บทที่ 2902: หนทางแห่งเต๋าของเย่ชิว (ตอนกลาง)

ร่างของเย่ชิวในเขตศักดิ์สิทธิ์เลือน ๆ ปรากฏ ๆ ทุกครั้งที่สะบัดหมัดออกไป เสียงอากาศฉีกกระชากดังก้อง พร้อมกับพลังชี่ในกายที่ปะทุเชี่ยวกราก

ในดวงตาของเขาไม่มีแววถอยแม้แต่นิด มีเพียงความกระหายในการต่อสู้ไม่รู้จบกับความไม่ยอมแพ้

ทว่าเขตศักดิ์สิทธิ์นั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ไม่ว่าเย่ชิวจะระดมหมัดใส่เพียงใดก็เจาะไม่เข้า

ถึงอย่างนั้นเย่ชิวก็ไม่คิดถอดใจ ยังคงระดมหมัดออกไปไม่หยุด—

“หมัดปราบมาร!”

ฉับพลัน พลังชีวิตรอบกายเย่ชิวก็แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กระแสพลังพุทธะที่ทั้งขึงขังขรึมขลังและศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพรูออกมาจากกำปั้นของเขา

สองมือกำหมัดสะบัดรวดเร็ว รูปแบบหมัดเปลี่ยนไปมา ราวกับเขากลายเป็นพระพุทธรูปโบราณองค์หนึ่ง ทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ตูม!”

หมัดนั้นฟาดออกไป แสงพุทธะพลันกลายเป็นลำแสงพลังสว่างจ้า พุ่งตรงเข้าใส่เขตศักดิ์สิทธิ์ของหรงอี้

หมัดนี้ทั้งเปี่ยมด้วยความเมตตาและปัญญาแห่งพุทธศาสนา แถมยังสุมรวมพลังอันมหาศาล แสดงอานุภาพน่าตะลึง

หรงอี้กับเฟิงอู๋เหินและคนอื่น ๆ ที่คอยดูอยู่ สีหน้าล้วนเปลี่ยนไป พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าเย่ชิวจะร่ายยอดวิชาแห่งพุทธศาสนาที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ได้

“นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ อุทานว่า “หัวหน้ารู้วิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะได้ยังไงกัน?”

หรงอี้เองก็ขมวดคิ้วแน่น เขาสัมผัสได้ชัดถึงความไม่ธรรมดาของพลังนี้ ทว่าก็ยังเชื่อมั่นว่าเขตศักดิ์สิทธิ์ของตนรับมือได้ทุกสิ่ง

“หมัดวัชระ!”

ถัดจากนั้น พลังชีวิตของเย่ชิวก็แปรเปลี่ยนอีกครั้ง

ราวกับเขากลายเป็นพระวัชรโพธิสัตว์ ทั่วร่างทอแสงทองคำระยิบระยับ บนกำปั้นยิ่งอัดแน่นด้วยแสงสีทองที่แทบจะจับต้องได้ หมัดสะบัดออกไปทีเดียว อากาศรอบด้านเหมือนถูกบีบอัด

“หมัดแสงสว่าง!”

ยังไม่ทันให้หรงอี้ตั้งตัว เย่ชิวก็ฟาดหมัดออกไปอีก

คราวนี้ ภายในกระแสหมัดสุมรวมพลังแสงสว่างบริสุทธิ์ถึงขีดสุด ราวแสงอรุณแรกโผล่พ้นขอบฟ้า อบอุ่นแต่ทรงพลัง จ้องจะส่องและชำระล้างเขตศักดิ์สิทธิ์ของหรงอี้ให้หมดจด

“นี่... นี่มันไม่ใช่พลังวิเศษของอู๋ฮวาเหรอ? เย่ฉางเซิงไปรู้พลังวิเศษของอู๋ฮวาได้ยังไงกัน?” หรงอี้ใจสั่นสะท้าน

ก่อนหน้านี้เขาเคยประมือกับอู๋ฮวา ลิ้มรสฝีมือของอีกฝ่ายมาแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเย่ชิวจะใช้มันออกมาได้ด้วย เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อเกินจะนึกฝัน

เฟิงอู๋เหินก็ตาเบิกค้าง เขารู้ซึ้งถึงทั้งพลังฝีมือและพลังวิเศษของอู๋ฮวาเป็นอย่างดี ครั้นเห็นเย่ชิวใช้มันออกมา ใจยิ่งเต็มไปด้วยทั้งความตะลึงและความฉงน

“หรือว่าหัวหน้าเคยฝึกวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะมาก่อน?”

ทว่ามือของเย่ชิวยังไม่หยุด เขาราวกับเข้าสู่สภาวะต่อสู้อันประหลาด รูปแบบหมัดผุดขึ้นไม่ขาดสาย แต่ละหมัดล้วนแฝงอำนาจน่าสะพรึง

“หมัดเทพเป่ยหมิง!”

เสียงร้องต่ำของเย่ชิวดังขึ้นพร้อมกัน ลมหายใจพลังชีวิตอันหนาวเย็นถึงขีดสุดก็แผ่กระจายออกไป กระแสหมัดของเขาแฝงความเยียบเย็นน่าขนลุก ราวจะทำให้ทุกสรรพสิ่งกลายเป็นน้ำแข็ง

นี่คือวิชาประจำตระกูลของเป่ยหมิงหวัง เย่ชิวกลับเอามาใช้ต่อหน้าต่อตา ทุกคนในสนามถึงกับตะลึงไปอีกรอบ

ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่ชิวจะเชี่ยวชาญยอดวิชาของเป่ยหมิงเจียด้วย

ถ้าไม่เห็นกับตา ใครจะกล้าเชื่อกันเล่า?

“เขาไปเรียนวิชาของเป่ยหมิงเจียมาจากไหนกันแน่? เรื่องทั้งหมดมันอะไรกันแน่เนี่ย?” หรงอี้คิดเท่าไรก็หาคำตอบไม่เจอ

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เองก็ประหลาดใจสุดขีด “แปลกจริง เย่ฉางเซิงไปเรียนยอดวิชาของเป่ยหมิงเจียตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่าแค่ดูเป่ยหมิงหวังใช้ครั้งเดียวก็ลอกเลียนได้แล้ว?”

“เป็นไปได้เหรอ? ถ้าเป็นจริงล่ะก็ พรสวรรค์ของเขาต้องน่ากลัวขนาดไหนกัน?”

ว่าแล้วเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ยิ้มออกมา “เกือบลืมไป เย่ฉางเซิงน่ะเป็นผู้มีพรสวรรค์จักรพรรดิที่ระฆังสวรรค์ปฐพีรับรองแล้วนะ”

“อีกอย่าง คนที่ฉันชอบนะ ต่อให้จะแหกสวรรค์แค่ไหนก็ล้วนสมเหตุสมผลทั้งนั้น”

ทว่าเขตศักดิ์สิทธิ์ของหรงอี้นั้นแข็งแกร่งเกินไป ไม่ว่าเย่ชิวจะโจมตีอย่างไร ก็ยังฝ่าไม่ออก

ชั่วขณะนั้นกลับทำให้ในใจหรงอี้เกิดความสงสัยขึ้นมาเสียแทน

“เจ้าเย่ฉางเซิงนี่ แท้จริงแล้วยังซ่อนวิชาอะไรไว้อีกเท่าไรกัน?”