บทที่ 2878: จะเป็นศิษย์ หรือไปตาย!

เย่ชิวพูดมาถึงตรงนี้ แววตาฉายความชื่นชมออกมา “คนที่บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ ทุกคนล้วนมีความเชื่อมั่นในความไร้พ่ายอยู่ในใจ”

“ถ้าหรงอี้ทำลายร่างธรรมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานองค์นี้ได้ ความเชื่อมั่นในความไร้พ่ายของเขาจะก้าวกระโดดไปอีกขั้น”

ม่อเทียนจีอุทาน “ที่แท้เป็นอย่างนี้เอง ที่แท้เป็นพวกเราที่เข้าใจหรงอี้ผิดไป”

เย่ชิวถอนหายใจ “ศัตรูแบบหรงอี้น่ากลัวมาก หวังว่าร่างธรรมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะรีบฆ่าเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้น ระหว่างข้ากับหรงอี้ต้องมีศึกหนักสักยกแน่”

เงยหน้ามองไป

ก็เห็นร่างของหรงอี้โซเซอยู่ในสุญญากาศ ทุกครั้งที่ถูกซัดปลิว เขาก็ยังฝืนลุกขึ้นยืนใหม่ทุกครั้ง

ในดวงตาของหรงอี้ ความดื้อดึงไม่ยอมแพ้นั้นลุกโชนดั่งเปลวไฟ แม้ต้องเผชิญศัตรูที่ดูเหมือนไร้ทางเอาชนะ เขาก็ไม่เคยสั่นไหวแม้แต่น้อย

“เจ้าแพ้แล้ว เจ้าหนุ่ม” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเอ่ยยิ้ม ๆ

“ข้าเป็นผู้ครอบครองร่างเทพไร้เทียมทาน จะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้อย่างไร!” หรงอี้คำรามต่ำ เสียงเต็มไปด้วยเจตจำนงไม่ยอมก้มหัว

เขาชูสองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ฟ้าดินราวกับตอบรับเสียงเรียกของเขา ชั่วพริบตาลมก็กรรโชก เมฆมืดก็หมุนวน พลังอึดอัดหนักอึ้งถาโถมลงมาคลุมท้องฟ้า

“สายฟ้าสวรรค์ทำลายล้างโลก!”

หรงอี้ตะโกนลั่น เพียงเห็นเมฆดำหนาทึบปกคลุมท้องฟ้า แสงสายฟ้าพริบพราย สายฟ้าหนาเท่าต้นเสาหลายร้อยสายราวกับเทพพิโรธลงทัณฑ์จากสวรรค์ อัดแน่นพลังทำลายล้างโลกถล่มใส่ร่างธรรมของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานสีหน้าไม่เปลี่ยน สองมือประนมเบา ๆ สวดว่า “อามิตาภุ!”

เสียงยังไม่ทันจาง แสงสีทองเป็นม่านก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าท่าน สายฟ้าดุร้ายเหล่านั้นเพียงแตะต้องม่านแสง ก็ราวกับถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่เสียงสะเทือน

“เอาของเล่นพรรค์นี้มาจัดการกับข้า ดูถูกกันเกินไปแล้วกระมัง!” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน

ใบหน้าหรงอี้ซีดเขียว แต่เขาไม่ยอมถอดใจง่าย ๆ สูดลมหายใจลึก พลังชี่ภายในพลุ่งพล่าน รอบกายปรากฏแสงสีม่วงจาง ๆ นั่นคือพลังเฉพาะตัวของร่างเทพไร้เทียมทาน

“ร่างเทพอู๋ซวง ให้ข้าทลายทุกสรรพสิ่ง!”

หรงอี้คำรามลั่น ร่างแปรเป็นสายฟ้าสีม่วงพุ่งเข้าใส่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานรวดเร็วจนคนปกติแทบมองไม่ทัน ตั้งใจใช้ร่างกายปะทะร่างธรรมอย่างจัง

ทว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเพียงสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ แรงมองไม่เห็นก็ซัดร่างหรงอี้ที่พุ่งมาดุจพายุปลิวกระเด็นออกไป

“ตูม!”

หรงอี้ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดไหลซึมจากมุมปาก ไม่รู้ว่ากระดูกหักไปกี่ท่อน ทว่าแสงในดวงตากลับยิ่งร้อนแรงกว่าเดิม

“ทำไมกัน…”

“ทั้งที่ต่างกันแค่หนึ่งระดับพลัง เหตุใดช่องว่างถึงได้มากขนาดนี้？”

“ข้าเป็นร่างเทพไร้เทียมทานเชียวนะ!”

หรงอี้พึมพำ

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า ตัวเองที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะไร้เทียมทาน กลับพ่ายแพ้ยับเยินต่อหน้าพระเถระชรารูปหนึ่งได้ถึงเพียงนี้

“เพราะเจ้ามันยังไม่แข็งแกร่งพอ”

เสียงของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานราบเรียบ ทว่าแต่ละคำราวค้อนหนักทุบลงกลางใจหรงอี้

“บางทีในสายตาคนอื่น เจ้าคงเก่งกาจไม่น้อย ทว่าในสายตาของข้า เจ้าไม่ต่างอะไรกับมดตัวหนึ่ง”

“เจ้าหนุ่ม ข้าแนะให้เจ้ายอมแพ้เสียดี ๆ ตามข้าไป皈依พุทธศาสนาเถอะ”

“มีแค่นั้น เจ้าถึงจะรอดตายได้”

“ข้าเป็นร่างเทพไร้เทียมทาน จะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!” หรงอี้หยิ่งทระนงและดื้อดึง แต่เหนืออื่นใดคือความไม่ยอมรับชะตา

หากเขายอมแพ้ ก้มศีรษะเข้าเป็นศิษย์ใต้บารมีพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ชาตินี้ก็อย่าหวังจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิ

ไม่แน่ว่า ต่อให้ทุ่มเททั้งชีวิต อาจติดค้างอยู่เพียงระดับราชานักบุญไร้เทียมทาน ก้าวต่อไปไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว

แย่กว่านั้น ยังเสี่ยงที่พลังบำเพ็ญเพียรจะตกขอบเขตลงอีกด้วย

“โฮก——!”