บทที่ 2915: ตอน: หรงเอ๋อร์เป็นฝ่ายรุก

เย่ชิว站ยืนอยู่กับที่ แววตาเต็มไปด้วยความไม่甘และโทสะที่ลุกวาบ

เขาไม่คิดเลยว่าศึกครั้งนี้จะหนักหนาขนาดนี้ กว่าจะสู้จนถึงช่วงสุดท้าย กลับปล่อยให้หรงอี้หนีไปได้

โกรธจนแทบระเบิด

“แม่งเอ๊ย ไว้เจอกันคราวหน้า ข้าจะฆ่าให้เละไม่เหลือซากเลยคอยดู” เย่ชิวคำรามอย่างแค้นเคือง

ตอนนั้นเอง เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ ก็พากันเดินล้อมเข้ามา ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและงงงันไม่ต่างกัน

“หัวหน้า ไอ้หรงอี้มันอะไรกันแน่? ทำไมวิญญาณแท้แตกสลายไปแล้วมันยังฟื้นได้ แถมหนีได้เร็วขนาดนั้นอีก?” หลินต้าหนiaoทนไม่ไหวเอ่ยถามออกมา

เย่ชิวสูดลมหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ในอกให้สงบลง แล้วจึงค่อย ๆ เอ่ยว่า “หรงอี้มีร่างเทพไร้เทียมทาน ตระกูลร่างแบบนี้มีพลังชีวิตที่น่าเหลือเชื่อ บางทีอย่างที่มันพูดนั่นแหละ ถ้าร่างเทพไร้เทียมทานถึงขั้นสมบูรณ์จริง ๆ อาจถึงขั้นไม่มีวันตายก็ได้”

“ก็เพราะสภาพร่างพิเศษแบบนี้ ต่อให้วิญญาณแท้บาดเจ็บหนัก มันก็ยังฟื้นตัวได้”

“ส่วนเรื่องที่มันหนีเอาตัวรอดได้…”

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น นึกถึงก้อนแสงทองคำเมื่อครู่ แสงนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง ความเร็วก็สูงล้ำ เกินกว่า ‘ก้าวเดียวสู่สวรรค์’ ของเขาเสียอีก ส่วนมันคืออะไรกันแน่ เขาเองก็ยังไม่เข้าใจเลย

คิดถึงตรงนี้ เย่ชิวจึงพูดว่า “บางที หรงอี้อาจพึ่งพาวิชาเร้นลับบางอย่าง ถึงหนีตายมาได้”

“วิชาเร้นลับ?” จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายแววกังวล “หรือว่านั่นคือไพ่ตายของหรงอี้?”

เย่ชิวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วว่า “ก็排除ความเป็นไปได้นี้ไม่ได้”

“ฮวงจินเจียจู๋ในฐานะตระกูลเก่าแก่และทรงพลัง เบื้องลึกของพวกเขาไม่ใช่อะไรที่เราจะจินตนาการถึงได้ หรงอี้ในฐานะทายาทของฮวงจินเจียจู๋ มีไพ่ตายไว้หนีเอาตัวรอดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“วันนี้เป็นข้าที่ประมาทเอง ถ้าก่อนจะใช้ท่าไม้ตายพิฆาตสังหารหรงอี้ ลงมือวางค่ายกลกระบี่สังหารเซียนไว้ก่อน บางทีอาจฆ่ามันได้จริง ๆ”

“แต่ไม่ว่ามันจะหนีไปที่ไหน ข้าก็จะไม่ปล่อยมันไว้เด็ดขาด!”

