บทที่ 2887: ศึกขอบเขตเดียวกัน (ตอนล่าง)

พอได้ยินข้อเสนอของหรงอี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันทำหน้าตกใจ

ไม่มีใครคาดคิดว่าหรงอี้จะยอมกดระดับพลังลงมาสู้กับเย่ชิวในระดับพลังเดียวกัน

ทันใดนั้น ม่อเทียนจีกับหลินต้าหนiaoก็หันไปมองหรงอี้ด้วยสายตาเวทนา

“ไอ้หมอนี่ ไม่กลัวตายคามือพี่ใหญ่เลยรึไง?”

“ระดับพลังเท่ากัน ใครจะไปสู้พี่ใหญ่ได้ นี่มันหาเรื่องตายชัด ๆ”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินสบตากัน แววตาหนักอึ้ง

ทั้งคู่รู้จักนิสัยของหรงอี้ดี จึงรู้ว่าที่อีกฝ่ายเสนอแบบนี้ไม่ใช่เพราะอวดดี แต่เพราะในอกเขามีหัวใจที่อยากไร้เทียมทาน

“ไอ้เด็กเวร รีบตอบรับมันเร็ว”

จางเหมยเจินเหรินรีบส่งเสียงลับหาเย่ชิวว่า “นี่โอกาสดีพันปีมีหนเดียวเลยนะ”

“ถ้าหรงอี้ไม่กดระดับพลังลง พวกเราสักคนยังไม่ใช่คู่มือมัน จะฆ่ามันนี่ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์”

“แต่ตอนนี้ เขายอมลดตัวมาสู้ในระดับเดียวกับเจ้า เจ้าก็หาโอกาสเก็บมันได้แล้ว”

เย่ชิวหรี่ตามองใบหน้าเปี่ยมความมั่นใจของหรงอี้ ในใจกำลังคิดอย่างรวดเร็ว

“เย่ฉางเซิง เจ้าไม่กล้ารึไง?”

เห็นเย่ชิวเงียบไป หรงอี้ยกมุมปากยิ้มเย็น “หรือว่าเจ้ากลัวแล้ว?”

เย่ชิวยังไม่เอ่ยปาก แต่แววตากลับยิ่งแน่วแน่ขึ้น

เขาไม่เคยกลัวใคร และไม่เคยถอยให้ความท้าทายใด

ยิ่งกว่านั้น เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าในระดับพลังเดียวกัน ระหว่างเขากับหรงอี้ที่ถูกเรียกว่าผู้มีร่างเทพไร้เทียมทาน ใครกันแน่จะแข็งแกร่งกว่า

“ทำไมข้าจะไม่กล้า?”

เย่ชิวเอ่ยในที่สุด เสียงหนักแน่นกังวาน จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องทันทีว่า “ศึกขอบเขตเดียวกันที่เจ้าว่า หมายถึงสู้กันในขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทานงั้นหรือ?”

“ได้ ข้าตอบรับ!”

“แต่เจ้าก็รู้ ข้ายังไม่ทะลวงถึงขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทาน งั้นเอาแบบนี้ เจ้าช่วยข้าหน่อยเป็นไง?”

“หา?”

หรงอี้ชะงักไปทันที

ชัดเจนว่าเขาไม่คิดว่าเย่ชิวจะกล้าขออะไรแบบนี้

นี่สมองหมอนี่มันลัดวงจรแบบพิสดารเกินไปแล้ว!

ไม่ใช่แค่หรงอี้เท่านั้นที่อึ้ง คนอื่น ๆ ก็ทำหน้ามึนงงกันไปหมด

พวกเขาคิดกันแค่ว่าหรงอี้จะกดระดับพลังลงมาสู้กับเย่ชิว ใครเลยจะคาดว่ากลับเป็นเย่ชิวที่อยากให้หรงอี้ช่วยให้ตัวเองทะลวงถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน

นี่มัน…

หน้าด้านได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว!

เย่ชิวหันไปพูดกับหรงอี้ต่อว่า “เจ้าก็เป็นคุณชายใหญ่ของฮวงจินเจียจู๋ แน่ล่ะว่าในมือคงมีโอสถวิเศษเพียบ แบ่งให้ข้าสักหน่อย ช่วยให้ข้าทะลวงถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน เรื่องแค่นี้สำหรับเจ้าไม่น่าจะลำบากอะไรใช่ไหม?”

หรงอี้ได้ยินแล้วมุมปากก็อดกระตุกไม่ได้

แม่งเอ๊ย ถ้าข้ามีโอสถสำหรับทะลวงราชานักบุญไร้เทียมทานจริง ๆ จะต้องมาปิดด่านบำเพ็ญเพียรตั้งหลายปีทำไมกัน?

เย่ชิวเห็นหรงอี้ไม่ตอบก็อุทานเสียงดัง “ไม่ได้มั้ง ฮวงจินเจียจู๋ของพวกเจ้านี่ยากจนขนาดนั้นเลยเหรอ แค่โอสถทะลวงราชานักบุญไร้เทียมทานไม่กี่เม็ดก็ยังไม่มี?”

หรงอี้ “...”

เหม่อลอยไปชั่วครู่ หรงอี้ก็ได้สติ สีหน้ามืดดำอย่างที่สุด

“เย่ฉางเซิง เจ้ากำลังเล่นตลกกับข้าอยู่รึไง?”

น้ำเสียงเขาเย็นเยียบ แววตาเผยจิตสังหารออกมาวูบหนึ่ง

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ ยกมือแบออก “พี่หรง อย่าโกรธสิ ข้าแค่พูดตามจริงเท่านั้นเอง ถ้าเจ้าไม่เต็มใจ ก็ช่างมันเถอะ ยังไงข้าก็ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว”

สีหน้าของเย่ชิวเฉยเมยราวกับไม่ใส่ใจจริง ๆ แต่ท่าทีแบบนั้นกลับยิ่งทำให้หรงอี้ของขึ้นกว่าเดิม

หรงอี้เคยที่ไหนกันถูกใครดูแคลนแบบนี้!

ตอนนี้เขาได้แต่แค้นตัวเองที่ในมือไม่มีโอสถทะลวงราชานักบุญไร้เทียมทาน ถ้ามีอยู่ล่ะก็ เขาคงยัดให้เย่ชิวโดยไม่ลังเลแม้แต่นิด