บทที่ 2888: คำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์

มุมปากของเย่ชิวโค้งขึ้นเล็กน้อย

จางเหมยเจินเหรินสังเกตเห็นรอยยิ้มนั้นของเย่ชิว ก็คิดในใจว่า “ไอ้กระต่ายน้อยนี่จะเริ่มล่อลวงคนอีกแล้วสินะ”

และก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ

เย่ชิวเอ่ยต่อว่า “แต่ว่า ในเมื่อเป็นการประลองในระดับพลังเดียวกัน ก็ต้องมีของเดิมพันหน่อยสิ”

“ที่เจ้าว่าเดิมพันน่ะ หมายความว่ายังไงกันแน่?” หรงอี้ถาม

เย่ชิวยิ้มบาง ๆ “ง่ายมาก เจ้าก็แค่ให้ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานกับข้าและสหายของข้าคนละหนึ่ง件 ข้าก็จะสู้กับเจ้า”

อะไรของมัน?

ข้ากดระดับพลังลงมาให้เจ้า ทนลดตัวมาสู้กับเจ้า ก็ถือว่ารักษาหน้าเจ้าอย่างมากแล้วนะ ยังจะกล้ามาเรียกร้องผลประโยชน์จากข้าอีก?

ไม่อายฟ้าดินบ้างหรือไง!

หรงอี้กล่าวเสียงขรึม “เย่ฉางเซิง เจ้าคิดว่าเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาต่อรองผลประโยชน์กับข้า?”

เย่ชิวพูดพลางยิ้ม “อย่าเพิ่งร้อนตัวสิ คำพูดของข้ายังพูดไม่จบเลย”

“เมื่อกี้เป็นแค่ข้อแรก ข้ายังมีข้อที่สองอีก”

“ถ้าข้าแพ้ ก็ขอให้ท่านอย่าได้ไปกลั่นแกล้งสหายของข้า แล้วให้สัญญากับข้า ว่าจะส่งพวกเขาออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตอย่างปลอดภัย”

สีหน้าของหรงอี้ยิ่งเย็นชา

“เย่ฉางเซิง เจ้ายังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่เลยสินะ” หรงอี้เอ่ย “ข้าจะเตือนเจ้าให้ก็แล้วกัน ที่ข้าเต็มใจ压制境界ลงมาประลองกับเจ้า นั่นก็ให้หน้าเจ้ามากพอแล้ว อย่ามาได้คืบจะเอาศอก”

“ท่านหรง อย่าเพิ่งโมโหสิ” เย่ชิวหัวเราะร่าแล้วกล่าวว่า “หากข้าแพ้ในมือของท่าน ชีวิตเส้นนี้ก็ให้ท่านเอาไปเลย จะฆ่าจะเฉือนยังไงตามใจท่านทั้งนั้น”

“เป็นยังไง แบบนี้ท่านก็ไม่ขาดทุนแล้วใช่ไหม?”

พอได้ยินคำนี้ หรงอี้ก็เริ่มลังเลขึ้นมา

เขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ

เงื่อนไขที่เย่ชิวเสนอมา ฟังดูเหมือนไร้เหตุผล ทว่าในมุมของเขาแล้ว กลับเป็นสิ่งล่อลวงไม่น้อยเลยทีเดียว

“ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานไม่กี่件 แม้จะล้ำค่า แต่ถ้าใช้โอกาสนี้ดึงเย่ฉางเซิงมาอยู่ใต้อาณัติได้ล่ะก็ ต่อไปข้าก็จะมีแม่ทัพคนสำคัญเพิ่มขึ้นอีกคน”

“ยิ่งไปกว่านั้น เย่ฉางเซิงคืออันดับหนึ่งบัญชีมังกรซ่อนเร้น มีพรสวรรค์จักรพรรดิ ถ้าคนแบบนี้ยอมเป็นทาสข้า ข้าก็จะข่มขวัญทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้”

“ยังไม่หมด เย่ฉางเซิงยังได้ครอบครองโชคชะตาแห่งเผ่าอสูรที่สมบูรณ์ หากเขายอมก้มหัวต่อข้า ข้าก็จะควบคุมได้ทั้งเผ่าอสูร”

คิดถึงตรงนี้ หรงอี้ก็จ้องตาเย่ชิวแล้วถามว่า “เย่ฉางเซิง คำพูดเจ้าเป็นจริงแน่นะ?”

