บทที่ 2877: หัวใจไร้เทียมทาน

หรงอี้เบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขาไม่เคยพ่ายยับเยินถึงเพียงนี้มาก่อน

นับตั้งแต่ก้าวออกสู่ทางสายนี้มา ในสายตาของผู้คน เขาคืออัจฉริยะไร้เทียมทาน บวกกับการหนุนเสริมของร่างเทพไร้เทียมทาน พลังบำเพ็ญเพียรก็ทะยานรุดหน้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งคนรุ่นเดียวกันไม่เห็นฝุ่น

กระทั่งคนรุ่นก่อน ๆ ยังถูกเขาแซงไปไกล

สิ่งนี้ทำให้หรงอี้ยิ่งวันยิ่งหยิ่งผยอง ยิ่งลำพอง ยิ่งรู้สึกว่าหากไม่นับตัวเองแล้ว ผู้ฝึกบำเพ็ญทั่วหล้าล้วนเป็นเศษสวะ

คนอื่นมีค่าแค่เป็นหินรองเท้าบนเส้นทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิของเขาเท่านั้น

ทว่าในตอนนี้...

หรงอี้ถึงกับมึนงง!

เขาไม่เคยนึกฝันเลยว่า พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะไม่เพียงใช้นิ้วเดียวทำให้เขาบาดเจ็บ ยังใช้ฝ่ามือเพียงครั้งเดียวทำลายเขตศักดิ์สิทธิ์ของเขา นี่มัน...

มันจะเกินไปแล้ว!

ถ้าเป็นคนอื่น เจอเรื่องแบบนี้ เก้าในสิบคนน่าจะหวาดกลัว ในเมื่ออีกฝ่ายคือผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ

แต่หรงอี้ไม่ใช่คนแบบนั้น

เขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวอกกลับเดือดพล่านไปด้วยโทสะ

ในสายตาเขา เขาคืออัจฉริยะไร้เทียมทาน ชั่วชีวิตไม่เคยแพ้ใคร แต่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานกลับยกนิ้วเดียวซัดเขาลอยต่อหน้าผู้คนมากมาย ฝ่ามือเดียวทำลายเขตศักดิ์สิทธิ์ของเขา นี่มันต่างอะไรกับเอาเท้าเหยียบหน้ากันต่อหน้าสาธารณชน?

เรื่องแค่นี้ใครจะทนได้!

โทสะของหรงอี้ระเบิดปะทุราวภูเขาไฟ ทั้งร้อนแรงดุจเปลวเพลิง พลังชี่ทั่วร่างพลุ่งพล่าน ราวกับพร้อมจะเผาไหม้อากาศรอบตัวให้มอดไหม้

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เห็นท่าไม่ดี ก็รู้ทันทีว่าหรงอี้คิดจะทำอะไร นางทำทีเป็นร้อนรนคว้าแขนหรงอี้ไว้ เอ่ยว่า “พี่หรงอี้ อย่าใจร้อน”

“ปล่อยข้า” หรงอี้พูดเสียงขรึม

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่เพียงไม่ปล่อย กลับยิ่งบีบแขนเขาแน่นขึ้นไปอีก พลางว่า “พี่หรงอี้ เจ้าเฒ่าพระนั่นฝีมือร้ายกาจนัก ต้องห้ามใจร้อนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผลจะร้ายเกินคาดเดา”

“หมายความว่าไง? เจ้าหมายถึงข้าสู้เขาไม่ได้งั้นหรือ?” หรงอี้ตวาดเสียงต่ำ “ปล่อยข้า”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ว่า “พี่หรงอี้...”

“ปล่อยข้า!” หรงอี้สะบัดแขนทีเดียว สลัดมือนางหลุด จากนั้นก็พูดว่า “ไม่ว่าเขาจะเป็นกึ่งจักรพรรดิหรืออะไรก็ตาม สรุปแล้ว ข้าคืออัจฉริยะไร้เทียมทาน ทั่วหล้าไม่มีผู้ใดขวางเส้นทางบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิของข้าได้”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์รีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “แม้ต้องเผชิญศัตรูแข็งแกร่ง แต่ยังมุ่งหน้าบุกต่อ แบบนี้แหละคือผู้ชายที่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ชื่นชม! พี่หรงอี้ ข้าจะยืนอยู่ข้างหลังท่าน ตลอดไปจะคอยหนุนหลังท่าน สู้ ๆ นะ”

ถ้าพูดแบบมีไอคิวอารมณ์สูง: “ข้าจะสนับสนุนท่านตลอดไป สู้ ๆ นะ”

ถ้าพูดแบบไอคิวอารมณ์ต่ำ: “รีบ ๆ ไปตายซะทีสิ!”

หรงอี้ได้ฟังคำพูดของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ เจตจำนงแห่งสงครามก็พลุ่งพล่านยิ่งขึ้น

“อา——”

เขาคำรามลั่น ร่างทะยานออกไปประหนึ่งศรจากสายธนู พุ่งตรงเข้าหาร่างธรรมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน แววตาเปล่งประกายแห่งความไม่ยอมจำนน

“ตัวข้า หรงอี้ นับแต่ก้าวออกมา ยังไม่เคยโดนหยามถึงเพียงนี้!”

“ข้าไม่สนเจ้าจะเป็นใคร วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้ไว้ อัจฉริยะไร้เทียมทานไม่อาจถูกหยามหมิ่น!”

“ข้าไม่สนเจ้าจะอยู่ระดับพลังใด วันนี้ข้าจะอัดเจ้าลงกับพื้นให้ได้ เพื่อพิสูจน์ว่าข้าไร้ผู้ต้าน!”

เสียงยังไม่ทันจาง หรงอี้ก็ยกมือทั้งสองขึ้นร่ายอาคม ทันใดนั้น ฟ้าดินพลันปั่นป่วน ลมกรรโชกเมฆดำผันผวน สายฟ้าฟาดกระหน่ำ

“轰隆！”

เพียงเห็นสายฟ้าขนาดมหึมาเก้าเส้นผ่าลงมาจากท้องนภา แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้าง ยกฟาดลงใส่ร่างธรรมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอย่างจัง

ทว่าเผชิญหน้ากับการโจมตีอันรุนแรงเช่นนี้ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานกลับเพียงยิ้มมุมปาก แกว่งชายจีวรเบา ๆ ครั้งหนึ่ง

ชั่วพริบตา สายฟ้าเก้าเส้นที่รุนแรงพอจะผ่าภูเขาแตกหินแยกนั้น พอเข้าใกล้ตัวเขา กลับราวกับวัวดินจมน้ำ หายวับไร้เงาไปสิ้น