บทที่ 2898: ยามเป็นยามตาย

ในอกของหรงอี้เดือดดาลเป็นไฟ เขารับไม่ได้ที่ตัวเองถูกผู้บุกรุกจากภายนอกกดข่ม ยิ่งรับไม่ได้กับแววตาหลงใหลของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ที่มองเย่ชิวไม่วางตา

“ไม่! ข้าคือผู้ไร้เทียมทาน!”

หรงอี้เงยหน้าคำรามลั่นฟ้าดิน เสียงเต็มไปด้วยความไม่甘และโทสะกล้า

เขาในฐานะลูกหลานผู้สูงศักดิ์แห่งฮวงจินเจียจู๋ ตั้งแต่เล็กก็ถูกฝากความหวังไว้บนบ่า ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ แล้วตอนนี้จะให้ยอมรับผลลัพธ์เช่นนี้ง่าย ๆ ได้อย่างไร

ดวงตาของหรงอี้แดงก่ำ ร่างกายปะทุพลังอันรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ลงมือ เย่ชิวกลับชิงลงมือก่อนเสียแล้ว

“轰！”

เย่ชิวกำดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานไว้ในมือ ร่างเคลื่อนไหววูบไหวดุจอสุรกาย ทุกกระบี่ล้วนแฝงพลังแห่งความโกลาหล อานุภาพไร้ที่สิ้นสุด

หรงอี้แม้จะสวนกลับอย่างต่อเนื่อง ทว่าก็ไม่อาจต้านการจู่โจมของเย่ชิวได้ แผลบนร่างยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ

“พุ่ด!”

เงาดาบกวาดผ่านอีกครั้ง แขนซ้ายของหรงอี้ถูกฟันขาดสะบั้น เลือดสีม่วงพุ่งกระจาย

“วิชาดาบบ้าอะไรวะ น่ากลัวชะมัด!” เฟิงอู๋เหินที่อยู่เบื้องล่างอุทานด้วยความตกตะลึง

จางเหมยเจินเหรินตอบว่า “นั่นคือ剑术ที่พ่อของไอ้กระต่ายน้อยคิดสร้างขึ้นเอง ชื่อว่าลมปราณดาบไร้ผู้เทียบ”

“สุดยอดเลย” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเอ่ย “ถ้าหรงอี้ไม่งัดไพ่ตายออกมา เกรงว่าอีกไม่นานคงต้องร่วงแล้ว”

หลินต้าหนiaoหัวเราะ “ศึกนี้ พี่ใหญ่ต้องชนะอยู่แล้ว”

“ต้องชนะ? คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” จางเหมยเจินเหรินฉายแววกังวลในดวงตาเอ่ยว่า “อย่าลืมสิ ตอนนี้หรงอี้กำลังกดข่มระดับพลังอยู่”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เปลี่ยนไป “ท่าน道长หมายความว่าหรงอี้มีโอกาสจะใช้พลังในขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานรับมือพี่ใหญ่เหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินผงกศีรษะเล็กน้อย “มีโอกาสสูงมาก”

“เป็นไปได้ไง!” เฟิงอู๋เหินว่า “ก่อนหน้านี้หรงอี้ยังรับปากอยู่เลยว่าจะสู้กับพี่ใหญ่ในระดับเดียวกัน”

“รับปากงั้นรึ? หึหึ...” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะเย้ย “ของแบบนั้นไม่มีข้อผูกมัดอะไรหรอก”

เฟิงอู๋เหินว่า “แต่หรงอี้ยังให้คำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ไว้ ถ้าเขาไม่สนคำมั่น ใช้ขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทานเล่นงานพี่ใหญ่ เขาก็ต้องรับการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์นะ แบบนั้นหรงอี้จะทนไหวเหรอ?”

จางเหมยเจินเหรินว่า “ลองคิดดูสิ ถ้าตอนนี้เจ้าเป็นหรงอี้ แล้วการสู้ในระดับเดียวกับไอ้กระต่ายน้อยมีโอกาสตายได้ทุกเมื่อ เจ้าจะยังฝืนนั่งกดระดับพลังอยู่ไหม?”

“เอ่อ...” เฟิงอู๋เหินถึงกับพูดไม่ออก

ม่อเทียนจีเอ่ยว่า “ท่านพี่พูดถูกแล้ว ยามเป็นยามตาย ใครจะไปสนการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์กันเล่า ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ฆ่าศัตรูให้ได้ก่อนนั่นแหละคือหนทางที่แท้จริง”

“ข้ากล้าฟันธงเลย หากหรงอี้ตกเป็นรองเมื่อไหร่ เขาต้องใช้ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานเล่นงานพี่ใหญ่แน่”

“แค่ไม่รู้ว่าการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์จะมาถึงเมื่อไหร่ แล้วจะลงโทษหรงอี้หนักเบาแค่ไหนกัน”

“พี่ใหญ่คิดจะฆ่าหรงอี้ เกรงว่ายังต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย”

หลินต้าหนiaoพูดว่า “ถ้าไม่ใช่อยู่ที่นี่ แต่เป็นในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรละก็ หรงอี้ตายไปนานแล้ว”

คำพูดนี้ก็ไม่เกินเลยแม้แต่น้อย

หากอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เย่ชิวคงไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น หยิบศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมาสังหารหรงอี้ได้โดยตรง

น่าเสียดาย ที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ทว่าคือเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แถมยังเป็นเขตแกนกลางของเขตต้องห้ามแห่งชีวิตเสียด้วย

ภายในเหวฝังสวรรค์ ยังมีตัวตนหนึ่งซึ่งที่มาอันลึกลับ พลังบำเพ็ญเพียรลึกไม่อาจหยั่งอยู่

ไม่ว่าคิดจะทำอะไร ล้วนต้องระมัดระวังเป็นที่สุด

ในสุญญากาศ

หรงอี้ถูกเย่ชิวฟันจนปลิวกระเด็นอีกครั้ง เลือดท่วมตัว สภาพน่าเวทนาสุดบรรยาย หากมิใช่เขามีร่างเทพไร้เทียมทาน ป่านนี้คงถูกเย่ชิว斩杀ไปแล้ว

“เย่ฉางเซิง เจ้...”

轰！

หรงอี้เพิ่งอ้าปาก ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกเย่ชิวฟันปลิวออกไปอีก

เย่ชิวไม่ยอมให้หรงอี้ได้หายใจเลยแม้แต่น้อย พอ压制เขาไว้ได้ ก็ระดมโจมตีอย่างบ้าคลั่งดั่งพายุฝนโหมกระหน่ำ

เขารู้ดีว่าที่ตอนนี้หรงอี้ตกเป็นรอง ก็เพราะหรงอี้กำลังกดข่มระดับพลังอยู่

เขาห้ามปล่อยให้หรงอี้มีโอกาสเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหากไอ้หมอนั่นหักคำสาบาน เลิก压制ระดับพลังขึ้นมา เย่ชิวก็จะตกอยู่ในอันตรายทันที