เย่ชิวยังคงยิ้มไม่เลือน เอ่ยว่า “แน่นอน ข้าไม่พูดลอย ๆ อยู่แล้ว แต่ท่านหรงก็ต้องตอบตกลงเงื่อนไขของข้าก่อนเช่นกัน”

“ได้” หรงอี้ยกฝ่ามือสะบัดออกไปทีหนึ่ง

ทันใดนั้น เบื้องหน้าของเย่ชิวและจางเหมยเจินเหรินกับพวก ก็มีศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานปรากฏขึ้นคนละ一件

พอจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ เห็นเข้าก็รีบคว้าศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเก็บไปในทันที ราวกับว่าถ้าลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที ก็เท่ากับเป็นการไม่ให้เกียรติศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเหล่านี้

“สมกับเป็นคุณชายใหญ่แห่งฮวงจินเจียจู๋ ลงมือทีไรก็ใจกว้างจริง ๆ ขอบใจมาก”

เย่ชิวหัวเราะพลางเก็บศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานของตน

ยังไม่ทันเริ่มสู้ ก็ล่อลวงเอาของวิเศษจากศัตรูมาได้ตั้งหลาย件 คำเดียวเลย—

สะใจ!

หรงอี้กล่าวว่า “เย่ฉางเซิง เงื่อนไขข้อที่สองของเจ้าข้าก็รับแล้ว ข้ารับประกันว่าจะส่งสหายเจ้าทุกคนออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตอย่างปลอดภัยไร้ริ้วรอย”

เย่ชิวพูดว่า “ท่านหรง เคยนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งหรือเปล่า ถ้าสมมติว่าท่านแพ้ให้ข้าขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง?”

“แพ้เจ้า?” หรงอี้ทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “เป็นไปไม่ได้ ข้าคือผู้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน ไม่เคยแพ้ให้ใคร”

เย่ชิวถอนหายใจ “เมื่อก่อนข้าก็เคยเจอคนไม่น้อยที่อ้างตัวว่าเป็นอัจฉริยะไร้เทียมทาน พูดว่าตัวเองไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน ไม่เคยแพ้ให้ใคร แต่สุดท้ายแล้วไงล่ะ พวกเขาก็แพ้ให้ข้าทั้งหมด”

หรงอี้กล่าวอย่างมั่นใจ “ข้าไม่อวดเกินจริงหรอก แม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ในกาลโบราณ พออยู่ในวัยเท่าข้า ก็ยังไม่อาจสู้ข้าได้ ในระดับเดียวกัน ไม่มีใครสั่นคลอนข้าได้ทั้งนั้น”

“แต่ถ้าท่านแพ้ล่ะ?” เย่ชิวถาม

หรงอี้เชิดหน้าตอบอย่างหยิ่งผยอง “ไม่มีคำว่าถ้า ข้าไม่มีวันแพ้”

“ท่านหรง ข้าชื่นชมความมั่นใจของท่านมากนะ แต่ตอนนี้การต่อสู้ยังไม่เริ่ม ใครจะแพ้ใครจะชนะ ไม่มีใครรู้ทั้งนั้น” เย่ชิวกล่าว “เอาอย่างนี้ไหม เรามาพนันกันสักตั้งดีหรือไม่?”

จางเหมยเจินเหรินตาเป็นประกายขึ้นมาทันที คิดในใจว่า “ไอ้กระต่ายน้อยนี่จะเริ่มล่อลวงอีกแล้ว”

“พนันอะไร?” หรงอี้ถาม