บทที่ 2908: คุยกันหน่อย? ตายแล้วค่อยคุย!

ร่างของหรงอี้ถูกทุบจนระเบิด เลือดสีม่วงสาดกระเซ็นดั่งฝนห่าใหญ่ ย้อมฟากฟ้าครึ่งด้านให้กลายเป็นสีม่วงแดง

ภาพตรงหน้าชวนสยดสยองถึงขีดสุด

เหล่าผู้ชมการต่อสู้บนพื้นดิน ต่างตาค้างอ้าปากค้าง ความสั่นสะเทือนในใจยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด

เฟิงอู๋เหิน อัจฉริยะไร้เทียมทานผู้ครอบครองร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ ยังอดสูดลมหายใจเย็นฮือไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไง!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยว ทายาทคนรองของเฟิงเจีย ในตอนนี้กลับเหมือนถูกสะกดให้หยุดนิ่ง ปากอ้าเล็กน้อย ช็อกจนพูดอะไรไม่ออก

เขาเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่า อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต วันนี้จะถูกอัดจนยับเยินได้ถึงเพียงนี้

เขารู้ดีว่าไม่ใช่เพราะพลังการต่อสู้ของหรงอี้ไม่เก่ง แต่เป็นเพราะเย่ชิวมันอัจฉริยะผิดธรรมชาติเกินไปต่างหาก

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพลันรู้สึกโชคดีอยู่ลึก ๆ “โชคดีที่ตัวเองเลือกตามหัวหน้า ไม่อย่างนั้น ผมกับอู๋เหินได้จบเห่ยิ่งกว่าหรงอี้แน่ ๆ”

“ระฆังสวรรค์ปฐพี ไม่เคยหลอกใครจริง ๆ”

“หัวหน้ามีพรสวรรค์จักรพรรดิแน่นอน”

“บางที การเลือกเดินตามหัวหน้า อาจเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของผมกับอู๋เหินก็ได้!”

หลินต้าหนiao กับม่อเทียนจีมองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่ล้วนมีความสั่นสะเทือนแบบเดียวกันอยู่ในนั้น

หลินต้าหนiao กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ พูดออกมาอย่างยากลำบากว่า “นี่… นี่คือพลังที่แท้จริงของหัวหน้าหรือเนี่ย แม่ง… ดุชิบหาย!”

ส่วนม่อเทียนจีมีแต่รอยยิ้มเต็มหน้า เย่ชิวยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น

ถึงขั้นที่ว่า เขายังแอบหวังให้เย่ชิวรีบพิสูจน์มหาธรรมบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิไว ๆ เสียด้วยซ้ำ อย่างนั้นพวกเขาก็จะได้หลบแดดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่สบาย ๆ

ส่วนจางเหมยเจินเหริน ในตอนนี้กลับเป็นคนที่ตื่นเต้นที่สุด

เย่ชิวได้เหยียบย่างบนหนทางแห่งเต๋าของตัวเองแล้ว อีกทั้งใช้เพียงระดับราชานักบุญ กดข่มหรงอี้ซึ่งเป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทานลงได้ นับเป็นปาฏิหาริย์แท้ ๆ

แม้ตั้งแต่แรกเขาจะมีความเชื่อใจในตัวเย่ชิวอย่างเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว แต่พอได้มาเห็นศึกนี้กับตาตัวเอง หัวใจเขาก็ยังพลุ่งพล่านกดไม่อยู่

ในกลุ่มคนพวกนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้เห็นการเติบโตของเย่ชิวมาตลอดทาง

เขาดีใจเหลือเกิน

“ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย แม่งโคตรสุดยอด!” จางเหมยเจินเหรินตะโกนจนเสียงแหบ

ท่ามกลางฝูงชน ปฏิกิริยาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์กลับรุนแรงที่สุด

สองมือของนางกดปิดปากแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ นางเคยจินตนาการถึงความแข็งแกร่งของเย่ชิวมาก่อน แต่ไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะเก่งกาจได้ถึงขั้นนี้

ในใจของนางทั้งดีใจทั้งเป็นห่วง ความรู้สึกหลากหลายพันกันยุ่ง จนแทบหายใจไม่ออก

“ฉางเซิง…” นางเรียกชื่อเขาแผ่วเบา สายตาจับจ้องเงาร่างของเย่ชิวแน่นหนึบ ราวกับอยากจะฝังดวงตาของตัวเองลงไปบนร่างของเขา

กลางสุญญากาศ

ทั่วร่างเย่ชิวถูกอาบด้วยแสงทองส่องสว่าง ราวกับเทพสงครามผู้ไร้ผู้ต่อต้าน องอาจเกรียงไกรหาที่เปรียบมิได้

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า มองเลือดสีม่วงที่ฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า แววตาเย็นเยือกวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง

“หรงอี้ ‘ร่างเทพไร้เทียมทาน’ที่เจ้าคุยนักคุยหนา ก็แค่นี้เอง” เย่ชิวเอ่ยเสียงเย็น เผยให้เห็นอำนาจบารมีที่พุ่งพล่านไม่รู้จบ

ชั่วขณะนั้นเอง พลังม่วงปะทุเดือด ร่างที่ถูกทุบจนแตกละเอียดของหรงอี้ เริ่มฟื้นฟูกลับมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ฉวยจังหวะนั้น เย่ชิวเพียงระลึกนึกในใจ ร่างจำแลงแห่งเต๋าทั้งสองของเขาก็ทะยานเข้าใส่ร่างแยกทั้งสองของหรงอี้อย่างดุเดือด

ร่างจำแลงแห่งเต๋าทั้งคู่ใช้หมัดไร้ผู้ต่อต้านพร้อมกัน กระแทกใส่ร่างแยกทั้งสองของหรงอี้จนแตกกระจุย พอเห็นท่าไม่ดี วิญญาณแท้ของร่างแยกทั้งสองก็รีบหนีกลับเข้าไปในทะเลจิตของหรงอี้ทันที

เย่ชิวเพียงนึกในใจ ร่างจำแลงแห่งเต๋าทั้งสองก็หายตัวไป จากนั้นเขาเองก็ไม่รีบร้อนลงมือ เพียงยืนมองหรงอี้ฟื้นฟูร่างกายอย่างจงใจ

“เย่ฉางเซิง ข้ายังไม่แพ้…”

ร่างของหรงอี้ใกล้จะฟื้นเต็มทีแล้ว

เย่ชิวสาวเท้าเพียงก้าวเดียว หมัดที่เหวี่ยงออกไปกว้างใหญ่รุนแรง ราวกับจะทุบดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และดวงดาวให้ร่วงหล่น

ปัง!

ร่างของหรงอี้ถูกหมัดเดียวทุบระเบิดอีกครั้ง

“อ๊าก…” หรงอี้คำรามลั่น พลันแยกร่างออกมาอีกสองร่าง พุ่งเข้าโจมตีเย่ชิวพร้อมกัน ส่วนร่างจริงของเขาก็กำลังเร่งฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว