์

“พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน!”

เสียงทรงอำนาจเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน เย่ชิวฟังเสียงก็จำคนได้ทันที ว่าคนที่พูดคือพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

ไม่ใช่แค่เขา ฉางเหม่ยเจินเหริน ม่อเทียนจี หลินต้าหนiao รวมถึงคนอื่น ๆ ที่เคยพบพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ต่างก็ได้ยินออกพร้อมกัน

หัวใจของทุกคนกระตุกวูบไปหมด

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานถึงกับเข้ามาในเขตแกนกลางแล้วอย่างนั้นหรือ?

งานเข้าแล้ว!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

“เตรียมตัวหนีเอาชีวิตรอด” เย่ชิวรีบส่งเสียงลับถึงทุกคนทันที

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหันไปมอง ก็เห็นสีหน้าของเย่ชิวไม่สู้ดี จึงอดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้า คนพูดเมื่อกี้คือใครกัน?”

ฉางเหม่ยเจินเหรินว่า “คืออาจารย์ของไอ้โล้นสวะนั่นแหละ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน”

อะไรนะ?

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินหน้าถอดสีไปพร้อมกัน

ไม่มีใครคิดมาก่อนว่า ไพ่ตายขั้นสุดท้ายของอู๋ฮวา จะเป็นอาจารย์ของเขาเอง

ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิยังโผล่มาแล้ว แบบนี้จะสู้ยังไงกันอีก?

“พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ด้วยระดับพลังของพวกเรา จะไปปะทะกับเขาก็เท่ากับเอาไข่ไปกระแทกหิน ชัด ๆ เตรียมหนีเอาชีวิตไว้ดีกว่า!”

เย่ชิวว่า “ถ้าสถานการณ์ไม่ดี เหล่าโต้วซี ท่านพาเทียนจีกับต้าหนiao หนีไป”

“อู๋เหิน เจ้าเป็นร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ ความเร็วของเจ้าสูง เจ้าพาเสี่ยวเสี่ยวไป”

ฉางเหม่ยเจินเหรินถามว่า “เจ้าเด็กกระต่าย เจ้าจะไม่ไปกับพวกเราด้วยเหรอ?”

เย่ชิวตอบ “ถ้าไปพร้อมกันหมด มีโอกาสที่ไม่มีใครหนีรอดสักคน แยกกันหนีดีกว่า”

“หัวหน้า ข้าไปกับหัวหน้าด้วย” หลินต้าหนiaoพูดขึ้น

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็รีบเสริม “หัวหน้า ข้ากับอู๋เหินก็ไปกับหัวหน้าด้วย คนมากขึ้นหนึ่งคนก็ช่วยได้มากขึ้นหนึ่งแรงนะ”

เย่ชิวส่ายหน้า “ถ้ามากับข้า ก็มีโอกาสที่ไม่มีใครรอดสักคน อู๋ฮวาเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็อยากจะฆ่าข้ามานานแล้ว อาจารย์กับศิษย์คู่นี้ไม่มีทางปล่อยให้ข้าหนีไปได้ง่าย ๆ แน่”

เฟิงอู๋เหินว่า “ไม่ได้ เราปล่อยให้หัวหน้าเผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียวไม่ได้”

“ใช่แล้ว” หลินต้าหนiaoหันมาพูดกับเย่ชิว “พวกเราเป็นพี่น้องกัน จะเป็นจะตายก็ด้วยกัน”

เย่ชิวหัวเราะปลอบทุกคน “วางใจเถอะ ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก ไม่เชื่อก็ไปถามเหล่าโต้วซีดูได้ว่าข้าเจอวิกฤตเป็นตายมากี่หนแล้ว สุดท้ายมีกี่ครั้งกันที่ไม่ได้พลิกวิกฤตให้กลายเป็นปลอดภัย?”

“เชื่อข้า ถ้าสถานการณ์ไม่ดี รีบแยกกันหนีทันที อย่าลังเลแม้แต่นิดเดียว”

“แบบนั้นมันดีกับทั้งพวกเจ้าและกับข้า”

“แต่…” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะอ้าปาก ฉางเหม่ยเจินเหรินก็ขัดขึ้นมาก่อน

“ฟังไอ้เด็กกระต่ายซะ!”

ฉางเหม่ยเจินเหรินว่า “ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของพวกเรา ต่อให้รวมกันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ถ้าไปอยู่กับไอ้เด็กกระต่าย ไม่ใช่แค่ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ยังจะกลายเป็นตัวถ่วงอีก”

“อย่าลืมสิ ไอ้เด็กกระต่ายโชควาสนาหนามาก แถมยังเป็นร่างอมตะนิรันดร์กาล อยากตายก็ยังตายไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“อีกอย่าง สถานที่ตรงนี้ยังมีร่างเทพไร้เทียมทานอยู่อีกคน ต่อให้คู่ศิษย์อาจารย์ของอู๋ฮวาจะอยากฆ่าไอ้เด็กกระต่าย ก็ต้องไปจัดการหรงอี้ก่อนอยู่ดี!”

ทุกคนไม่พูดอะไรต่อ

ท้ายที่สุดในสิ่งที่ฉางเหม่ยเจินเหรินพูดก็เป็นความจริงทั้งนั้น

“หัวหน้า ระวังตัวด้วยนะ” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า “หนีออกไปได้แล้ว เราไปเจอกันที่เฟิงเจีย”

“ได้” เย่ชิวตอบตกลงทันที

ขณะนั้นเอง ภายในเขตศักดิ์สิทธิ์ก็มีเสียงตะโกนของหรงอี้ดังลั่นขึ้นมา “ใครกันแน่มาทำตัวเป็นผีหลอกวิญญาณ ถ้ามีลูกผู้ชายก็ออกมาดี ๆ เลย!”

ถัดจากนั้นแค่ชั่วพริบตา ก็เห็นรูปปั้นพระพุทธที่ลอยอยู่กลางอากาศระเบิดพรู่ขึ้นมา เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากด้านใน

เป็นพระเฒ่ารูปหนึ่ง

ใบหน้าผอมซีด นุ่งห่มจีวร รูปร่างแม้จะไม่สูงนัก แต่ดวงตาทั้งคู่กลับลึกดำราวกับเหวพันวา ทำให้คนไม่กล้าสบตาโดยตรง

คนผู้นี้ก็คือพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน!

ทั่วร่างของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแผ่กระจายแสงพุทธะอ่อน ๆ ออกมา ราวกับพระพุทธเจ้าเดินอยู่ท่ามกลางโลกีย์ น่าเคารพยำเกรงจนไม่อาจล่วงละเมิดได้