บทที่ 2880: งานอดิเรกของพระอริยะ

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานคิดจะสังหารเย่ชิวกับหรงอี้ให้สิ้นซาก ทันทีที่ยกมือออกไป จิตสังหารก็ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน

หรงอี้เห็นดังนั้น แววตาก็ฉายแสงเหี้ยมเกรียมวูบหนึ่ง

เผชิญหน้าท่าไม้ตายของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน ใบหน้าของเขาไม่มีแววหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับเร่งก่อกวนพลังชี่ในกายอย่างรวดเร็ว

“ตูม!”

ชั่วพริบตาเดียว พลังเลือดและพลังชีวิตบนตัวหรงอี้ก็พุ่งทะยานดุจคลื่นทะเลคำราม ราวกับเทพอสูรตนหนึ่งหลุดพ้นจากพันธนาการ กลายเป็นทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ในเวลาเดียวกัน รอบร่างเขามีแสงสีม่วงข้นหนาทอประกาย ล้อมตัวเขาไว้ราวหมอกเวทปีศาจ

“ฆ่า!”

หรงอี้คำรามลั่น ร่างแปรเป็นสายฟ้าสีม่วงพุ่งสวนใส่ลำแสงพลังสีทองที่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานปล่อยออกมา

ชั่วขณะนั้น เขาเหมือนลืมทั้งเป็นหรือตาย เหลือเพียงความคิดจะสู้กับศัตรูแข็งแกร่งตรงหน้าให้ถึงที่สุด

พริบตาเดียว พลังสองสายก็ปะทะกันกลางสุญญากาศ ระเบิดเสียงสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

“ตูม!”

ลำแสงพลังสีทองพันเกี่ยวกับสายฟ้าสีม่วง ราวกับจะฉีกฟ้าดินให้แหลกเป็นเสี่ยง ๆ

ทว่า ขณะที่สองพลังปะทะกันอย่างดุเดือด ร่างของหรงอี้กลับหายวับไปกลางสุญญากาศอย่างกะทันหัน

“หืม?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอุทานเสียงเบาอย่างแปลกใจ เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดเลยว่าหรงอี้จะหนีรอดได้ในสถานการณ์เช่นนี้

เขาขมวดคิ้วแน่น กวาดสัมผัสตรวจความเคลื่อนไหวรอบด้าน กลับพบว่าเค้าลางลมหายใจของหรงอี้หายไปสิ้น

“หนีงั้นรึ? ฮึ แค่ตัวกระจ้อยร่อยตัวหนึ่ง ยังคิดจะหนีต่อหน้าบุคคลผู้นี้?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานฮึดฮัดใส่เสียงหนึ่ง แสงพุทธะพลันเปล่งประกายบนร่างธรรมของเขา เขาเตรียมจะลงมืออีกครั้ง ดึงตัวหรงอี้ออกมาจากสุญญากาศให้ได้

ทว่าในขณะเดียวกัน ลำแสงพลังอีกสายของเขาก็พุ่งจ่อถึงหน้าเย่ชิวแล้ว

“ฟึ่บ!”

ร่างของเย่ชิวสั่นไหววูบหนึ่ง แล้วหายไปจากที่เดิมอย่างฉับพลัน ราวกับเลือนหายไปจากโลก

“อืม?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเลิกคิ้วขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวกับหรงอี้จะใช้พลังวิเศษคล้าย ๆ กัน หลบหนีไปต่อหน้าต่อตาเขาได้

“แค่พวกเจ้า คิดจะหนีไปต่อหน้าบุคคลผู้นี้ ฝันกลางวันเถอะ”

คำพูดสิ้นเสียง อยู่ ๆ สายตาของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็เลื่อนไปหยุดที่เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

“หืม คนงามใช่เล่นเลยนี่นะ! ดูท่าการมาครั้งนี้ของบุคคลผู้นี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ”

แววตาพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานระยับไปด้วยความกำหนัด เขาก้าวเท้าเดินตรงไปหาเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์

เดินได้สองก้าว

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็ชะงักเท้า กวาดสายตามองจางเหมยเจินเหรินกับพวก ก่อนสั่งอู๋ฮวาเสียงเย็นว่า “เจ้าไปฆ่าไอ้นักพรตเหม็นพวกนั้นให้หมด”

“ขอรับ!” อู๋ฮวาได้รับคำสั่ง ก็พุ่งตัวเข้าหาจางเหมยเจินเหรินกับพวกทันที

“เตรียมรับศึก!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนลั่น เฟิงอู๋เหินกับคนอื่น ๆ รีบเตรียมตัวจะลงมือ

ไม่คาดคิด ขณะอู๋ฮวากำลังจะประชิดตัวพวกจางเหมยเจินเหรินอยู่นั้นเอง ก็มีแส้ไม้เส้นหนึ่งฟาดฉับลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้สัญญาณเตือน กระหน่ำฟาดใส่ตัวอู๋ฮวาเต็มแรง

อู๋ฮวาไม่คิดเลยว่าเย่ชิวจะโผล่มาในจังหวะนี้ เพราะเมื่อครู่เขายังได้ยินพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานพูดอยู่เลยว่า เย่ชิวกับหรงอี้หนีไปแล้ว

“อ๊าก…”

อู๋ฮวาถูกฟาดแบบไม่ทันตั้งตัว ร้องโหยหวน ร่างปลิวกระเด็นไปทั้งตัว

จังหวะที่ร่างเขากำลังจะหล่นถึงพื้น พลันมีเสียง “ผัวะ” ดังขึ้น ร่างของเขาถูกตัดขาดตรงเอว เลือดสดสาดกระเซ็น

“ไร้ค่า!” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเห็นภาพดังกล่าวก็สบถอย่างไม่พอใจ

หลังร่างตกถึงพื้น อู๋ฮวาแหงนมองเย่ชิวที่ยืนลอยอยู่กลางอากาศ ตะโกนลั่นว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าแอบเล่นงานข้า วันนี้เจ้าตายแน่!”