บทที่ 2918: คลื่นใต้น้ำปะทุ (下)

ทันใดนั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ก้อนแสงทองคำลูกนั้นอย่างไม่กะพริบ

จนกระทั่งแสงทองคำลอยเข้ามาใกล้ ทุกคนจึงมองเห็นได้ชัด ที่แท้มันคือวิญญาณแท้ของหรงอี้

ยิ่งไปกว่านั้น วิญญาณแท้ของหรงอี้เปื้อนเลือดสีม่วงไปทั่ว เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส

“อี้เอ๋อร์!”

หรงจิงเทียนร้องลั่น รีบพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างร้อนรน ยกมือประคองวิญญาณแท้ของหรงอี้ไว้ในฝ่ามือ

หัวหน้าตระกูลอีกสี่คนก็ใจหายวาบเช่นกัน

พวกเขาไม่คิดเลยว่าหรงอี้จะดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้ ต่างก็คิดในใจว่าหรงอี้ไปเจออะไรในเขตแกนกลางมาแน่

พร้อมกันนั้น พวกเขาต่างก็กรูเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว ตั้งใจเงี่ยหูฟัง อยากรู้เหลือเกินว่าตอนนี้ในเขตแกนกลางเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“อี้เอ๋อร์ เจ้า…เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่?”

เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของหรงอี้ หรงจิงเทียนถึงกับน้ำตาเฒ่าไหลพราก เจ็บปวดแทบขาดใจ

เวลานี้ วิญญาณแท้ของหรงอี้ยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ลมหายใจแห่งชีวิตอ่อนแรงจวนจะดับ

เรื่องนี้ทำให้หรงจิงเทียนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ทั้งที่เจ้าของร่างเทพไร้เทียมทาน ผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญไร้เทียมทานที่อายุน้อยที่สุดของเขตต้องห้ามแห่งชีวิต เหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้?

ที่สำคัญไปกว่านั้น บรรดาลูกชายลูกสาวของเขาตายไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงหรงอี้เป็นทายาทคนสุดท้าย

หากหรงอี้เป็นอะไรขึ้นมาอีกสักนิด…

หรงจิงเทียนไม่กล้าคิดต่อ

“ท่านพ่อ ข้า…” หรงอี้ยังพูดไม่ทันจบก็พ่นเลือดสด ๆ ออกมาคำหนึ่ง แล้วเอียงศีรษะหมดสติไปทันที

“อี้เอ๋อร์!” หรงจิงเทียนร้องลั่น รีบเร่งพลังชี่ในกายขึ้นอย่างสุดกำลัง ร่างทั้งร่างพลันเปล่งแสงทองคำสว่างจ้า ห่อหุ้มเขากับหรงอี้เอาไว้ด้วยกัน

นี่คือทายาทเพียงคนเดียวของฮวงจินเจียจู๋ อนาคตทั้งหมดของฮวงจินเจียจู๋อยู่ที่เขา คนผู้นี้จะมีอันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

หรงจิงเทียนกัดฟันทุ่มสุดตัวรักษาบาดแผลให้หรงอี้

ไม่นาน เส้นผมสีดำทั้งศีรษะของหรงจิงเทียนก็กลายเป็นสีขาวโพลน ใบหน้าที่เคยแดงระเรื่อกลับเหี่ยวย่นไปทั่ว ราวกับแก่ตัวลงไปหลายพันปี กลายเป็นดั่งเปลวเทียนในสายลม พร้อมจะดับวูบได้ทุกเมื่อ

“ดูแล้วชีวิตของหรงอี้น่าจะรอดไว้ได้!”

“เพียงแต่ ท่านหรงเสียสละพลังชีวิตไปมากมาย เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว!”

“ไม่คาดคิดเลย ว่าท่านหรงจะเดินนำหน้าเราไปก่อน อา…”

“ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้หรงอี้บาดเจ็บหนักขนาดนี้กันล่ะ! ยังไงหรงอี้ก็เป็นอนาคตของฮวงจินเจียจู๋ ขอแค่หรงอี้ยังมีชีวิตอยู่ ฮวงจินเจียจู๋ก็ยังมีความหวัง”

“วิญญาณแท้ของหรงอี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงตอนนี้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่เกรงว่าจะต้องใช้เวลานานมากกว่าจะฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์…”

เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลกับท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อพากันถอนหายใจยาวอยู่ข้าง ๆ ดูท่าทางเหมือนเป็นห่วงสภาพของหรงอี้กับหรงจิงเทียนอย่างยิ่ง

ส่วนท่านผู้นำเป่ย์หมิงนั้น แววตาพลันวูบไหวไปด้วยเจตนาฆ่า ทั้งสองมือกำแน่นยิ่งขึ้นไปอีก

ในใจของเขากำลังลังเลอยู่

“จะลงมือเดี๋ยวนี้เลย ฆ่าหรงอี้ทิ้งดีไหม?”

“หรงจิงเทียนเพิ่งทุ่มพลังชีวิตไปมากมาย หากลงมือเวลานี้ ไม่เพียงฆ่าหรงอี้ได้ ยังอาจฆ่าหรงจิงเทียนได้พร้อมกัน”

“หรือควรรอให้ทุกอย่างกระจ่างเสียก่อนค่อยลงมือ?”

เขาลังเลอยู่เกือบครึ่งนาที ก่อนจะค่อย ๆ คลายกำปั้น ตัดสินใจรอดูสถานการณ์อีกสักพัก

ส่วนท่านถังชางไห่ หลังจากตกตะลึงในตอนแรกแล้ว ในใจก็พลันปรีดาจนกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่

“เฮเฮ หรงจิงเทียน เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ!”

ในบรรดาคนที่อยู่ตรงนี้ คนที่สะใจที่สุดคงหนีไม่พ้นท่านถังชางไห่

มีคำพูดอยู่ว่า คนเราไม่กลัวว่าตัวเองจะลำบาก กลัวก็แต่คนอื่นจะสบายกว่าต่างหาก

ครั้งหนึ่งท่านถังชางไห่ก็เคยภูมิใจที่มีลูกชายผู้ครอบครองร่างจิตวิญญาณหมื่นสาย ทำให้ตนเองชูหน้าชูตาอยู่ไม่น้อย ทว่าพอหรงอี้ปรากฏตัวขึ้น ความโดดเด่นทั้งหมดก็หม่นหมองไร้ราศีไปทันที

ที่น่าขัดใจยิ่งกว่านั้น หรงจิงเทียนยังชอบหาโอกาสมาโอ้อวดต่อหน้าเขาอยู่เรื่อย ทำให้ท่านถังชางไห่รู้สึกขุ่นเคืองใจไม่น้อย