บทที่ 2900: อานุภาพแห่งเสวียนหยวน

หรงอี้โทสะลุกโชนอยู่ในอก แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวเอาชนะกันด้วยปาก ต้องรีบจัดการเย่ชิวให้สิ้นซาก ถึงจะล้างอัปยศของตัวเองได้

ที่ร้ายที่สุดก็คือ ก่อนหน้านี้เขาได้ให้คำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์เอาไว้

ตอนนี้เขาระเบิดพลังระดับราชานักบุญไร้เทียมทานออกมา เท่ากับว่าละเมิดคำสาบาน จะโดนการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์หรือไม่ หรงอี้เองยังไม่แน่ใจ

ทว่าในฐานะร่างเทพไร้เทียมทาน เป็นดั่งลูกรักแห่งสวรรค์ เขาเชื่อว่าต่อให้กฎสวรรค์จะลงทัณฑ์ ก็ไม่น่าจะหนักหนาเกินไปนัก

แต่เพื่อกันเหนียว เขาต้องฆ่าเย่ชิวให้ได้ก่อนที่การลงทัณฑ์แห่งสวรรค์จะมาเยือน

ไม่อย่างนั้นพอการลงทัณฑ์แห่งสวรรค์ตกลงมา เย่ชิวฉวยโอกาสสวนกลับขึ้นมา ตนเองจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที

คิดมาถึงตรงนี้ หรงอี้ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

“เย่ฉางเซิง เตรียมตัวรอวันจบสิ้นของเจ้าได้เลย!”

หรงอี้ตะโกนลั่น ร่างหายวับจากที่เดิม ทิ้งไว้เพียงเงาเลือนหนึ่งสายกับคลื่นพลังน่าสะท้านใจระลอกหนึ่ง

เผชิญหน้ากับการโต้กลับอย่างดุดันของหรงอี้ เย่ชิวไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว เลือดทั้งตัวกลับเดือดพล่าน เปี่ยมล้นไปด้วยเจตจำนงแห่งสงครามอันฮึกเหิม

เขารู้ดี การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่บททดสอบพลังของตัวเองเท่านั้น แต่ยังเป็นการฝนเจียรเจตจำนงและความศรัทธาของเขาอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น คู่ต่อสู้ยังเป็นราชานักบุญไร้เทียมทานที่ยังหนุ่มแน่น ถ้าฟันอีกฝ่ายได้ จะต้องเป็นความสำเร็จที่สะใจยิ่งนัก

เย่ชิวไม่พูดอะไร ยืนตรึงอยู่กับที่ ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือเปล่งประกายคมไร้เทียมทาน พร้อมจะรับการบุกโจมตีรุนแรงดั่งพายุคลั่งของหรงอี้ทุกเมื่อ

“ตูม!”

ร่างของหรงอี้ราวกับภูตผี ปรากฏตรงหน้าเย่ชิวในชั่วพริบตา เขาปล่อยหมัดออกไปหมัดหนึ่ง ลมหมัดดุจมังกร แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างสวรรค์ปฐพี

เย่ชิวรีบเบี่ยงตัวหลบ พลิกวูบไปด้านหลังของหรงอี้ แกว่งดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือฟันออกไป พลังกระบี่สายหนึ่งคมกริบทะลุฟ้าพุ่งตรงจี้จุดตายของหรงอี้

“ฮึ! ตอนนี้ผมไม่กดพลังบำเพ็ญเพียรไว้แล้ว คิดว่าจะแตะต้องผมได้เหรอ?”

หรงอี้สะบัดเสียงเย็น แม้ไม่หันกลับไปมอง ก็เรียกใช้การป้องกันทองคำขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้น บนผิวร่างของเขาก็ปรากฏแสงทองคำชั้นหนึ่ง เหมือนสวมเกราะศึกสีทองไว้ทั้งตัว

“เคร้ง!”

ดาบศักดิ์สิทธิ์ของเย่ชิวฟันลงบนชั้นแสงทองคำ เสียงกระทบดังสนั่นเป็นสายประกายไฟพรั่งพรู แต่หรงอี้กลับไม่เป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว

“หืม?” คิ้วเย่ชิวกระตุก

เขาพบว่าการป้องกันทองคำของหรงอี้ตอนนี้ แกร่งกว่าก่อนหน้านี้ไม่ต่ำกว่าสิบเท่า

“ลมปราณดาบไร้ผู้เทียบ!”

เย่ชิวไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย รีดเค้นวิชาดาบอานุภาพอันหาที่สุดมิได้ออกมาอีกครา

ชั่วพริบตา แสงดาบสานไขว้กันดั่งใยพุ่งพรม กลายเป็นข่ายดาบแน่นทึบ ปิดครอบตัวหรงอี้ไว้ทั้งร่าง

“แค่วิชาเด็ก ๆ” หรงอี้ยิ้มเหยียดอย่างดูแคลน สองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นชั้นแสงทองคำที่ปกคลุมผิวกายเขา ก็ยิ่งประหนึ่งโล่ศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ขวางลมปราณดาบไร้ผู้เทียบไว้ด้านนอก

จากนั้น หรงอี้หันตัวกลับมา มือขวากางนิ้วทั้งห้า คว้าฟาดออกไปกลางอากาศ

“แกร๊บ!”

เขาคว้าดาบศักดิ์สิทธิ์ของเย่ชิวไว้ได้ในกำมือ

เย่ชิวยังไม่ทันดึงดาบกลับ เห็นเพียงข้อมือของหรงอี้บิดหมุน ตามมาด้วยเสียง “กร๊อบ!” ดังลั่น ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานก็แตกหัก

ไม่เพียงเท่านั้น ขณะที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานแตกหัก พลังอันมหาศาลก็ย้อนทะลักตามตัวดาบเข้าสู่แขนของเย่ชิว

“บึ้ม!”

ชั่ววินาทีต่อมา แขนของเย่ชิวระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด ร่างถูกอัดปลิวกระเด็นออกไปด้านข้าง

“ฟึ่บ!” หรงอี้ทะยานตามประชิด กดฝ่ามือลงมา เขาไม่คิดจะให้เย่ชิวมีโอกาสหายใจ ตั้งใจจะจบศึกให้เร็วที่สุด

ฝ่ามือใหญ่ของหรงอี้ราวกับเมฆสีม่วงผืนหนึ่ง ทิ้งดิ่งจากท้องฟ้าลงมา ทุกที่ที่ผ่าน สุญญากาศแตกกระจายเป็นผุยผง พลังคุกคามน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด

“เย่ฉางเซิง ทำใจยอมรับชะตาได้แล้ว ต่อหน้าผม เจ้าไม่มีทางรอด!”

ในห้วงคับขัน เย่ชิวรีบใช้คาถาล่องหน ร่างหายวับจากที่เดิมไปในทันที

ตูม!

ฝ่ามือของหรงอี้ตบลงบนสุญญากาศ พลันก็เกิดรอยฝ่ามือมหึมาขึ้นกลางอากาศ ยุบตัวลงไปเรื่อย ๆ