บทที่ 2881: เงาแดงสายหนึ่ง

ในจังหวะที่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานกำลังจะลงมือกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ จู่ ๆ ก็มีกลิ่นอายดุดันถึงขีดสุดระเบิดพุ่งออกมาจากด้านหลังของเขา ราวกับสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดพลันแยกเขี้ยวอวดงาอันคมกริบ

“หึ!”

ร่างของหรงอี้ปรากฏขึ้นด้านหลังพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอย่างกับภูติผี มือทั้งสองรวบรวมพลังชี่สีม่วงแน่นขนัด หลอมรวมกลายเป็นขวานศึกสีม่วงขนาดมหึมา แผ่กลิ่นอายรุนแรงประหนึ่งจะทำลายฟ้าดิน ฟาดลงไปทางด้านหลังพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอย่างสุดแรง

“หาเรื่องตาย!”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเพียงแค่มองเย็นชา ร่างกายไม่ขยับสักนิด แสงพุทธะด้านหลังพลันพลุ่งพล่าน กลายเป็นโล่ป้องกันแข็งแกร่งไม่อาจทำลาย ต้านรับการฟาดฟันอันหนักหน่วงของหรงอี้ไว้ได้อย่างง่ายดาย

“ตูม!”

ขวานศึกสีม่วงปะทะเข้ากับโล่แสงพุทธะ เสียงระเบิดดังสนั่นหู ทว่าโล่แสงพุทธะกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ส่วนหรงอี้กลับถูกแรงสะท้อนอันรุนแรงอัดกระแทกจนตัวปลิวกระเด็นไปไกล เลือดสด ๆ ไหลทะลักจากมุมปาก เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่น้อย

“แค่ตัวมดปลวก กล้าริอวดเก่งต่อหน้าข้า”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยิ้มหยันใส่หรงอี้ แววตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “อัจฉริยะไร้เทียมทานที่ว่าอะไรนั่น พออยู่ต่อหน้าข้า ก็อ่อนแอไม่ต่างจากแมลง ต่อให้ให้เวลาเจ้าอีกหมื่นปี ก็ไม่มีวันมีคุณสมบัติจะเอามาเทียบกับข้าได้”

“แม้ระดับพลังข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย เจ้าฝันไปเถอะว่าจะได้แตะต้องหรงเอ๋อร์แม้เพียงปลายเส้นผม” หรงอี้เอ่ยเสียงเย็นพลางระดมพลังชี่ในกายอีกครั้ง เตรียมจะเปิดฉากโจมตีรอบที่สอง

“ดื้อด้านไม่รู้ตายจริง ๆ”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานส่ายหน้าเบา ๆ เอ่ยอย่างเย็นชา “ในเมื่อเจ้ายืนกรานนัก ข้าก็จะสนองให้เอง จะให้เจ้ารู้เสียบ้างว่า ‘สิ้นหวังที่แท้จริง’ มันเป็นเช่นไร”

กล่าวจบ ฝ่ามือของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานพลิกกลับเบา ๆ แสงพุทธะสีทองอร่ามพุ่งทะลักออกมาจากกลางฝ่ามือ กลายเป็นฝ่ามือพุทธะขนาดยักษ์คว้าฟาดลงไปทางหรงอี้อย่างรุนแรง

หรงอี้เห็นดังนั้น กลับไม่คิดจะหลบ เขารวบรวมพลังชี่ทั้งหมดอัดแน่นสู่กำปั้นทั้งสอง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ฝ่ามือพุทธะนั้นตรง ๆ

“ตูม!”

เสียงปะทะสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นอีกครั้ง

ร่างของหรงอี้ราวว่าวที่สายป่านขาด ถูกแรงอัดกระแทกจนปลิวกระเด็นไปไกล กระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึกเป็นโพรงใหญ่

“มดปลวกก็ยังเป็นแค่ลูกมด จะให้ทนการโจมตีได้อย่างไรกัน”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานชักฝ่ามือพุทธะกลับ สายตาหันไปยังเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์อีกครั้ง แววลามกบนใบหน้ายิ่งเข้มข้นขึ้น เขายิ้มตาหยีเอ่ยว่า “สาวน้อยคนงาม คราวนี้ก็ถึงตาเจ้าแล้วล่ะ เชื่อฟังตามข้าไปวัดต้าหลยินดี ๆ เถอะ ข้าไม่ทำร้ายเจ้าแน่นอน”

“ไอ้โล้นแก่ อย่าเข้ามานะ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ร้องพลางถอยกรูดไปด้านหลัง

“เฮะ ๆ” พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหัวเราะหึ ๆ เดินไล่กระชั้นชิดเข้าไปทีละก้าว ๆ

“ไอ้โล้นแก่ อย่าหวังจะทำร้ายหรงเอ๋อร์!” หรงอี้ยืนขึ้นมาจากหลุมดิน กระชากกัดปลายลิ้นของตัวเองอย่างแรง พ่นโลหิตวิญญาณออกมาหนึ่งคำรบ กลายเป็นยันต์โลหิตสายหนึ่งโคจรรอบกาย

“ค่ายผนึกเทพ เปิด!”

พร้อมกับเสียงตวาดต่ำของหรงอี้ ยันต์โลหิตนั้นก็ปะทุขึ้นทันที กลายเป็นค่ายกลสังหารสะท้านโลกผุดขึ้นมาปิดล้อมพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเอาไว้ภายใน

ภายในค่ายผนึกเทพ ยันต์โลหิตบิดม้วนพันเกี่ยวกันดุจสิ่งมีชีวิต กลิ่นอายสังหารน่าสะพรึงแผ่กระจาย พยายามจะพันธนาการพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไว้ แล้วบดขยี้เขาให้ดับดิ้นอยู่ในค่ายกลนี้

ทว่าเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงฉับพลันเช่นนี้ สีหน้าของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานกลับไม่ปรากฏแววตระหนกแม้แต่น้อย มุมปากกลับยกยิ้มเย็นอย่างดูแคลน

“แค่ค่ายกลสังหารกระจอก ๆ แบบนี้ ยังกล้าหวังจะขังข้าไว้อีกหรือ?”

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานพูดจบ แสงพุทธะรอบกายก็ทวีความเจิดจ้าจน眩ตา ราวสุริยันยามเที่ยงวัน

ภายในแสงพุทธะนั้น เหมือนแฝงไว้ด้วยอำนาจและความน่าเกรงขามไม่รู้สิ้นสุด จนยันต์โลหิตในค่ายผนึกเทพเริ่มสั่นสะท้าน ราวกับได้พบกับสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งนัก จึงถอยร่นกลับไปไม่หยุด

“อมิตาภพุทธะ… แตก!”

พร้อมกับเสียงสวดต่ำ ๆ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานประสานมือขึ้น พลังพุทธะมหาศาลไหลทะลักออกจากหลังมือของเขา ปะทะยันต์โลหิตของค่ายผนึกเทพเข้าอย่างจัง

“ครืน ๆ ๆ!”