บทที่ 2897: หอกทองคำ!

เย่ชิวอารมณ์ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ยังคงเร่งกระตุ้นตราเทพราชา กดทับลงไปทางหรงอี้อย่างต่อเนื่อง

ปุ!

ร่างที่ถูกฟันจนขาดเป็นท่อนของหรงอี้ระเบิดแหลกในพริบตา เหลืออยู่เพียงศีรษะหนึ่งเดียวเท่านั้น

สภาพน่าสังเวชถึงขีดสุด

ทว่าในขณะที่เย่ชิวกำลังจะเร่งตราเทพราชา บดขยี้หรงอี้ให้ตายอย่าง彻底 ดวงตาของหรงอี้กลับวูบไหว แ闪ด้วยความบ้าคลั่งและเด็ดเดี่ยว

“อ๊ากกก——!”

หรงอี้คำรามเสียงดังลั่นจนแทบหนวกหู เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนราวกับจะระเบิดออกมา

ในเวลาเดียวกัน หรงอี้ก็ใช้เคล็ดไม่ดับแห่งราชันย์เทพอีกครั้ง

วูม!

ร่างของหรงอี้พลันฟื้นคืนดังเดิม แสงสว่างทั่วทั้งตัวทะลักออกมา กลิ่นอายโบราณทรง威แผ่ซ่าน เหมือนเทพราชาองค์หนึ่งเสด็จลงสู่โลกมนุษย์

ต่อจากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขากลับแบกรับตราเทพราชาไว้บนหลังแล้วลุกขึ้นยืน ดวงตาทั้งคู่ลุกเป็นเปลวไฟสีม่วง เจตจำนงแห่งสงครามพลุ่งพล่านท่วมฟ้า

“เย่ฉางเซิง วันนี้ต้องมีคนตายไปข้างหนึ่ง!”

ไม่ทันขาดคำ หรงอี้ยกหมัดต่อยขึ้นฟ้า

ตู้ม!

ตราเทพราชาสีม่วงทองแตกสลายทันที พลังหมัดต่อเนื่องพุ่งทะลวงออกมา มุ่งหน้าโจมตีใส่เย่ชิว

จากพลังหมัดของหรงอี้ เย่ชิวสัมผัสได้ถึงพลังที่รุนแรงอย่างยิ่ง ใจสะท้านวูบ แต่เขาไม่ถอย กลับยิ่งถูกกระตุ้นให้ไฟสู้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“หมัดพิชิตมังกร!”

เย่ชิวแผดเสียงยาว หมัดที่ฟาดออกไปแปรเปลี่ยนเป็นมังกรเทพสีทองตัวหนึ่ง แผ่อำนาจ威严และพลังไร้ขอบเขต เข้าประจัญบานกับการโจมตีของหรงอี้

ครืน!

สองพลังปะทะกันกลางอากาศ เกิดเสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน สุญญากาศทั้งผืนสั่นสะท้าน ฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี

ภายใต้แรงปะทะนี้ ทั้งเย่ชิวและหรงอี้ต่างถูกสะท้อนจนต้องถอยร่นติด ๆ กันไปคนละหลายก้าว แต่ละคนล้วนบาดเจ็บไม่น้อย

“การป้องกันทองคำ!”

หรงอี้ตะโกนลั่น

ถัดมา ผิวกายของเขาถูกปกคลุมด้วยแสงสีทองชั้นหนึ่ง ราวกับสวมเกราะศึกของเทพราชาอยู่บนร่าง

“นี่คือวิชาลับประจำตระกูลของฮวงจินเจียจู๋ เป็นพลังวิเศษสายป้องกันที่แข็งแกร่งมาก” เฟิงอู๋เหินเอ่ยขึ้น

วูม!

วูบเดียว ในมือของหรงอี้ก็ปรากฏหอกทองคำด้ามยาวเล่มหนึ่ง

หอกทองคำด้ามยาวนั้นดูเก่าแก่ทรงขลัง แกะสลักอักขระเวทมนตร์เอาไว้ทั่วเล่ม มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของโบราณที่ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน

“หอกทองคำ!”

พอเห็นหอกในมือหรงอี้ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินก็หน้าเปลี่ยนสีพร้อมกัน

“ยังไง หอกเล่มนั้นมีที่มาใหญ่โตนักรึ?” จางเหมยเจินเหรินถาม

“ใช่แล้ว” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูด “ยังจำที่ฉันเคยเล่าให้พวกเธอฟังถึงบรรพชนของฮวงจินเจียจู๋คนนั้นได้ไหม?”

ดวงตาของจางเหมยเจินเหรินหรี่ลงเล็กน้อย พลางถามว่า “หมายถึงบรรพชนของฮวงจินเจียจู๋เมื่อหกพันปีก่อน ที่บุกเข้ามาในเขตแกนกลางแล้วถูกท่านผู้สูงศักดิ์ทำลายพลังบำเพ็ญเพียรทิ้งนั่นน่ะหรือ?”

“ใช่คนนั้นแหละ” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า “หอกทองคำก็คืออาวุธวิเศษที่บรรพชนผู้นั้นของฮวงจินเจียจู๋หลอมขึ้นด้วยมือตัวเอง”

“ว่ากันว่า บรรพชนคนนั้นของฮวงจินเจียจู๋ก็มีพรสวรรค์ล้ำฟ้าไม่แพ้หรงอี้ ตั้งแต่วัยหนุ่มก็เหยียบย่ำคนรุ่นเดียวกันจนไม่มีใครเงยหน้าสู้ได้”

“หลังจากเขาบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์แล้ว เหล่าเขตต้องห้ามแห่งชีวิตต่างก็เรียกเขาว่า ‘นักบุญทองคำ’”

“ต่อมา นักบุญทองคำก็ทะลวงสู่ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน แล้วลงมือหลอมศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานด้วยตัวเองหนึ่งเล่ม นั่นก็คือหอกทองคำในมือของหรงอี้”

“ครั้งหนึ่งนักบุญทองคำเคยถือหอกทองคำกวาดล้างเขตต้องห้ามแห่งชีวิตทั้งหลาย ไม่มีผู้ใดต้านทานได้”

“ไม่คิดเลยว่าตอนนี้หอกทองคำจะมาตกอยู่ในมือของหรงอี้”

“หอกทองคำเคยติดตามนักบุญทองคำ อาบชโลมด้วยเลือดของยอดฝีมือมากมาย วันนี้มันเผยประกายคมอีกครั้ง เกรงว่า พี่ใหญ่ของเรา……”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ว่าจะหอกทองคำหรือหอกแพลทินัมอะไรนั่น ก็เอาเจ้ากระต่ายน้อยไม่ได้หรอก”

ในใจจางเหมยเจินเหรินกลับคิดว่า หอกทองคำมันจะนับเป็นอะไรกัน พอเทียบกับหม้อแปรสภาพฟ้าและดินแล้วก็แค่ขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น

ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ออกโรงแล้ว ใครกันจะกล้าท้าชน?