ตอนกล่าวประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเย่ชิวเต็มไปด้วยจิตสังหารหนาแน่น

ร่างกายของหรงอี้พิเศษยิ่ง ทalentไร้เทียมทาน แถมทั้งคู่ยังกลายเป็นศัตรูชีวิตต่อกัน ถ้ามันยังไม่ตาย ในอนาคตต้องกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเย่ชิวอย่างแน่นอน

“พอเราออกจากเขตแกนกลางแล้ว เราไปเยือนฮวงจินเจียจู๋สักหน ครั้งนี้ต้องกำจัดหรงอี้ให้สิ้นซาก” จางเหมยเจินเหรินเอ่ย

“ท่านพี่พูดถูก” ม่อเทียนจีเสริม “นอกจากกลับตระกูลแล้ว หรงอี้ไม่มีที่ไหนให้ไปอีก”

หลินต้าหนiaoพูดเสียงเย็นว่า “ฆ่าหรงอี้อย่างเดียวมันไม่พอ ต้องกวาดล้างฮวงจินเจียจู๋ทั้งตระกูล ตัดหญ้าไม่ถอนราก ไม่นานเดี๋ยวมันก็ผุดขึ้นมาอีก”

“ออกไปเมื่อไหร่ ค่อยจัดการฮวงจินเจียจู๋กับหรงอี้” เย่ชิวเป็นฝ่ายตัดสิน

ตอนนี้เขาได้ทะลุถึงขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุดแล้ว อีกทั้งยัง领悟หมัดไร้ผู้ต่อต้าน ต่อให้ต้องสู้กับผู้ที่อยู่ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน ก็ยังมีพลังพอจะต่อกรได้ ไม่ต้องพูดถึงคนระดับเดียวกัน

“ว่าแต่ เสี่ยวเสี่ยว หัวหน้าตระกูลของฮวงจินเจียจู๋อยู่ในระดับพลังไหน?” เย่ชิวถาม

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวตอบว่า “หัวหน้าตระกูลฮวงจินเจียจู๋ชื่อหรงจิงเทียน อยู่ขอบเขตราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน เขาเป็นบิดาของหรงอี้”

เย่ชิวว่า “หรงห่าว คุณชายตายไปแล้ว หรงฮวาก็ตายแล้ว เดี๋ยวค่อยส่งหรงจิงเทียนกับหรงอี้ตามลงไปอีก ให้พวกเขาอยู่กันพร้อมหน้าทั้งครอบครัว”

“ดีนัก” จางเหมยเจินเหรินหัวเราะออกมา

ม่อเทียนจีและคนอื่น ๆ ก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

พวกเขารู้ดีว่า ความแค้นระหว่างเย่ชิวกับหรงอี้ได้ถึงจุดที่ต้องมีฝ่ายหนึ่งตายไปแล้ว ครั้งนี้หรงอี้แม้จะหนีรอดมาได้แบบหวุดหวิด แต่ครั้งหน้าที่เจอกัน ไม่ใช่แค่วันตายของหรงอี้เท่านั้น แม้แต่ฮวงจินเจียจู๋เองก็คงถึงคราวพินาศไปด้วย

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวมองเย่ชิว ใจเต้นระคนความรู้สึกมากมาย

เขาย้อนคิดไปก่อนที่เย่ชิวจะเข้ามา เขตต้องห้ามแห่งชีวิตยังสงบเรียบง่าย ทว่าตั้งแต่เย่ชิวก้าวเข้ามา รูปแบบอำนาจในเขตต้องห้ามแห่งชีวิตก็พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

เริ่มจากถังเจียก่อน

คนสำคัญในแกนกลางของถังเจียแทบตายเกือบหมด ตอนนี้เหลือเพียงหัวหน้าตระกูลท่านถังชางไห่กับทายาทนับนิ้วได้ไม่กี่คน ถังเจียอันใหญ่โต เพราะเย่ชิว ทำให้แทบแตกพ่ายย่อยยับ

จากนั้น เป่ยหมิงหวังก็ตาย

แม้เป่ยหมิงหวังจะไม่ได้ตายด้วยมือของเย่ชิวโดยตรง แต่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ รู้ดีว่าการตายของเป่ยหมิงหวังเกี่ยวพันกับเย่ชิวอย่างใหญ่หลวง

เมื่อเป่ยหมิงหวังตาย เป่ยหมิงเจียขาดคนสืบทอด ไม่ต้องคิดให้มาก ฮวง…ไม่ใช่ เป่ยหมิงเจียย่อมต้องเกิดความปั่นป่วนครั้งใหญ่แน่