บทที่ 2907: ทลายร่างเทพ

เสียงคำรามของหรงอี้ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ดวงตาทั้งคู่ราวกับเปลวไฟลุกไหม้ จ้องเย่ชิวอย่างเดือดดาล

เย่ชิวรู้ดีว่าหรงอี้คิดจะปิดฉากศึกครั้งนี้แล้ว

“เย่ฉางเซิง นายคิดว่าตัวเองชนะฉันได้จริง ๆ เหรอ ฉันบอกไว้เลย นายกำลังฝันกลางวันอยู่”

หรงอี้ยิ้มเย็นไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “วันนี้ ฉันจะให้แกได้เห็น ‘ตัวจริง’ ของหรงอี้คนนี้!”

พูดจบ ร่างของหรงอี้ก็เริ่มพร่ามัวขึ้นมาทันที ถัดไปข้างกายเขาก็ปรากฏร่างแยกอีกสองร่างที่หน้าตาเหมือนเขาเป๊ะ

หรงอี้ทั้งสาม ไม่ว่าพลังชีวิต ระดับพลัง หรือใบหน้า ล้วนเหมือนกันทุกกระเบียดราวแฝดสาม ทำให้ยากจะแยกแยะว่าใครจริงใครปลอม

“วิชาร่าง分身เหรอ?”

เย่ชิวเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็อดตกใจอยู่ในใจไม่ได้

เขาพบว่าร่างแยกทั้งสองของหรงอี้ล้วนมีวิญญาณแท้ แถมแต่ละร่างยังมีพลังไม่ต่างจากร่างจริงของหรงอี้มากนัก ล้วนอยู่ในขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน

ต้องรู้ไว้ว่าโดยทั่วไปแล้ว ร่างแยกอ่อนแอกว่าร่างจริงมาก แถมยังไม่มีวิญญาณแท้

เห็นได้ชัดว่าวิชาร่าง分身ของหรงอี้เป็นพลังวิเศษระดับไร้เทียมทาน ไม่อาจดูแคลนได้เลย

“ยังไง นายสู้คนเดียวไม่ไหว ก็เลยเรียกร่างแยกมาช่วยอีกสองคน คิดจะสามรุมหนึ่งงั้นสิ?” เย่ชิวเอ่ยถาม

“ถูกต้อง!” เงาหรงอี้ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน เสียงสอดประสานกันราวกับเสียงปีศาจ “เย่ฉางเซิง ต่อให้นายจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับมือพวกเราพร้อมกันทั้งสามได้หรอก ใช่ไหมล่ะ?”

เห็นภาพตรงหน้า เหล่าผู้คนบนพื้นดินก็กลับมาตึงเครียดกันอีกครั้ง

หรงอี้แค่คนเดียวก็รับมือยากพอแล้ว ตอนนี้หรงอี้ยังเรียกร่างแยกที่พลังทัดเทียมกันออกมาอีกสอง แบบนี้ยังจะสู้ไหวได้ยังไงกัน?

หลินต้าหนiaoเอ่ยเสียงเบา “ไม่ใช่ว่าถ้าฝ่าฝืนคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์แล้ว ฟ้าดินจะลงโทษเหรอ?”

“ทำไมตั้งนานแล้ว โทษทัณฑ์ยังไม่โผล่มาอีกล่ะ?”

“ฟ้าดินเอ๋ย ช่วยรีบลงโทษหรงอี้สักทีเถอะ จะให้ตายไปเลยยิ่งดี!”

หัวใจดวงน้อยของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็หดเกร็งแน่น นึกในใจว่า “วิชานี่ของหรงอี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าฉางเซิงจะรับมือได้ไหม?”

แต่เจ้าตัวอย่างเย่ชิวกลับมีแววไม่แยแสวาบผ่านในดวงตา เขาเอ่ยว่า “หรงอี้ นายคิดว่าทั้งโลกมีแต่นายคนเดียวที่ใช้วิชาร่าง分身ได้รึไง?”

