บทที่ 2892: เคล็ดไม่ดับแห่งราชันย์เทพ

“ด้วยร่างมนุษย์ธรรมดา ก็ยังฝืนชะตาฟ้าพลิกชีวิตได้!”

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นสะท้านอยู่ในใจเมื่อได้ยินคำนี้ โดยเฉพาะเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ ดวงตายิ่งทอประกายเจิดจ้า

“โคตรทรงอำนาจ! สมเป็นศักยภาพจักรพรรดิที่ระฆังสวรรค์ปฐพียอมรับ!”

หรงอี้ฮึดฮัดเย็นชา “อวดดีนัก! น่าเสียดาย คนอหังการมักอายุสั้น”

“พูดถึงตัวเองอยู่สินะ!” เย่ชิวสวนทันควัน เขากำดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแน่น ปลายดาบชี้ตรงไปยังหรงอี้

เขาเพียงตบกิเลนเทพใต้กายนิดเดียว ร่างก็พุ่งทะยานออกไปดุจเงาภูต จิตสังหารแผ่กระจาย

“เคร้ง!”

พลังกระบี่คำรามดุจมังกร

จิตสังหารทะลักท่วมฟ้า

ทุกที่ที่ประกายคมกวาดผ่าน สุญญากาศถูกเจาะทะลุ ทำให้ทุกคนที่เฝ้าดูต่างอกสั่นขวัญแขวน

พลังการต่อสู้ระดับนี้ มิใช่ราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดธรรมดาจะแสดงออกมาได้เลย

กระทั่งหรงอี้เองถึงกับเกิดภาพลวงตาไปชั่วขณะ

เย่ฉางเซิง...นี่มันเป็นแค่ราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุดจริงหรือ?

ในสายตาเขา พลังการต่อสู้ของเย่ชิวแทบไม่ด้อยไปกว่าราชานักบุญไร้เทียมทานแล้ว

ทว่าหรงอี้กลับไม่รู้สึกหวาดกลัว

เขากำหอกลายมังกรด้วยมือเดียว ร่างทะยานพุ่งเข้าใส่เย่ชิวหมายจะสังหาร

พร้อมกันนั้น มือซ้ายก็ร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว แปรกลายเป็นกรงคุมขังลูกใหญ่ เตรียมผนึกเย่ชิวไว้

ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานในมือเย่ชิวปะทะกับหอกลายมังกรอย่างจัง เขาอาศัยแรงนั้นสะบัดมือซ้าย ปล่อยวิชาทำลายชีวิตออกไปทันที พลันพลังกระบี่นับพันนับหมื่นปะทุระเบิด

ชั่วพริบตาเดียว พลังกระบี่แผ่ซ่านเต็มสุญญากาศ ทำลายกรงขังที่หรงอี้วางไว้แตกกระจุย

แสงดาบปะทะปลายหอก ทั้งคู่แทบปล่อยมือออกจากอาวุธพร้อมกัน จากนั้นต่างสะบัดมือขวา บุกเข้าหากันทันที

จิตสังหารปกคลุมฟ้าดิน

ทั้งสองต่างใช้ความเร็วชนความเร็ว โจมตีฝ่ายตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง ตั้งใจจะกดอีกฝ่ายให้จมดิน ทว่าคนตรงข้ามก็คิดแบบเดียวกัน

ทั้งคู่ปะทะกันดั่งปลายเข็มชนปลายเข็ม ไม่มีใครยอมถอย

ท่ามกลางการปะทะอันดุเดือด สุญญากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกิดรอยแยกมิตินับไม่ถ้วน

ถัดมาหลุมดำในสุญญากาศก็ผุดขึ้นทีละแห่ง ๆ

ชั่วขณะนั้นราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

“พรวด!”

ทันใดนั้น ร่างของเย่ชิวกับหรงอี้ก็สะท้านพร้อมกัน เลือดสีทองกับสีม่วงพุ่งกระเซ็น จากนั้นต่างถอยกรูดไปหลายร้อยจ้าง หวิดเอาชีวิตไม่รอดคามืออีกฝ่าย

นี่คือศึกประจัญบานสะท้านฟ้า

ทั้งเย่ชิวที่แข็งแกร่ง ทั้งหรงอี้ที่น่าสะพรึง ต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทำเอาผู้ชมทั้งหลายยิ่งใจหายใจคว่ำ

แววตาเย่ชิวยิ่งลึกซึ้งเย็นเยียบ แต่ยังคงสงบนิ่ง มือขวากุมดาบ มือซ้ายกำแน่นเป็นหมัด สร้างเกราะป้องกันอันไม่อาจทำลาย

รูปแบบการต่อสู้อย่างนี้ เขาแทบไม่เคยใช้มาก่อน แต่ไหนแต่ไรเขามักรุกแทนรับ เพราะไม่เคยมีใครในระดับเดียวกันจะทัดทานเขาได้

ทว่าตอนนี้เป็นศึกชี้เป็นชี้ตาย เขาจำต้องระมัดระวังและจดจ่อเป็นพิเศษ

หรงอี้แข็งแกร่งเกินไป

แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ

เย่ชิวใช้ดาบยาวป้องกันร่างตนเอง จากนั้นซัดหมัดซ้ายออกไปหนึ่งหมัด ราวดวงอาทิตย์ฤดูร้อนกลางฟ้า เจิดจ้าจนแสบตา

หมัดพิชิตมังกรสะบัดออก ฟ้าดินถึงกับหม่นหมอง ราวกับหมัดนี้จะเจาะทะลวงท้องฟ้าให้เป็นโพรง

“ตูม!”

สีหน้าหรงอี้พลันเปลี่ยนไป เป็นครั้งแรกที่ความเคร่งเครียดฉายชัด

ทั่วร่างเขาโอบล้อมด้วยหมอกปราณสีม่วง มือขวากำหอกลายมังกร มือซ้ายฟาดฝ่ามือออกไป รอยฝ่ามือบังฟ้าบดวัน เสียงกัมปนาทดังไม่ขาดหู

“ครืน!”

รอยหมัดกับรอยฝ่ามือปะทะกันก่อน ทำให้ทั้งคู่สะท้านจนมุมปากมีเลือดซึม ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล จากนั้นดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานก็เข้าปะทะกับหอกลายมังกรอย่างดุเดือดอีกระลอก

ภาพตรงหน้าน่าสะพรึงอย่างยิ่ง ราวเทพสององค์ต่อสู้กันท่ามกลางหายนะล้างโลก!

นี่คือศึกดวลอันน่าขนลุก ปลายเข็มชนปลายเข็ม ต่างฝ่ายต่างงัดทุกสิ่งที่เรียนรู้มาออกมาใช้ ประมือกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

“กรร๊าดดด!”