บทที่ 2901: หนทางแห่งเต๋าของเย่ชิว (ตอนต้น)

วูม! พลังม่วงล้อมรอบทั่วร่างหรงอี้ ก่อนจะทะลักพุ่งออกไปในพริบตา แผ่คลุมฟ้าดิน กลายเป็นโลกสีม่วงทั้งผืน

“เขตศักดิ์สิทธิ์!” เย่ชิวเห็นหรงอี้เรียกใช้เขตศักดิ์สิทธิ์ออกมา ไม่เพียงไม่ถอย กลับยิ่งมองอย่างสนอกสนใจ เขาอยากสัมผัสด้วยตัวเองว่าเขตศักดิ์สิทธิ์ของราชานักบุญไร้เทียมทานจะแกร่งสักแค่ไหน

วูม! ชั่วพริบตา เขตศักดิ์สิทธิ์ก็กลายเป็นดั่งกรงขังอันแข็งแกร่ง ล็อกตัวเย่ชิวเอาไว้แน่น

ภายในเขตศักดิ์สิทธิ์นี้ หรงอี้คือผู้ปกครองสูงสุด ทุกกฎเกณฑ์ล้วนอยู่ใต้การควบคุมของเขา

“เย่ฉางเซิง ในเขตศักดิ์สิทธิ์นี้ ผมก็คือฟ้า!” เสียงของหรงอี้ก้องสะท้อนอยู่ทั่วเขตศักดิ์สิทธิ์ เปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามและจิตสังหารไม่สิ้นสุด

เย่ชิวกวาดมองไปรอบตัว ก็รู้ทันทีว่าเขตศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน เขาอัดหมัดออกไปหลายครั้ง กลับพบว่ามันแข็งดั่งกำแพงเหล็กกำแพงทอง ไม่ระคายแม้ปลายขน แถมแรงสะท้อนยังซัดจนพลังเลือดและพลังชีวิตปั่นป่วน

“พอมีอะไรน่าสนใจอยู่เหมือนกัน”

“หรงอี้ แกคิดว่าแค่นี้จะขังผมได้เหรอ ช่างใสซื่อเกินไปแล้ว!” เย่ชิวเอ่ยพลาง พลังชี่ในกายก็เริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

“งั้นเหรอ?” หรงอี้ยิ้มเย็น ไม่พูดพร่ำอีกต่อไป สองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว

ในทันใด พลังม่วงภายในเขตศักดิ์สิทธิ์ก็รวมตัวกลายเป็นฝ่ามือสีม่วงมหึมา แบกพลังทำลายล้างฟ้าดิน กดตบใส่เย่ชิวอย่างจัง

ฝ่ามือนั้นใหญ่โตจนราวกับบดบังท้องฟ้าได้ ลมฝ่ามือกวาดผ่านที่ใด อากาศรอบตัวก็ถูกบีบอัดจนบิดเบี้ยว

จากฝ่ามือนั้น เย่ชิวสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามรุนแรงอย่างยิ่ง ทว่ากลับไม่คิดจะหลบ

ในห้วงคับขัน เขาเลือกใช้ไม้ตายของหนิวต้าลี่—หมัดเทพพลังยิ่งใหญ่!

“อ๊าก!”

เย่ชิวแหงนหน้าคำรามยาว กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเกร็งในพริบตา เส้นเลือดปูดโปน ราวกับทุกส่วนของผิวหนังอัดแน่นไปด้วยพลังไร้ขอบเขต

เขากำหมัดทั้งสองแน่น แสงทองสว่างวาบบนกำปั้น ราวกับเขากลายเป็นวัวเทพตัวหนึ่ง

ปัง!

เย่ชิวพุ่งทะยานขึ้นฟ้าดุจลูกกระสุนปืนใหญ่ กำปั้นพุ่งเข้าใส่ฝ่ามือสีม่วงมหึมานั่นอย่างเต็มแรง

ตูม!

สองกระแสพลังปะทะกันกลางอากาศ ระเบิดเป็นเสียงกัมปนาทสนั่นหู จนทั้งเขตศักดิ์สิทธิ์สั่นสะเทือน

ทว่า ช่องว่างของระดับพลังนั้นยากจะก้าวข้าม

หรงอี้ในฐานะราชานักบุญไร้เทียมทาน พลังบำเพ็ญเพียรลึกซึ้งจนยากจะหยั่งถึง ส่วนเย่ชิวแม้พรสวรรค์โดดเด่นเพียงใด ก็ยังด้อยกว่าเขาอยู่หนึ่งระดับใหญ่

หมัดนี้ของเย่ชิวแม้ทรงพลังกำลังเหลือคณา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแท้จริงอันขาดลอยของหรงอี้ ก็ยังดูอ่อนแรงไปถนัดตา

ตูม!

ฝ่ามือสีม่วงมหึมาบดกดหมัดของเย่ชิวกลับลงไปอย่างดื้อ ๆ แรงปะทะอันมหาศาลซัดใส่เขาราวถูกค้อนยักษ์ทุบใส่ ร่างถูกเหวี่ยงกระเด็น กลิ้งไปกระแทกขอบเขตศักดิ์สิทธิ์อย่างแรง เลือดสดพุ่งออกจากปาก กระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบ

หรงอี้เห็นดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้น “เย่ฉางเซิง นี่แหละคือจุดจบของคนที่กล้าท้าทายผม”

“ผมบอกให้รู้ไว้ อนาคตผมต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิให้ได้ ผมเกิดมาไร้ผู้ต้าน”

“ต่อหน้าแก ผมก็คือฟ้า แกก็แค่มดตัวจ้อยเท่านั้น”

เย่ชิวค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้น มุมปากยังเปื้อนเลือดที่ไม่ทันแห้ง ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความยอมจำนนหรือสิ้นหวัง มีแต่ความแน่วแน่ดื้อดึงยิ่งกว่าเดิม

“ระดับพลังสูงต่ำไม่ได้ตัดสินทุกอย่าง ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่มีวันก้มหัวให้ชะตากรรม... อย่างเช่นผม!” น้ำเสียงของเย่ชิวอัดแน่นไปด้วยเจตจำนงไม่ยอมแพ้

คิ้วของหรงอี้ขมวดเข้าหากันทันที เขาไม่คิดเลยว่าในสภาพแบบนี้ เย่ชิวจะยังเอ่ยวาจาแข็งกร้าวได้ถึงเพียงนี้

สิ่งนี้ยิ่งทำให้จิตสังหารในใจเขาพุ่งสูง ตัดสินใจจะปิดฉากการต่อสู้ครั้งนี้ให้เด็ดขาด

“ฮึ ปากเก่งไปก็เท่านั้น เดี๋ยวผมจะส่งแกลงนรกเดี๋ยวนี้แหละ!” หรงอี้รวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ทว่าในชั่วเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้นเอง ทั่วร่างของเย่ชิวกลับพลุ่งพล่านไปด้วยกลิ่นอายอำนาจบาตรใหญ่ไร้ขอบเขต

“เอ๊ะ ทำไมบนตัวหมอนี่ถึงมีบารมีอำนาจแรงกล้าขนาดนี้?” หรงอี้อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

“หมัดอำนาจแห่งฟ้าและดิน!”