จบคำพูดของเย่ชิว ทันใดนั้นข้างกายเขาก็ปรากฏเงาร่างอีกสองร่างที่เหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วเช่นกัน

ทั้งสามร่าง ไม่ว่าอัธยาศัย พลังบำเพ็ญเพียร หรือใบหน้า ล้วนเหมือนกันราวกับหล่อจากพิมพ์เดียวกัน เป็นหนึ่งเดียวสามภาค ยากจะมองออกว่าใครคือร่างจริง ใครคือร่างจำแลงแห่งเต๋า

เห็นดังนั้น สีหน้าของหรงอี้ก็พลันเปลี่ยนไปทันที “นี่…นี่มันพลังวิเศษอะไร?”

“นี่คือวิชาแยกร่างสามภาค!” เย่ชิวเปล่งเสียงดังขึ้น

ใบหน้าหรงอี้มืดครึ้มลงทันตา

ครานั้น เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงเยียบเย็นมั่นคง “หรงอี้ วันนี้จะให้แกได้เห็นเองว่า ใครกันแน่คือผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง!”

พูดจบ เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวก็ก้าวออกเก้าก้าวพร้อมกัน ทันใดนั้นในสุญญากาศราวกับมีมังกรยักษ์เก้าตัวแผดคำราม 威势ของเก้าก้าวเก้าสวรรค์ระเบิดออกในชั่วพริบตา

ทุกก้าวที่เย่ชิวเหยียบลงไป พลังปราณก็พุ่งสูงขึ้นอีกขั้น เจตจำนงแห่งสงครามก็ยิ่งคุโชน

“นี่ก็เป็นพลังวิเศษอีกแล้วงั้นเหรอ?” หรงอี้กับร่างแยกทั้งสองอุทานพร้อมกัน แววไม่สบายใจฉายชัดในดวงตา

เย่ชิวกล่าวว่า “นี่คือเก้าก้าวเก้าสวรรค์”

เก้าก้าวเก้าสวรรค์ เป็นสุดยอดเคล็ดวิชาที่ตู๋กูอู๋ตี๋ถ่ายทอดให้เย่ชิว ทุกก้าวสามารถปลุกศักยภาพในกาย ดึงพลังให้พุ่งสูง รวมทั้งขัดเกลาให้พลังการต่อสู้แน่นหนายิ่งขึ้น

เมื่อเหยียบครบเก้าก้าวทั่วทั้งร่างของเย่ชิวก็สาดแสงทองคำเจิดจ้า ราวกับเทพเจ้าตนหนึ่ง เจตจำนงแห่งสงครามทะยานสู่จุดสูงสุด

“หรงอี้ ดีใจไหมล่ะ?”

เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวหัวเราะเย็นพร้อมกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “แต่สิ่งที่น่าดีใจยิ่งกว่านี้ ยังอยู่ข้างหลังอีกนะ”

พูดจบ เงาร่างทั้งสามของเย่ชิวก็ออกหมัดพร้อมกัน ทุกหมัดล้วนบรรจุพลังทำลายล้างฟ้าดิน กระหน่ำใส่หรงอี้กับร่างแยกทั้งสอง

“ตูม!”

ทันทีที่ลงมือก็เป็นหมัดไร้ผู้ต่อต้าน

แรงหมัดหวีดหวิวพัดกรู สุญญากาศถูกฉีกกระชากจนปริแตก เผยให้เห็นรอยแยกสีดำสนิทหลายสาย

“โฮก!” หรงอี้คำรามลั่น เขากับร่างแยกทั้งสองพุ่งเข้าหาเย่ชิวพร้อมกันเช่นกัน

ทันทีที่เข้าปะทะ ทั้งสองฝ่ายก็ใช้ท่าไม้ตายพิฆาตใส่กัน

ชั่วพริบตา เลือดก็สาดกระเซ็น

ไม่เพียงเท่านั้น ในมือของหรงอี้และร่างแยกทั้งสอง ยังถือหอกศักดิ์สิทธิ์คนละเล่ม

แต่เย่ชิวกลับไม่ใช้ศัสตราใด ๆ เลย ใช้เพียงสองหมัดปะทะโดยตรง

“ตูม!”