บทที่ 2894: ผู้ชมทุกคนที่กำลังมองดูการต่อสู้ ต่างกลั้นหายใจแน่น สีหน้าเคร่งเครียดไปทั่วทั้งสนาม

ทว่าอีกด้านหนึ่งกลับเป็นภาพที่ไม่เข้าพวกเอาเสียเลย

เวลานี้กิเลนเทพยืนอยู่ปลายอีกฝั่งของสุญญากาศ ไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือตึงเครียดแม้แต่น้อย กลับตะโกนเรียกเย่ชิวเสียงดังว่า

“นายท่าน หาให้ข้าสักขาหมูหน่อยได้ไหม หิวแล้ว”

แล้วมันก็ไม่ใช่พูดเล่นด้วย เพราะพอเย่ชิวได้ยิน ก็ลงมือถอดขาข้างหนึ่งของหรงอี้ออกมาจากตัวเขาอย่างไม่ลังเล

“เอาไป!” เย่ชิวเหวี่ยงขาของหรงอี้โยนให้กิเลนเทพ

กิเลนเทพอ้าปากพ่นเปลวไฟออกมาหนึ่งก้อน ขาของหรงอี้ก็ถูกย่างจนเหลืองกรอบในพริบตา กลิ่นเนื้อย่างโชยหอมไปทั่ว

“เฮะ ๆ ขาหมูแบบนี้ ข้าเพิ่งได้กินครั้งแรกนี่แหละ”

กิเลนเทพพูดจบก็ “กัดแกร๊ก” เข้าไปเต็มปาก เนื้อที่ถูกกัดออกมานั้นมีแสงสีม่วงระยิบระยับ แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตของหรงอี้

“ไม่เลว ไม่เหนียวเลย แถมยังนุ่มอีกต่างหาก”

กิเลนเทพกินไปชมไปอย่างสบายอารมณ์

บนพื้นด้านล่าง มุมปากของจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ กระตุกไม่หยุด

ไอ้กิเลนตัวนี้ ตั้งใจจะมาทำให้คนอื่นคลื่นไส้ชัด ๆ

“แต่ถึงขาหมูขานี้จะรสชาติดี ก็ยังห่างกับยาศักดิ์สิทธิ์ของนายท่านอยู่มากนะ” กิเลนเทพเอ่ยต่อ

“อ๊าว——!”

อสูรจ้าวมังกรดำคำรามลั่น แสงศักดิ์สิทธิ์พันรอบตัว กลิ่นอายสังหารอันน่าเกรงขามปะทุออกมาทั่วร่าง มันพุ่งเข้าจู่โจมกิเลนเทพอย่างดุเดือด

ไอ้เดรัจฉานนี่ กล้ากินขาของนายมันงั้นรึ สมควรตาย!

ร่างของอสูรจ้าวมังกรดำพุ่งวูบดั่งสายฟ้าสีดำ ฉีกทะลุสุญญากาศเข้ามาโจมตีอย่างรุนแรง

กิเลนเทพเห็นท่าไม่ดี จึงเหวี่ยงขาของหรงอี้ทิ้ง เลียริมฝีปากแล้วยิ้มแห้ง ๆ

“เนื้อเจ้ามังกรนี่ น่าจะอร่อยไม่เลวสินะ!”

พอพูดจบ มันก็พุ่งเข้าปะทะอสูรจ้าวมังกรดำเช่นกัน

ชั่วพริบตาเดียว สัตว์ขี่ทั้งสองก็เปิดศึกเป็นตายกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ภายในสนามรบในสุญญากาศ

ใบหน้าของหรงอี้เคร่งขรึม ร่างเคลื่อนวูบไปมา ทวนยาวในมือถูกสะบัดใช้ออกมาถึงขีดสุด

เวลานี้เส้นผมยาวทั้งศีรษะของเขาถูกลมกรรโชกจนปลิวฟุ้ง ดวงตาทั้งคู่ดุจประกายคมดาบ สายตาคมกล้าราวกับจอมมารผู้ไร้เทียมทาน

ไม่ทันคาดคิด วินาทีถัดมาร่างของเขาก็สะท้านอย่างรุนแรง

“ฉึบ!”

เลือดสดพุ่งกระเซ็น

หรงอี้รับแสงดาบของเย่ชิวไว้ไม่อยู่ กระดูกสะบักถูกแทงทะลุในทันที เลือดม่วงสาดกระจาย กระดูกสีขาวโพลนโผล่ให้เห็นอย่างชัดเจน

แต่เขาก็ฉวยจังหวะนั้น แทงทวนทะลุหน้าอกของเย่ชิวเช่นกัน แค่งัดข้อมือเบา ๆ ก็ทำให้กระดูกหน้าอกของเย่ชิวแตกละเอียด เลือดสีทองพุ่งออกมาเหมือนน้ำพุ

ทั้งสองต่างได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่

ถ้าเป็นคนอื่นคงสิ้นชีพไปนานแล้ว

การต่อสู้มาถึงตอนนี้ สิ่งที่ทั้งสองเดิมพันไว้ไม่ใช่แค่ชีวิตอีกต่อไป แต่รวมถึงโอกาสที่จะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิในอนาคตด้วย

ตลอดมาหรงอี้คือความภาคภูมิใจของฮวงจินเจียจู๋ ถูกยกย่องว่าเป็นอันดับหนึ่งแห่งคนรุ่นเยาว์ในเขตต้องห้ามแห่งชีวิต

ความจริงแล้วเขาก็ไม่ทำให้ใครผิดหวัง อายุยังน้อยแต่กลับทะลวงถึงขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานได้สำเร็จ ไม่เพียงกดข่มอัจฉริยะรุ่นเดียวกัน แม้แต่ผู้แข็งแกร่งรุ่นเก๋าหลายคนยังไม่ใช่คู่มือของเขา

เขาคิดอยู่ในใจว่า หากตอนนี้ตนยังจัดการเย่ชิวไม่ได้ แล้วอนาคตจะไปพูดเรื่องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้อย่างไรกัน

ในใจหรงอี้เริ่มรู้สึกเสียใจอยู่นิด ๆ ถ้ารู้ว่าเย่ชิวดุดันถึงเพียงนี้ การต่อสู้จะโหดร้ายขนาดนี้ เสียอย่างไรก็ไม่ควรไปตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์นั่นตั้งแต่แรก

ผลก็คือ ตอนนี้เขาทำได้แค่กดข่มระดับพลังไว้ที่ระดับสูงสุดของราชันเซียน เพื่อมาสู้กับเย่ชิว สมกับที่ว่า…

คนเป็นใบ้กินน้ำขม เจ็บก็พูดออกมาไม่ได้

เสียใจจนลำไส้บิดเป็นเกลียวไปหมดแล้ว

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิวเองก็คิดอยู่ในใจเช่นกัน ยุคแห่งการแย่งชิงครั้งใหญ่มาถึงแล้ว ภายในร้อยปีเขาต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิให้ได้

ส่วนหรงอี้ ก็เป็นเพียงศัตรูคนหนึ่งในบรรดาศัตรูนับไม่ถ้วนบนเส้นทางจักรพรรดิของเขาเท่านั้น

ถ้าแม้แต่หรงอี้เขายังฆ่าไม่ได้ แล้วอนาคตเมื่อเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่านี้จะทำอย่างไร

ดังนั้น เขาจึงต้องใช้หรงอี้มาขัดเกลาตัวเอง

“เย่ฉางเซิง ส่งหัวมา!”