บทที่ 2899: ชื่อบท: แกหน้าด้านขนาดนี้ พ่อแกรู้ไหม?

ลมหายใจของหรงอี้พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง พลังของราชานักบุญไร้เทียมทานที่เดิมถูกกดไว้ระเบิดออกมาเต็มกำลัง แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านไปทั่วสุญญากาศ รอบด้านอากาศราวกับจะถูกบีบจนแข็งตัว

“ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ?”

เย่ชิวหัวเราะเย็นในลำคอ ดวงตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีแต่เจตจำนงแห่งสงครามที่เดือดพล่าน

ครืน ครืน ครืน…

เมฆดำบนท้องฟ้าขมุกขมัวยิ่งขึ้น สายฟ้าฟาดสลับกับเสียงฟ้าร้องราวจะฉีกฟ้าดิน ราวกับเป็นลางบอกถึงศึกใหญ่ที่กำลังจะปะทุ

พลังแห่งกาลเวลาและอวกาศที่โคจรรอบกายเย่ชิวข้นแน่นขึ้นไปอีก เขารู้ดีว่าศึกต่อจากนี้จะเป็นการต่อสู้ที่หนักหนาที่สุดตั้งแต่เขาเข้ามาในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตแห่งนี้

ในเวลาเดียวกัน ในใจของหรงอี้ก็พลุ่งพล่านไปด้วยโทสะและความอับอาย

ในฐานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต ผู้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน วันนี้เขากลับถูกเย่ชิวกดหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทั่งถูกบีบให้ต้องใช้ออกมาซึ่งขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน นี่คือความอัปยศที่ยิ่งกว่าถูกเหยียบหน้า

หรงอี้เองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเย่ชิวจะฝืนลิขิตได้ถึงเพียงนี้ หากเขามีแม้เพียงโอกาสเล็กน้อย เขาก็ไม่มีวันยอมทำถึงขั้นนี้

“เย่ฉางเซิง เจ้าแข็งแกร่งจริง แต่ว่าวันนี้เจ้าต้องตายด้วยมือของข้า!”

เสียงของหรงอี้แหบต่ำ แฝงไปด้วยความอาฆาตไม่รู้จบและจิตสังหารที่หนาแน่น

เย่ชิวเย้ยกลับ “ข้าบอกแล้วว่าเจ้าชอบโม้ เจ้าก็ยังไม่ยอมรับ ตอนนี้ก็ยังเอาแต่พูดคำโตไม่หยุด”

“ถ้าข้าไม่จำผิด เมื่อกี้เจ้าพูดเองว่าตัวเอง ‘ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน’ ใช่ไหมล่ะ”

“ระดับเดียวกันสู้ข้าไม่ได้ เลยคิดจะใช้ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานมารับมือข้า? เชอะ ๆ ๆ… นี่แหละเหรอร่างเทพไร้เทียมทาน? เปิดหูเปิดตาข้าดีจริง ๆ นะ!”

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนดูอยู่พอได้ยินคำของเย่ชิวก็รีบผสมโรงทันที

“หรงอี้ รู้ไหม อาตมาเที่ยวร่อนมาทั่ว แพบู้ปลายฟ้าตะลุยสุดแผ่นดิน เคยเจอคนหน้าด้านมาไม่น้อย แต่หน้าด้านแบบเจ้า อาตมานี่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก”

“ยังกล้าบอกว่าร่างเทพไร้เทียมทาน ข้าว่าต้องเรียกว่า ‘หน้าด้านไร้เทียมทาน’ มากกว่า”

หรงอี้แทบจะระเบิดตายอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมวาบดุจคมมีดจ้องเขม็งไปที่จางเหมยเจินเหริน ราวกับอยากจะฉีกอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปาก เสียงของม่อเทียนจีก็ดังแทรกขึ้นมา

“หรงอี้ เจ้านี่ไม่รู้จักอายบ้างเลยจริง ๆ! ตอนแรกตกลงกันชัด ๆ ว่าจะสู้ในระดับเดียวกัน ตอนนี้กลับใช้ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานมาสู้กับพี่ใหญ่ แบบนี้ไม่เรียกว่ารังแกคนอ่อนแอกว่าหรือ? ยังจะมาวางท่าทำเป็นเก่งอีก ตามที่อาจารย์พี่พูดนั่นแหละ เจ้านี่มันไม่รู้จักคำว่าหน้าบางเลย”

หลินต้าหนiaoก็ทำหน้าเหยียดหยัน ผสมโรงว่า “ใช่ ๆ! เมื่อกี้ยังพูดเองว่าไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน สุดท้ายโดนพี่ใหญ่กระทืบจนวิ่งหัวซุกหัวซุน ตอนนี้ยังกล้าผิดสัญญาอีก ช่างขายหน้าเสียจริง! คนแบบเจ้า ยังกล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะ? ข้าว่าขยะยังจะดูดีกว่า!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวทำหน้าขรึมเย็นชา พูดเสียงเย็นว่า “หรงอี้ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้ น่าขยะแขยงจริง ๆ”

“พูดตามตรง แต่ก่อนในใจข้ายังมีความนับถือเจ้าอยู่บ้าง แต่ตอนนี้… การกระทำของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกดูแคลนอย่างยิ่ง”

“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่า ภายใต้ฉายา ‘อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต’ แท้จริงแล้วเจ้าเป็นแค่พวกเห็นแก่ตัว ขี้ขลาด รังแกแต่คนอ่อนแอเท่านั้น!”

“คนแบบเจ้า ไม่สมควรจะอยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ! ที่พี่ใหญ่ต้องมาสู้กับเจ้า นั่นคือความอัปยศของเขาต่างหาก!”

“หรงอี้!” เฟิงอู๋เหิน quะโกนดัง ดึงสายตาของหรงอี้ให้หันมามอง แล้วจ้องตาอีกฝ่ายตรง ๆ พูดว่า “ในฐานะหนึ่งในห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามชีวิต ข้าขออับอายแทน!”

ทั้งห้าคนผลัดกันด่าแบบไม่ให้หรงอี้ได้ตั้งตัว สาดคำด่าใส่จนเขาเละเทะไม่มีชิ้นดี ใบหน้าถมึงทึงเขียวคล้ำ

“พอได้แล้ว!” หรงอี้พูดเสียงเย็นยะเยือก “พวกมดปลวกอย่างพวกเจ้า จะไปรู้ความมุ่งหมายของมังกรเทพอะไรได้”

“หรงอี้อย่างข้าจะทำอะไร ยังไม่ถึงตาพวกเจ้ามาชี้นิ้วสั่ง”