บทที่ 2891: กายมนุษย์ธรรมดา ก็ยังฝืนชะตาฟ้าพลิกชีวิตได้

หรงอี้เย่อหยิ่งอย่างที่สุด แทบไม่เห็นเย่ชิวอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย กลิ่นอายรังสีรอบกายล้วนเป็นท่วงท่าของผู้ที่มองทั่วหล้าอย่างดูแคลน

ความมั่นใจเช่นนี้ ความกดขี่เช่นนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่แสดงออกมาได้ถึงเพียงนี้

มุมปากของเย่ชิวกระตุกยิ้มบาง แววตาทอประกายไร้ความหวาดหวั่น เอ่ยว่า

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นผมคงทำได้แค่เอาหัวของคุณมาพิสูจน์ ว่าคนที่ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน…คือผม”

ตูม!

อำนาจเทพของหรงอี้พลุ่งพล่านสูงล้น ฟ้าดินสะท้านสะเทือน กลิ่นอายยิ่งใหญ่เฉกผู้เป็นหนึ่งเหนือสรรพสิ่งแผ่ซัดออกไป เขากุมหอกลายมังกรในมือ พุ่งฆ่าตรงเข้าใส่เย่ชิว

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

“อ๊าวววว์…” อสูรจ้าวมังกรดำแผดคำรามกึกก้องขึ้นฟ้า พื้นที่ใต้ฝ่าเท้าพลันแตกร้าวยับเยิน

ทั้งที่มีเพียงคนหนึ่งกับอสูรหนึ่งตัว ทว่ากลับราวกับนำทัพนับแสน ทะลวงกลิ่นอายสังหารพุ่งขึ้นสู่เมฆา

“ฆ่า!”

เย่ชิวตะโกนก้อง ขี่กิเลนเทพพุ่งทะยานออกไป ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานในมือวาดผ่านท้องฟ้า ทิ้งวงเส้นแสงเจิดจ้าราวจะแผ่รอยแบ่งฟ้าดินออกเป็นสองส่วน

ตูม!

ศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานทั้งสองชิ้นปะทะกัน เกิดเสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนแก้วหู พื้นที่โดยรอบไม่อาจรับแรงนั้นได้อีก เริ่มแตกสลายป่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

นี่คือศึกประลองที่หาชมได้ยากในรอบหลายยุคสมัย!

ศาสตราของทั้งสองฟาดฟันเข้าหากันที่ขีดสุดของความเร็ว ปลายคมดาบปะทะปลายหอกไม่หยุดหย่อน

ครืนนน!

ฟ้าดินสั่นสะเทือน

ระหว่างคนทั้งสอง แสงศักดิ์สิทธิ์ปะทุออกมา

จิตสังหารถาโถมราวคลื่นซัด

เจตจำนงแห่งสงครามแผ่ซ่านทะลวงไปทั่วทั้งจักรวาล

นี่มัน…

แทบไม่ต่างจากหายนะครั้งใหญ่

บนพื้นดิน เหล่าผู้ที่ยืนชมการต่อสู้อยู่ล้วนรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง

ระดับพลังเช่นนี้ พลังการต่อสู้เช่นนี้ การต่อสู้เช่นนี้ อีกต้องรออีกกี่ปีถึงจะได้เห็นอีกครั้ง?

โดยเฉพาะเมื่อคู่ต่อสู้เป็นอัจฉริยะไร้เทียมทานวัยเยาว์อย่างเย่ชิวกับหรงอี้ ยิ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งกว่าหมื่นปีมีครั้ง

ศึกครั้งนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะส่องประกายเจิดจรัส

แต่ขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าหม่นหมอง

เพราะท้ายที่สุด ระหว่างพวกเขาจะเหลือรอดได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

แกร๊ง!

แกร๊ง!

แกร๊ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังไม่ขาดสาย ราวกับจะทำลายแก้วหูของผู้คน ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานกับหอกลายมังกรปะทะกันนับพันนับหมื่นครั้งในพริบตาเดียว

ทุกการปะทะ ล้วนเป็นคมดาบชนปลายหอก ความเร็วเหนือจินตนาการจนคนมองแทบตามไม่ทัน

ต้องรู้ไว้ว่า ด้วยความเร็วระดับนี้ คมดาบกับปลายหอกกลับยังปะทะกันได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง นั่นช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

นี่คือศึกในจุดสูงสุด เป็นขีดจำกัดที่ขอบเขตราชานักบุญจะเอื้อมถึงได้

ในชั่วพริบตา แสงสว่างก็พลันฉายทอไปทั่วสุญญากาศ

ครืนนน!

ทันใดนั้น ทั้งสองเฉียดตัว擦ผ่านกันไป พุ่งแยกออกไปยังสุดขอบฟ้าคนละทิศ

ถัดมาไม่นาน ก็เห็นเงาร่างหนึ่งสะท้านเฮือก เลือดสีม่วงเป็นสายยาวโปรยกระเซ็นบนท้องฟ้า

“หรงอี้บาดเจ็บแล้ว!”

จางเหมยเจินเหรินอุทานออกมา

ทุกคนสะท้านในใจ หรือว่าศึกครั้งนี้จะถึงจุดจบเร็วถึงเพียงนี้?

ผู้ที่ตกตะลึงที่สุด เห็นจะไม่มีใครเกินเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน

“เฮ้ย เฮียเล่นงานหรงอี้ได้จริง ๆ สุดยอดไปเลย!”

“ดูท่าว่า ตำนานที่ว่าหรงอี้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน คงได้ถูกเฮียทำลายแล้วล่ะ”

อีกฟากหนึ่ง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จ้องเงาร่างของเย่ชิวไม่กะพริบ แววตาเป็นประกายระยับ พลางคิดในใจว่า

“หน้าตาดี แถมยังเก่งจริง ๆ ด้วย”

กลางสุญญากาศ ร่างของหรงอี้สั่นไหวเกือบหล่นจากหลังอสูรจ้าวมังกรดำลงมา

จากนั้น ชุดเกราะบนตัวเขาแตกไปหนึ่งส่วน บริเวณท้องขวาปรากฏบาดแผลน่าสยดสยอง ถูกคมดาบผ่าจนเห็นไส้ทะลัก เลือดสาดโชก

ที่น่ากลัวกว่านั้น คือบริเวณบาดแผลมีพลังกระบี่สายหนึ่งคอยวนเวียนอยู่ ไม่เพียงทำร้ายบาดแผลอย่างบ้าคลั่ง ยังทำให้เขาไม่อาจฟื้นฟูบาดแผลได้เลย

“นายน้อย เป็นอะไรไหม?” อสูรจ้าวมังกรดำหันกลับมามองด้วยความกังวล