บทที่ 2889: ศึกปะทุ!

มุมปากของเย่ชิวกระตุกยิ้มเล็กน้อย

เขารอให้ได้ยินประโยคนี้อยู่แล้ว

“ดี! พี่หยงนี่ช่างใจถึงจริง ๆ” เย่ชิวว่า “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นตอนนี้พวกเราก็มาตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์กันเลย”

ทันทีที่เย่ชิวพูดจบ กลัวว่าหรงอี้จะเปลี่ยนใจ เขารีบเร่งบีบโลหิตวิญญาณสีทองหยดหนึ่งออกมาจากปลายนิ้ว ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

หรงอี้เองก็เร่งบีบโลหิตวิญญาณออกมาหยดหนึ่งเช่นกัน ทว่าโลหิตวิญญาณของเขากลับเป็นสีม่วง สอดรับกับโลหิตวิญญาณของเย่ชิวอยู่ไกล ๆ

“ผม เย่ฉางเซิง!”

เย่ชิวเอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น “วันนี้ผมกับหรงอี้ตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ หากในการประลองที่ระดับพลังเท่ากันผมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จะฆ่าจะฟันยังไงก็สุดแล้วแต่ท่าน”

เมื่อเสียงของเย่ชิวเงียบลง แสงจากโลหิตวิญญาณของเขาพลันสว่างจ้า พลังแห่งกฎสวรรค์สายหนึ่งเริ่มไหลเวียน สลักถ้อยคำแห่งคำสาบานลงไปในฟ้าดิน

หรงอี้เห็นดังนั้นก็ไม่ยอมอ่อนข้อ เงยหน้าขึ้นประกาศเสียงดังลั่น “ผม หรงอี้ วันนี้ตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ร่วมกับเย่ฉางเซิง หากในการต่อสู้ที่ระดับพลังเท่ากันผมเป็นฝ่ายชนะ ชีวิตของเย่ฉางเซิงต้องเป็นของผม หากผมแพ้ ยินดีเป็นข้ารับใช้ของเย่ฉางเซิง หากคิดทรยศให้ฟ้าดินลงทัณฑ์ทำลายสิ้น”

โลหิตวิญญาณของหรงอี้ก็เปล่งแสงเจิดจ้าไม่แพ้กัน ทอประสานกับโลหิตวิญญาณของเย่ชิว กลายเป็นพันธะสัญญาแห่งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์เส้นหนึ่ง

ครืน!

เหนือเก้าสวรรค์พลันมีเสียงฟ้าร้องกัมปนาท ราวกับกำลังตอบรับคำสาบานของทั้งคู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง

โลหิตวิญญาณค่อย ๆ ซึมหายเข้าไปในสุญญากาศ เลือนหายไปไร้ร่องรอย

เมื่อคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์เสร็จสมบูรณ์ บรรยากาศระหว่างเย่ชิวกับหรงอี้ก็หนักอึ้งขึ้นในทันใด

จางเหมยเจินเหริน ม่อเทียนจีและคนอื่น ๆ เห็นดังนั้นต่างก็โล่งอกไปตามกัน เดิมทีเดินหมากตานี้ของเย่ชิวนับว่าเสี่ยงไม่น้อย แต่ก็สามารถยั่วให้หรงอี้ยอมตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ได้สำเร็จ ช่วยเพิ่มโอกาสชนะให้พวกเขามากขึ้นอีกหลายส่วน

“เย่ฉางเซิง นายติดบุญคุณฉันเพิ่มอีกหนึ่งแล้วนะ อย่าลืมใช้คืนล่ะ!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ส่งเสียงลับถึงเย่ชิว ขยิบตาอย่างซุกซนหนึ่งที ก่อนจะหันไปมองหรงอี้ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“พี่หรงอี้ ต้องระวังให้มาก ๆ นะ” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เตือน

หรงอี้ยิ้มให้เธอเล็กน้อย เอ่ยอย่างเปี่ยมความมั่นใจ “หรงเอ๋อร์ ไม่ต้องห่วง ผมไม่มีทางแพ้หรอก”

พูดจบ หรงอี้ก็หันไปมองเย่ชิว แววตาเต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งสงคราม “เย่ฉางเซิง ตอนนี้ พวกเรามาเจอกันในการต่อสู้ของจริงสักครั้งเถอะ!”

