บทที่ 2893: ชื่อบท: ศึกชิงความเป็นหนึ่งไร้เทียมทาน (ตอนต้น)

ตูม!

ทั้งสองระดมพลังเข้าปะทะกันสุดแรง

พลังโจมตีอันน่าสะพรึงทำเอาทุกคนที่ยืนชมการต่อสู้บนพื้นดินใจหายใจคว่ำ ต้องรู้ไว้ด้วยว่า ตอนนี้พวกเขาล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญกันทั้งนั้น

แม้แต่คนระดับนั้นยังรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแนวกระดูกสันหลัง ก็พอเห็นภาพแล้วว่าศึกครั้งนี้ดุเดือดแค่ไหน

“ฆ่า!”

หรงอี้คำรามดุจสัตว์ร้าย แววตาฉายแสงอำมหิต ท่าไม้ตายสารพัดหลั่งไหลออกมาไม่หยุด ระดมโจมตีใส่เย่ชิวอย่างบ้าคลั่ง

เย่ชิวปลดปล่อยพลังเต็มที่ ไม่เหลือการออมมือ เปิดเกมรุกอย่างดุดัน หมัดพิชิตมังกรของเขาแทงทะลุออกไปไม่ขาดสาย ทุกหมัดราวกับจะทุบแตกสุญญากาศ

ครืน!

การต่อสู้ของทั้งคู่ยิ่งนับวันก็ยิ่งโหดเหี้ยม

ทุกครั้งที่ปะทะกัน ฟ้าดินก็สั่นสะเทือน หมัดของทั้งสอง หรือจะเป็นรอยฝ่ามือ หรือคมดาบกับปลายทวน ล้วนเคยเจาะทะลุร่างกายของอีกฝ่ายมาหลายครั้ง

ชุดเกราะของหรงอี้แตกกระจาย ร่างกายแทบถูกทุบจนเละ เลือดสาดกระเซ็นเป็นสาย

ทว่ากลับยิ่งทำให้เขาคลั่งหนักกว่าเดิม

เขาราวกับจอมมารตนหนึ่ง อำนาจแผ่กระจายล้นฟ้า ถึงกับฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งจากร่างของเย่ชิวออกมาด้วยมือเปล่า

กร๊อบ!

หรงอี้อ้าปากงับเข้าไปคำโต กลืนลงท้องตรง ๆ มุมปากเปรอะไปด้วยคราบเลือด

ภาพนั้นทำเอาหนังศีรษะของผู้คนชาไปทั้งแถบ

พรวด!

หมัดของเย่ชิวทะลวงอกหรงอี้ จากนั้นเขาเลียนแบบหรงอี้ ใช้มือข้างเดียวล้วงหัวใจของหรงอี้ออกมาทั้งดวง

“โฮะ!”

เพียงเสี้ยวลมหายใจ ปลายนิ้วของเขาก็ลุกโชติช่วงด้วยเปลวเพลิงพิเศษก้อนหนึ่ง ล้อมรอบหัวใจของหรงอี้ไว้ ทันใดนั้นก็ดังเสียงฉ่า ๆ

ไม่กี่อึดใจ หัวใจของหรงอี้ก็ถูกย่างจนมันเยิ้ม ส่งกลิ่นเนื้อหอมฟุ้ง

“กิเลนเทพ เอาไปกิน”

เย่ชิวสะบัดมือโยนหัวใจของหรงอี้ให้กิเลนเทพ กลายเป็นอาหารคำหนึ่ง

กิเลนเทพกัดเข้าไปคำหนึ่ง ก่อนจะคายทิ้งทันที แล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “อะไรเนี่ย? แข็งกว่าหัวใจหมูอีก แย่ชะมัด”

ว่าแล้ว มันก็ยกกีบขึ้นเหยียบอย่างแรง

ปัง!

หัวใจของหรงอี้แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เห็นภาพนั้น มุมปากของหรงอี้กระตุกเล็กน้อย ระหว่างซี่ฟันขาวจัดมีเลือดสีทองไหลซึม ทำให้เขาดูเหี้ยมโหดน่ากลัวขึ้นไปอีก

แม้จะเสียหัวใจไปทั้งดวง แต่หรงอี้กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับมองเย่ชิวแล้วยิ้มเย็น

“เย่ฉางเซิง ข้าว่าชีวิตเจ้าคงเหลืออีกไม่มากแล้ว” หรงอี้กล่าวเสียงเย็น

เย่ชิวไม่ยอมเสียเชิง ตอบกลับทันควันว่า “บังเอิญจัง ข้าก็คิดว่าเจ้ากำลังจะตายเหมือนกัน”

เคร้ง!

ทันทีที่คำพูดของเย่ชิวจบลง ดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ฟันออกจากฝัก ผ่าทะลุท้องนภา พุ่งตวัดเข้าใส่หรงอี้

หรงอี้ยกหอกลายมังกรในมือฟาดใส่ แบกรับพลังศักดิ์สิทธิ์ของร่างเทพไร้เทียมทาน จู่โจมกลับไปด้วยความเร็วประหนึ่งสายฟ้า

กัง!

พลังกระบี่กับแสงหอกปะทะกัน เกิดประกายไฟแตกสะบั้น

ทั้งสองสู้จนแทบเสียสติ เงาร่างทั้งคู่เลือนลางไปท่ามกลางพลังกระบี่และแสงหอก การต่อสู้ก็ยิ่งทวีความดุเดือด

เคร้ง!

แสงหอกตัดฉวัดเฉวียนไปมา ทุกครั้งที่ฟาดออกไปราวกับจะเจาะทะลุฟ้าดิน

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่หรงอี้ลงมือ เงาแสงหอกมหึมาสายหนึ่งก็ปรากฏตั้งตระหง่านอยู่เหนือสุญญากาศ เหมือนกำลังมองลงมายังสมรภูมินี้

ภูเขาสายน้ำ สรรพสิ่งทั้งหลาย ล้วนเหมือนกำลังสั่นเทาอยู่ใต้หอกเดียวนี้ น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

ฟิ้ว!

แสงดาบพุ่งเป็นสายยาว เลือดสาดกระจาย เย่ชิวใช้กระบี่ไร้เทียมทานถึงขีดสุด ราวกับสามารถฟันขาดกาลเวลานิรันดร์

ครืน ๆ ๆ ...