บทที่ 2913: กฎสวรรค์ลงทัณฑ์

แต่พอเย่ชิวกำลังจะเรียกหม้อแปรสภาพฟ้าและดินออกมา ทันใดนั้นเมฆดำก็ปกคลุมหนาทึบ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ราวกับว่าทั้งท้องฟ้ากำลังแผดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว

ชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันแห่งเซียนที่น่าสะพรึงกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ถาโถมลงมาจากฟ้าเหมือนน้ำป่าไหลหลาก ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกทั้งสั่นสะท้านทั้งหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“นี่…นี่มันอะไร?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าถอดสี มองปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติบนท้องฟ้าด้วยความหวาดหวั่นและงุนงงเต็มหัวใจ

“หรือว่ามหันตภัยสวรรค์ของพี่ใหญ่จะลงแล้ว?” ม่อเทียนจีเอ่ย

“ไม่ใช่ มหันตภัยสวรรค์ของไอ้หัวหน้าไม่โหดขนาดนี้” หลินต้าหนiaoพูด

เฟิงอู๋เหินกล่าวว่า “เขตต้องห้ามแห่งชีวิตไม่เหมือนโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ที่นี่แทบไม่มีมหันตภัยสวรรค์ ปกติผู้ฝึกบำเพ็ญเวลาทะลวงระดับก็ไม่ต้องเจอมัน แล้วตอนตกตายก็จะไม่เกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นนี่มันอะไรกันแน่?” หลินต้าหนiaoเองก็เริ่มงง

“ข้ารู้แล้ว!” ในดวงตาของจางเหมยเจินเหรินฉายแสงวาบ ยิ้มแล้วพูดว่า “ยังจำได้ไหมว่าหรงอี้เคยตั้งคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์เอาไว้?”

ทุกคนถึงกับเข้าใจขึ้นมาทันที

“นี่คือการลงทัณฑ์สวรรค์!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูด “หรงอี้ผิดคำสาบานโลหิตแห่งสวรรค์ ทำให้กฎสวรรค์กริ้ว แล้วกฎสวรรค์ก็จะลงทัณฑ์เขา”

“ถูกต้อง” จางเหมยเจินเหรินยิ้มกว้าง “การลงทัณฑ์สวรรค์นี่มาได้ถูกเวลาจริง ๆ!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดต่อว่า “พลังของการลงทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้น่ากลัวเกินไป หรงอี้คราวนี้ตายแน่นอน”

คนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

แม้พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาจะลึกซึ้งเพียงใด แต่เมื่อต้องเผชิญกับความโกรธแห่งสวรรค์ที่ถาโถมลงมาอย่างกะทันหัน ก็ล้วนรู้สึกว่าตัวเองเล็กกระจ้อยร่อยไม่ต่างอะไรกับฝุ่นผงเม็ดหนึ่ง

ในสุญญากาศ

เย่ชิวถึงกับชะงักไป

เขาไม่คิดเลยว่าในจังหวะคับขันเป็นตายแค่เส้นด้าย จะเกิดเหตุการณ์พลิกผันแบบนี้ขึ้นมาได้

อีกด้านหนึ่ง

หรงอี้เองก็ชะงักเช่นกัน มือที่กำลังเร่งเร้าระฆังจักรพรรดิ์ทองคำหยุดค้างไปทันที แววหน้าที่เปี่ยมด้วยความ得意เมื่อครู่พลันกลายเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที

ความโกรธแห่งสวรรค์ ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ต่อให้เป็นระฆังจักรพรรดิ์ทองคำซึ่งเป็นศาสตราจักรพรรดิ ก็ยังสั่นครืน ๆ ไม่หยุด

ทันใดนั้นหัวใจของหรงอี้ก็พลุ่งพล่านไปด้วยลางสังหรณ์ร้าย เขามีลางรู้สึกแรงกล้าเป็นพิเศษว่าชะตากรรมของตนกำลังจะถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

ตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะของเย่ชิวก็ดังขึ้นมา “คนโบราณเขาว่าไว้ ทำชั่วมากเข้าก็ต้องตายเพราะความชั่ว หรงอี้ ดูท่าก็คงเป็นฟ้าจะให้เจ้าตายแล้วล่ะ!”

“เย่ฉางเซิง อย่าเพิ่งดีใจไป ถึงจะต้องตาย ข้าก็จะลากเจ้าลงไปตายเป็นเพื่อน!” หรงอี้เอ่ยจบ กำลังจะเร่งเร้าศาสตราจักรพรรดิฆ่าเย่ชิว แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเย่ชิวพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “หรงอี้ ดูนี่สิว่าใคร?”

ชั่วพริบตาเดียว ด้านหน้าเย่ชิวก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

คนผู้นั้นก้มหน้าห้อยผมลงมาปิดหน้า เสื้อผ้าขาดวิ่นทั่วตัว เห็นได้ชัดว่าโดนทรมานมาอย่างสาหัส

ทว่าสภาพเสื้อผ้าบนร่างกลับบ่งบอกชัดว่าเขาเป็นคนของฮวงจินเจียจู๋

จังหวะการเคลื่อนไหวของหรงอี้ชะงักไป หันไป quát ใส่คนนั้นว่า “เจ้าเป็นใคร!”

กร๊อบ!

เย่ชิวคว้าผมของคนนั้นกระชากหัวขึ้นมา ทันใดนั้นใบหน้าที่คุ้นตาก็ปรากฏในสายตาของหรงอี้

“หรงไท่!”

หรงอี้อุทานเสียงดัง พอมองให้ถนัดก็เห็นว่าหรงไท่หน้าบวมเขียวช้ำ ตาข้างหนึ่งยังมีเลือดไหลไม่หยุด อีกข้างหนึ่งมองเขาทั้งน้ำตา ปากส่งเสียงฮึกฮัก ๆ ออกมา

ทันทีนั้นดวงตาของหรงอี้ก็แดงฉาน

“เย่ฉางเซิง ปล่อยเขาเสีย ข้าจะให้เจ้าตายศพเดียวอย่างสมบูรณ์!” หรงอี้ตะโกนลั่น

เย่ชิวหัวเราะร่าแล้วพูดว่า “เห็นผู้ชายที่ตัวเองรักถูกข้าจับอยู่ในมือแบบนี้ คงใจจะขาดแล้วล่ะสิ? ไม่ต้องรีบหรอก ข้ามีเวลาทั้งนั้น มาเล่นกันช้า ๆ ดีกว่า”

เพียะ!

เย่ชิวสะบัดมือตบกลับไปทีเดียว เนื้อหน้าครึ่งซีกของหรงไท่ถึงกับเละเป็นแผลฉีก

“หยุดมือ!” หรงอี้ตวาดลั่น “เย่ฉางเซิง รีบปล่อยหรงไท่เดี๋ยวนี้ ไม่然…”

ยังไม่ทันให้หรงอี้พูดจบ เย่ชิวก็ดีดนิ้วปล่อยพลังกระบี่เส้นหนึ่งออกไป

ฉัวะ!

ร่างของหรงไท่ถูกผ่าขาดตั้งแต่เอว เลือดพุ่งกระเซ็น ภาพที่เห็นชวนให้ขนลุกอย่างยิ่ง

“ไม่然แล้วจะทำไม?” เย่ชิวหัวเราะถาม