เย่ชิวเองก็เจตจำนงแห่งสงครามพุ่งพล่าน “ตรงใจผมพอดี”

ตูม!

กลุ่มไอสีม่วงสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาดุจแสงแรกแห่งอรุณ เชือดผ่านฟ้า ทะลุฟ้าดินอย่างดุดัน ทำให้สุญญากาศสั่นฮือฮา

หรงอี้เป็นฝ่ายพุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของสุญญากาศก่อนใคร

ร่างของเขาตั้งตรงดังต้นสน คล้ายทวนยาวเล่มหนึ่ง ทั้งตัวแผ่ประกายคมออกมาจัดจ้าน

“อ๊าาาว——”

เสียงคำรามของอสูรดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

ถัดจากนั้น ในสายตาของทุกคน ก็ปรากฏมังกรดำร่างยักษ์ตนหนึ่ง

มังกรดำตนนั้นลำตัวยาวเหยียดยาวหลายสิบจั้ง สูงใหญ่ดุจขุนเขา เกล็ดทั่วทั้งร่างดำมืดเป็นเงาเย็น ชวนให้รู้สึกราวกับมันสามารถกลืนกินแสงทั้งหมดในสุญญากาศได้

ดวงตาทั้งคู่ดั่งดวงดาวเย็นเยียบในหุบเหวนรก ลึกเร้นเย็นชา เปี่ยมล้นด้วยอำนาจและพลังไร้ขอบเขต

ที่หางของมังกรดำเรียงรายด้วยหนามกระดูกคมกริบ แต่ละอันราวกับดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานที่สามารถเจาะทะลุสุญญากาศได้

มันสะบัดหางมหึมาไปมา ทุกครั้งที่ฟาด ฟากฟ้ารอบกายก็สั่นสะเทือน เกิดระลอกคลื่นรุนแรงไปทั่ว แม้แต่สุญญากาศเองก็ทนรับแรงกดดันแห่งเซียนของมันไม่ไหว เกิดรอยแยกขึ้นตลอดเวลา

กรงเล็บทั้งสี่ของมังกรดำแข็งแกร่งทรงพลัง ปลายนิ้วกรงเล็บมีประกายสายฟ้าสีดำวูบไหว ทุกครั้งที่มันฟาดกรงเล็บลงมาราวกับจะฉีกฟ้าดินออกเป็นชิ้น ๆ

มันอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวแหลมคมเป็นแถว สลับกันมีเปลวเพลิงมารสีดำพ่นออกมาไม่ขาด ให้ความรู้สึกแห่งการทำลายล้างจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก

“อ๊าาาว——”

มังกรดำตนนั้นบินวนรอบหรงอี้อยู่หลายรอบ ก่อนจะโผล่มาอยู่ใต้ร่างหรงอี้ เงยหัวสูงคำรามใส่เย่ชิวจากเบื้องล่าง

เสียงของมันแหลมดังกรีดแทรก กระแทกหูจนแทบแตก ปวดหัวราวจะระเบิด

หลินต้าหนiaoกับคนอื่น ๆ สีหน้าล้วนเปลี่ยนไป

“มังกรตัวนี้แข็งแกร่งจริง ๆ”

“แค่มังกรตัวนี้ตัวเดียวก็ทัดเทียมผู้แข็งแกร่งระดับราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดได้แล้ว”

“แค่สัตว์ขี่ยังดุขนาดนี้ หรงอี้คงรับมือยากเอาการ!”