บทที่ 2914: ไม่ตายไม่ดับ

“ไสหัวไป!”

ทันทีที่เสียงของท่านผู้สูงศักดิ์ดังขึ้น ความโกรธแห่งสวรรค์ก็หยุดลงในพริบตา เมฆดำสลายหายไป ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ

ส่วนหรงอี้นั้นร่วงลงมาจากฟ้าเหมือนเศษผ้าขาด ๆ ร่างทั้งร่างกระแทกพื้นอย่างแรง ดำเกรียมไปทั้งตัว หายใจรวยรินใกล้สิ้นลม

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่甘ใจ แต่มีมากกว่านั้นคือความเกลียดชังและเคียดแค้นที่มีต่อเย่ชิว

ทุกคนจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน ในใจสั่นสะท้านจนยากจะบรรยาย

ไม่คิดเลยว่าความโกรธแห่งสวรรค์จะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ศาสตราจักรพรรดิยังถูกทำลายได้ง่ายดาย

ยิ่งไม่คิดเลยว่าพลังของท่านผู้สูงศักดิ์น่าหวาดกลัวยิ่งกว่า แค่เอ่ยประโยคเดียว ก็ทำให้威勢แห่งสวรรค์สลายหายไปสิ้น

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างหันมองไปทางหลุมฟ้า ในอกมีทั้งความเคารพยำเกรงและความสงสัยใคร่รู้ในตัวท่านผู้สูงศักดิ์ท่วมท้น

ในใจของเย่ชิวสะท้านวูบ

จากที่เขาจำได้ นอกจากตัวเขาเองแล้ว ท่านผู้สูงศักดิ์นี่แหละคือคนแรกที่ตะโกนใส่แล้วทำให้天道ถอยกลับไปได้

ท่านผู้สูงศักดิ์เป็นใครกันแน่?

เหตุใดถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้?

“ขอบคุณท่านผู้สูงศักดิ์ที่ช่วยชีวิต!” หรงอี้นอนคว่ำอยู่บนพื้น ตัวสั่นระริกพูดออกมา

เขารู้ดีว่าสถานการณ์ของตัวเองตอนนี้อันตรายถึงขีดสุด ไม่มีเวลาคิดอย่างอื่นอีกแล้ว รีบเร่งขับเคลื่อนเคล็ดไม่ดับแห่งราชันย์เทพ หวังจะซ่อมแซมร่างกายที่เกือบจะแตกสลาย

เมื่อเคล็ดวิชาเริ่มหมุนเวียน ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกแสงสีม่วงห่อหุ้ม แต่แสงสีม่วงนั้นดูอ่อนแรงเกินไป เมื่อเทียบกับร่างกายที่ถูกความโกรธแห่งสวรรค์ทำลายไปแทบหมด การฟื้นฟูช่างเชื่องช้า ราวกับหอยทากคลาน เรียกความร้อนใจให้คนมองนัก

ในตอนนั้นเอง กลิ่นอายเย็นเยียบสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาใกล้ในฉับพลัน

หัวใจของหรงอี้กระตุก วูบ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เห็นเย่ชิวก้าวย่างกลางอากาศเดินตรงมาหา นัยน์ตาเปล่งจิตสังหารเย็นเยียบ

“นาย…นายจะทำอะไร?” หรงอี้ร้องถามด้วยความตระหนก เสียงแหบแห้งด้วยความกลัว

เย่ชิวไม่ตอบ แค่ยิ้มเย็น ๆ แล้วเร่งความเร็วขึ้นทันใด ร่างพุ่งวูบเหมือนภูตผี ปรากฏตัวตรงหน้าหรงอี้ในพริบตา

หัวใจของหรงอี้ยิ่งเต้นระส่ำ เสียทั้งศาสตราจักรพรรดิ แถมร่างกายยังบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ยืนอยู่ต่อหน้าเย่ชิว เขาไม่ต่างอะไรจากลูกแกะที่รอถูกเชือด

“หรงอี้ นายพยายามจะฆ่าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้…ก็ถึงเวลาที่นายชดใช้แล้ว”

เสียงของเย่ชิวเย็นเยียบและเด็ดขาด พอคำพูดจบ เขาก็ดีดนิ้วเบา ๆ

“ฟึ่บ!”

