บทที่ 2917: คลื่นใต้น้ำ (ตอนต้น)

ในขณะที่เย่ชิวกับคนอื่น ๆ กำลังเตรียมจะเข้าไปในหลุมฟ้า ด้านนอกเขตแกนกลางกลับเป็นอีกบรรยากาศหนึ่งโดยสิ้นเชิง

หัวหน้าตระกูลทั้งสี่คนยืนมองไปทางเขตแกนกลาง สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียด

ก่อนหน้านี้ ความโกรธแห่งสวรรค์อึกทึกครึกโครมขนาดนั้น พวกเขาย่อมเห็นชัดเจน แถมยังเห็นด้วยตาว่าความโกรธแห่งสวรรค์ฟาดใส่ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำไปหลายครั้ง ก่อนที่ระฆังจักรพรรดิ์ทองคำจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งตะโกนคำว่า “ไสหัวไป!” ดังลั่น ทันใดนั้นเอง ความโกรธแห่งสวรรค์ก็ถอยหายกลับไป

เสียงนี้สำหรับหัวหน้าตระกูลทั้งสี่แล้วคุ้นหูยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะมันคือเสียงของท่านผู้สูงศักดิ์

“ไม่คิดเลยว่าท่านผู้สูงศักดิ์จะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ขนาดกฎสวรรค์ยังถูกด่าจนถอยกลับไป ช่างน่าขนลุกจริง ๆ” เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เอ่ยอย่างตื่นตะลึง

ท่านถังชางไห่พูดเสียงขรึมว่า “ตลอดหลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของท่านผู้สูงศักดิ์เลย ผมก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน ว่านางเป็นคนแบบไหนกันแน่ มาจากที่ใดกัน?”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงไม่เอ่ยอะไร เพียงกำหมัดแน่น ดวงตาเป็นประกายจิตสังหารวูบวาบ

เขาต้องล้างแค้นให้ลูกชายให้ได้!

ส่วนหรงจิงเทียนก็เงียบไม่ออกเสียง จ้องเขม็งไปทางเขตแกนกลางอย่างเดียว ไม่รู้เพราะอะไร ในใจกลับพลุ่งพล่านด้วยความไม่สบายใจอย่างรุนแรง

ฟึ่บ!

ในขณะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งทะยานฝ่าท้องฟ้าเข้ามา แล้วลงมาหยุดบนสมบัติวิเศษสำหรับบิน

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ!

พอเห็นเขา เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็รีบประสานมือคารวะแล้วเอ่ยทักทายว่า “ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ!”

“เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล!” ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อประสานมือตอบรับหนึ่งที

จากนั้นเขาก็แอบกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าทุกคนล้วนสีหน้าเคร่งเครียด

“ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ คุณยังมีเวลามาร่วมดูความวุ่นวายกับเขาด้วยหรือ ช่างเป็นแขกหายากเสียจริงนะ” ท่านถังชางไห่เอ่ยเสียงเย็น ๆ ประหนึ่งชมแต่แฝงหนาม

ทุกคนต่างรู้ดีว่าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อไม่ชอบความเอะอะวุ่นวาย ปกติแล้วต่อให้เขตต้องห้ามแห่งชีวิตมีงานชุมนุมอะไร ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็แทบไม่เคยไปร่วม

สาเหตุที่ท่านถังชางไห่แอบไม่สบอารมณ์ ก็เพราะปีที่แล้วตอนเขาฉลองวันเกิดใหญ่ ได้ส่งบัตรเชิญไปให้หัวหน้าตระกูลทั้งหลาย แต่สุดท้ายกลับมีเพียงท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อคนเดียวที่ไม่มาร่วม

เรื่องนี้ทำให้ท่านถังชางไห่ขุ่นข้องหมองใจอยู่ตลอด

ในใจเขายังอดบ่นไม่ได้ว่า “คุณเป็นหัวหน้าตระกูล ผมก็เป็นหัวหน้าตระกูล ผมเชิญคุณ ก็เท่ากับให้เกียรติคุณ แล้วคุณยังไม่มา แบบนี้เห็นผมเป็นตัวอะไร?”

“คุณเป็นแค่คนสร้างอาวุธวิเศษ แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงกล้ามองข้ามผม?”

“หัวหน้าตระกูลคนอื่นเขามากันครบ มีแต่คุณที่ไม่มา ยังไม่พอ คุณยังให้สมาชิกตระกูลเอาศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานมามอบให้กันอีก หมายความว่ายังไง คิดว่าถังเจียของผมขาดศัสตราศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทานงั้นเหรอ?”

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ท่านถังชางไห่ก็เริ่มมีความไม่พอใจท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋ออยู่ในใจ

ด้วยเหตุนี้เอง พอได้เห็นหน้าท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ เขาจึงอดเหน็บแนมขึ้นมาทันทีไม่ได้

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อก็ไม่โกรธ กล่าวว่า “ก็แค่หลายปีแล้วที่ไม่ได้เห็นความโกรธแห่งสวรรค์ ผมเลยอดสงสัยไม่ได้ เลยแวะมาดูหน่อยเท่านั้นเอง”

“แปลกจริง อยู่ ๆ ทำไมความโกรธแห่งสวรรค์ถึงได้ปรากฏขึ้นมาล่ะ?”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล เออออขึ้นว่า “จริงสิ แปลกมาก”

“ความโกรธแห่งสวรรค์โผล่ขึ้นในเขตแกนกลาง ก็แปลได้ชัดเจนว่าต้องเป็นคนในเขตแกนกลางนั่นแหละที่ทำให้กฎสวรรค์กริ้วขึ้นมา”

“แล้วจะเป็นใครกัน?”

“ฮึ ยังจะเป็นใครได้อีก ต่อให้เดาไม่ถูก ก็เกรงว่าจะเป็นลูกชายคุณกับเฟิงอู๋เหินไม่พ้น” ท่านถังชางไห่ฮึดฮัดแล้วว่า “พวกเขาไปคลุกคลีกับเย่ฉางเซิงเจ้าดาวหายนะนั่น จะทำให้กฎสวรรค์กริ้วก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน”

ต่อให้เป็นตุ๊กตาดินยังมีโทสะอยู่บ้าง แล้วอย่างเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ผู้เป็นเจ้าบ้านจะไม่เดือดได้อย่างไร

ทันที สีหน้าของเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ก็หม่นลง เอ่ยว่า “ท่านถังชางไห่ คุณพูดแบบนี้ไม่เหมาะแล้วนะ”

“ผมรู้ว่าคนของถังเจียตายไปมากมายในมือเย่ฉางเซิง เพราะอย่างนั้นคุณถึงได้เต็มไปด้วยความแค้นต่อเย่ฉางเซิง แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็จะไปฟันธงว่าความโกรธแห่งสวรรค์เกิดจากเซี่ยวเซี่ยวกับอู๋เหินไม่ได้หรอกนะ”