บทที่ 2879: ท่านผู้สูงศักดิ์เป็นตัวอะไร?

หรงอี้นอนคว่ำอยู่กับพื้น เลือดสดไหลนองย้อมดินใต้ตัวจนแดงฉาน บาดเจ็บสาหัส

“พี่หรงอี้...”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์วิ่งพรวดเข้ามา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา รีบคว้าโอสถศักดิ์สิทธิ์เม็ดหนึ่งออกมาแล้วยัดใส่ปากหรงอี้อย่างรวดเร็ว

พอกลืนโอสถศักดิ์สิทธิ์ลงไป สีหน้าของหรงอี้ก็กลับมามีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย เขาฝืนยิ้ม มองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พลางเอ่ยเบา ๆ ว่า “หรงเอ๋อร์ ขอบคุณนะ”

“พี่หรงอี้ อย่าไปสู้กับลามะเฒ่าตนนั้นอีกเลย ได้ไหม?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยกล่อม “ฉันรู้ว่าพี่อยากขัดเกลาจิตแห่งหนทางไร้พ่ายของตัวเอง แต่ลามะเฒ่าตนนั้นแข็งแกร่งเกินไป ถ้าสู้ต่อไป เขาต้องเอาชีวิตพี่แน่”

“ถ้าข้าแค่ร่างธรรมสักร่างเดียวของเขายังเอาชนะไม่ได้ อนาคตจะไปหวังบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้อย่างไร?” หรงอี้รู้ตั้งนานแล้วว่า พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานที่มานี้ เป็นเพียงร่างธรรม มิใช่ตัวจริงมาเอง

ก็เพราะอย่างนั้น เขาถึงได้กัดฟันดันทุรังสู้

มิฉะนั้น หากผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิตัวจริงเหยียบมาที่นี่ ต่อให้เขามีร่างเทพไร้เทียมทาน ก็ทำได้แค่เผ่นหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น

เพราะทุกสิ่งที่แตะคำว่า “จักรพรรดิ” ได้ มีให้บรรยายเพียงสองคำ—

น่าสะพรึง!

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยว่า “พี่หรงอี้ ตอนนี้พี่บาดเจ็บอยู่ สู้ต่อไปมันอันตรายจริง ๆ หรือไม่งั้น...ให้ฉันช่วยพี่สู้กับเขาก็ได้”

“ไม่ได้...” หรงอี้ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตัดบท

“ฉันจะเป็นสุขเป็นทุกข์ร่วมกับพี่” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยอย่างหนักแน่น “ถ้าตอนมีชีวิตเราอยู่ด้วยกันไม่ได้ งั้นฉันก็จะตามพี่ไปร่วมลงยมโลกด้วย”

หรงอี้ได้ยินดังนั้น ใจของเขาพลันสะเทือนสับสนยิ่งนัก

“พี่หรงอี้ พักสักครู่ก่อน รีบฟื้นฟูบาดแผลให้เร็วที่สุด เดี๋ยวฉันจะไปจัดการกับลามะเฒ่าตนนั้นเอง”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์พูดมาถึงตรงนี้ ก็แอบส่งเสียงลับต่อว่า “ถึงลามะเฒ่าตนนั้นจะเป็นแค่ร่างธรรม ดึงพลังในขอบเขต quasi-จักรพรรดิออกมาได้ไม่สุด แต่ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเรา ยังไงก็ไม่มีทางชนะเขาได้”

“ในสถานการณ์ตอนนี้ มีทางเดียว ต้องใช้กลยุทธ์เสี่ยงอันตรายแล้ว”

“พี่หรงอี้ ฉันมีวิธีหนึ่ง เดี๋ยวฉันจะไปท้าสู้ลามะเฒ่าตนนั้น ตั้งใจปล่อยให้เขาจับฉันไว้ แล้วฉันค่อยฉวยจังหวะที่เขาเผลอ ระเบิดจิตวิญญาณต้นกำเนิดของตัวเอง”

“แบบนั้น ต่อให้ทำลายร่างธรรมของเขาไม่ได้ ก็ต้องทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสแน่”

“ถึงตอนนั้น พี่ฉวยโอกาสลงมือเต็มกำลัง ยังไงก็ต้องฆ่าลามะเฒ่าตนนั้นได้แน่นอน”

หรงอี้พูดว่า “หรงเอ๋อร์ วิญญาณแท้พอระเบิดเมื่อไร เจ้าก็ต้องดับสูญ เจ้ารู้ไหม?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตอบ “ฉันรู้”

หรงอี้ไม่เข้าใจ จึงถามว่า “ไหนเจ้ารู้ แล้วทำไมยังคิดจะทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้อีก?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จ้องตาหรงอี้ น้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ขอแค่ช่วยเปิดทางรอดให้พี่ได้สักเส้น ฉันตายก็ไม่เสียใจแล้ว”

ตึก!

พอหรงอี้ได้ฟังคำนี้ ก็รู้สึกเหมือนหัวใจโดนค้อนทุบอย่างแรง สะเทือนวาบไปทั้งอก

ในหัวเขาผุดประโยคหนึ่งขึ้นมา

ได้หญิงเช่นนี้มาเคียงข้าง ชายยังจะต้องการอะไรอีกเล่า?

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยังไม่รู้ว่าหรงอี้กำลังคิดอะไรอยู่ ใบหน้าแสนงามหม่นหมองลงเล็กน้อย เอ่ยว่า “แค่เสียดาย...ฉันคงไม่มีวาสนาได้เห็นวันที่พี่บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแล้ว”

“พี่หรงอี้ พอฉันดับสลายไปแล้ว ขอให้พี่รีบลืมฉันเสีย อย่าให้ฉันกลายเป็นตัวฉุดรั้งพี่เลย”

“รอจนวันหนึ่งพี่ครองหนึ่งเดียวเหนือหมื่นชาติพันปีได้แล้ว ถ้ายังพอจำฉันได้อยู่ ก็มาเยี่ยมที่นี่สักหน่อย แบบนั้นฉันก็ตายตาหลับแล้ว”

“เอาล่ะ พี่หรงอี้...เราคงต้องลาจากกันตรงนี้...”

พูดจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็หมุนตัวจะจากไป ทว่าถูกหรงอี้ยื่นมือคว้าข้อมือไว้ได้ทัน

“อย่าไป!” หรงอี้เอ่ย

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หันกลับมามองหรงอี้ ยิ้มบาง ๆ พูดว่า “พี่หรงอี้ อย่าเล่นแบบนี้เลย”

“ข้าไม่ได้ล้อ เจ้าอย่าไป” หรงอี้กล่าวหนักแน่นทุกคำ “ถ้าต้องให้เจ้าระเบิดวิญญาณแท้ ตัวข้าถึงจะรอดชีวิตได้ งั้นข้าก็ไม่คู่ควรกับร่างเทพไร้เทียมทานอีกต่อไป”