พลังกระบี่สายหนึ่งพุ่งฉีกรัตติกาล แรงกล้าจนเสียงลมแหลมคม มุ่งสู่จุดตายของหรงอี้

หรงอี้เห็นดังนั้นหน้าถอดสี รีบกลิ้งตัวหลบอย่างลนลาน แม้จะหลบจุดสำคัญไปได้อย่างฉิวเฉียด แต่ไหล่ของเขาก็ถูกพลังกระบี่ฟันเป็นแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดสดพุ่งกระฉูด

“ไม่! ผมไม่ยอม!” หรงอี้คำรามลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่甘ใจและ绝望

เขาบ้าคลั่งขับเคลื่อนเคล็ดไม่ดับแห่งราชันย์เทพ อยากให้ร่างกายฟื้นเร็วขึ้น แต่ก่อนหน้านี้ตอนบังคับศาสตราจักรพรรดิก็กินพลังไปมาก แถมยังถูกความโกรธแห่งสวรรค์เล่นงานซ้ำอีก ตอนนี้เขาแทบหมดเรี่ยวแรง ความเร็วในการฟื้นฟูบาดแผลจึงเชื่องช้าอย่างน่าใจหาย

ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ เย่ชิวไม่คิดจะให้โอกาสเขาตั้งตัว ร่างเพียงวูบเดียวก็ไปโผล่ที่ด้านข้างหรงอี้ แล้วเตะเต็มแรงเข้าที่ท้อง

“ตู้ม!”

ร่างของหรงอี้ปลิวออกไปไกลเหมือนใบไม้ที่ถูกพายุพัด ลอยคว้างไปหลายสิบจั้ง ร่างกายระเบิดแตกละเอียดเหลือเพียงหัวหนึ่งหัวเท่านั้น

และแค่หัวนั้น มุมปากก็ยังมีเลือดไหลไม่หยุด

“ซี๊ด!”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนดูอยู่ถึงกับสูดลมหายใจเย็นวูบ

เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตของหรงอี้จะลงเอยแบบนี้

ลองนึกย้อนไป ตอนนั้นหรงอี้มีร่างเทพไร้เทียมทาน อยู่ในจุดสูงสุดจะยิ่งใหญ่แค่ไหน?

คนรุ่นเก่าต่างฝากความหวังไว้ที่เขา คนรุ่นเดียวกันมองเขาเป็นไอดอล หรงอี้ในตอนนั้นเหมือนดวงอาทิตย์บนฟากฟ้า มีแต่คนเงยหน้ามอง

แต่ตอนนี้เล่า หรงอี้กลับไม่ต่างอะไรจากสุนัขแก่ที่หายใจรวยริน ถูกซัดเล่นอย่างไร้เมตตา

ความต่างระหว่างอดีตกับปัจจุบัน…

มันสุดโต่งเกินไปจริง ๆ!

“เย่ฉางเซิง นายฆ่าฉันไม่ได้! ฉันคือผู้สืบทอดของฮวงจินเจียจู๋ ถ้านายฆ่าฉัน พ่อฉันไม่มีวันปล่อยนายไว้แน่!” หรงอี้ตะเกียกตะกายร้องออกมา หวังเอาชื่อเสียงของฮวงจินเจียจู๋มาขู่เย่ชิว

แต่เย่ชิวแค่หัวเราะเย็น ๆ “ฮวงจินเจียจู๋? หึ ต่อให้พ่อแกมายืนอยู่ตรงนี้ วันนี้ก็ช่วยชีวิตแกไม่ได้!”

พูดจบ เย่ชิวดีดนิ้วปล่อยพลังกระบี่ออกไปอีกสาย

“ฟึ่บ!”