บทที่ 2916: เพียงได้พบเย่ฉางเซิง ชีวิตทั้งชาติก็หมดกัน

เย่ชิวได้ยินแล้วก็ชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็ได้แต่ยิ้มขื่นออกมาไม่หยุด

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์คนนี้ ถ้าไม่พูดอะไรให้คนตกใจตายคงไม่ยอมเลิกจริง ๆ

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินถึงกับตาค้าง ในใจคิดว่า เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

นี่มันยังเป็นเทพธิดาที่พวกเขารู้จักคนนั้นอยู่จริง ๆ เหรอ?

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ส่วนจางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ ก็พากันทำหน้ามึนงง ไม่คิดเลยว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะกล้าขออะไรแบบนี้ออกมา

“แค่ก แค่ก…”

จางเหมยเจินเหรินกระแอมเบา ๆ สองครั้ง ตัดความเงียบ พลางพูดว่า “ไอ้เจ้ากระต่ายน้อย พวกเจ้านั่งคุยกันก่อนก็แล้วกัน พวกเราไปรอข้างหน้า”

พูดจบ จางเหมยเจินเหรินก็รีบพาเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ เดินลิ่วออกไป กลัวจะไปรบกวนเย่ชิวกับเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าจริง ๆ

เย่ชิวมองเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ พลางเอ่ยอย่างจนใจว่า “คุณหนูเซวียนหยวน…”

เขาเพิ่งอ้าปาก ก็ถูกเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ขัดขึ้นมาก่อน

“เย่ฉางเซิง เจ้าตกลงไม่เคยเก็บคำพูดของข้าไว้ในใจเลยใช่ไหม ทำไมป่านนี้แล้วยังเรียกข้าว่าคุณหนูเซวียนหยวนอีกล่ะ?” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดินมาหยุดตรงหน้าเย่ชิว ทำทีงอนพูดขึ้นมา

เย่ชิวรู้สึกตัว รีบยิ้มเจื่อน “คุณหนูหรงเอ๋อร์ เรื่องที่เจ้าขอนี่มันเกินไปไปหน่อยหรือเปล่า?”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ฮึดฮัดเบา ๆ เอ่ยว่า “เกินไปตรงไหน ข้าไม่เห็นว่าเกินเลย เจ้าตอบตกลงข้าไว้เองว่าจะต้องขอบคุณข้าให้ได้”

เย่ชิวใช้มือขยี้ขมับ เขาเองก็จริง ๆ เคยรับปากเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ว่าจะต้องขอบคุณนาง เพียงแต่ไม่คิดว่าเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์จะยื่นข้อเสนอแบบนี้ออกมา

“คุณหนูหรงเอ๋อร์ เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเถอะ เรื่องนี้ข้าทำให้ไม่ได้จริง ๆ” เย่ชิวพูดพร้อมรอยยิ้มขื่น

ในดวงตาของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์แวบเงาผิดหวังขึ้นมาชั่วครู่ ทว่าไม่นานก็กลับมามั่นคงดังเดิม นางพูดว่า “เย่ฉางเซิง เจ้ากอดข้าสักทีสิ เรื่องแค่นี้สำหรับเจ้าไม่น่าจะยากอะไรนี่ หรือเจ้าจะใจแข็งปฏิเสธข้าแบบนี้จริง ๆ”

พูดจบ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ใช้ดวงตากลมโตใสแจ๋วจ้องเย่ชิว ทำหน้าตาน่าสงสารสุด ๆ

เย่ชิวแพ้อะไรแบบนี้ที่สุด เขาถอนหายใจเบา ๆ “คุณหนูหรงเอ๋อร์ อย่าทำแบบนี้เลย ข้า…”

“เอาล่ะ ๆ ไม่ล้อเจ้าแล้ว” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์หัวเราะออกมาฉับพลัน ขัดคำพูดเย่ชิว “ดูสิว่าทำเอาเจ้าตกใจขนาดไหน ข้าแค่หยอกเล่นเฉย ๆ เอง…”

ยังไม่ทันพูดจบ เย่ชิวก็สาวเท้าเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้สองมือประคองแก้มของเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไว้ แล้วโน้มตัวลงจูบลงไปบนริมฝีปากของนางตรง ๆ

“ตึง!”

ชั่วขณะนั้นเอง เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เบิกตากว้าง สมองถึงกับว่างเปล่า

จูบแรก…

ก็หายไปแบบนี้เลย

“เหี้ย!”

หลินต้าหนiaoหันกลับมาเห็นภาพตรงหน้า ก็อุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตามด้วยยิ้มแฉ่ง “กูไม่เคยนับถือใคร แต่ต้องยอมให้หัวหน้า ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีสาวงามโผเข้ากอด โคตรเทพ!”

ม่อเทียนจีหัวเราะพลางว่า “ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้หัวหน้าหล่อ แถมยังมีพรสวรรค์จักรพรรดิอีก ถ้าข้าเป็นผู้หญิงล่ะก็ ข้าก็คงหลงเขาเหมือนกันนั่นแหละ”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ “ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าสองคนนั้นต้องมีกันและกัน”

เฟิงอู๋เหินกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวนั้น ถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออกไปนานแล้ว

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ไม่ใช่แค่คุณหนูแห่งเซวียนหยวนเจียเท่านั้น แต่ยังเป็นสาวงามอันดับหนึ่งที่ทั้งเขตต้องห้ามแห่งชีวิตต่างยอมรับ ผู้ชายที่ชอบนางมีนับไม่ถ้วน คนที่ตามจีบนั้น ตั้งแต่พวกเป่ยหมิงหวังกับหรงอี้ในระดับนั้นทั้งนั้น ใครจะคิดว่า ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นเย่ชิวที่ได้ครอบครองหัวใจของนางไป

นี่มัน เพียงได้พบเย่ฉางเซิง ชีวิตทั้งชาติก็หมดกัน จริง ๆ!

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ถูกการกระทำกะทันหันของเย่ชิวเล่นงานจนช็อกเต็ม ๆ ดวงตากลมโตเบิกโพลงราวกับจะยัดไข่ไก่ได้สองฟอง ริมฝีปากสั่นระริก แต่อ้าปากอยู่พักใหญ่ก็เอ่ยอะไรไม่ออกสักคำ