บทที่ 2919: โยนความผิด!

คนที่เอ่ยขึ้นก็คือท่านผู้นำเป่ย์หมิง

หรงจิงเทียนเข้าใจดีว่าท่านผู้นำเป่ย์หมิงอยากถามอะไร จึงรีบพูดว่า “ท่านเป่ยหมิงพี่ชาย ท่านก็เห็นสภาพของอี้เอ๋อร์แล้ว ไม่อย่างนั้นให้ผมพาอี้เอ๋อร์กลับไปรักษาตัวก่อน แล้วค่อยหาโอกาสวันหลังค่อยมาสอบถามได้ไหม?”

“ไม่ได้” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงปฏิเสธทันควัน

สีหน้าหรงจิงเทียนมืดลง พูดว่า “ท่านเป่ยหมิงพี่ชาย อี้เอ๋อร์บาดเจ็บสาหัสมาก ผมต้องรีบพาเขากลับไปรักษาที่บ้าน ยังไงก็ขอให้ท่านเข้าใจด้วย”

“ขอโทษที ผมทำใจยอมรับไม่ได้” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงจ้องไปที่วิญญาณแท้ของหรงอี้ตรง ๆ ถามว่า “หรงอี้ เป่ยหมิงหวังตายแล้วใช่ไหม?”

หรงอี้ยังไม่ทันเอ่ย หรงจิงเทียนก็โพล่งขึ้นอย่างโกรธจัด “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง ท่านคิดจะบีบให้ลูกชายผมตายหรือยังไง?”

“ผมไปบีบเขาตอนไหนกัน?” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงหัวเราะเย็น “หรงจิงเทียน เจ้าตื่นเต้นอะไรนัก? หรือว่าในใจเจ้ามีความลับอะไรปิดบังอยู่?”

“คุณ—” หรงจิงเทียนสูดลมหายใจลึก พูดว่า “ผมก็แค่เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของอี้เอ๋อร์เท่านั้น”

“ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ทำให้เสียเวลามากนัก” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงถามต่อ “หรงอี้ บอกผมมา เป่ยหมิงหวังตายแล้วใช่ไหม?”

“ตายครับ” หรงอี้ตอบ

คำตอบนี้ไม่ทำให้ท่านผู้นำเป่ย์หมิงแปลกใจเลย ท้ายที่สุด ตะเกียงชีวิตของเป่ยหมิงหวังก็ดับไปแล้ว

“เป่ยหมิงหวังตายยังไง?” แววตาท่านผู้นำเป่ย์หมิงคมกริบดั่งคมมีดจ้องเขม็งไปที่หรงอี้ ตวาดถาม “ใช่เจ้าเป็นคนฆ่าเขาหรือเปล่า?”

หรงอี้ว่า “คุณอา ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? เป่ยหมิงหวังเป็นพี่น้องของผม ผมจะไปฆ่าเขาได้ยังไง?”

“งั้นเขาตายได้ยังไง?” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงถาม

หรงอี้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนพูดว่า “เป็นฝีมือเย่ฉางเซิง”

“เย่ฉางเซิง?” แววตาท่านผู้นำเป่ย์หมิงวูบไหวเล็กน้อย เอ่ยว่า “เล่ารายละเอียดมา”

หรงอี้พูดว่า “หลังจากผมเข้าไปในเขตแกนกลาง ก็เจอหรงเอ๋อร์ จากนั้นผมกับหรงเอ๋อร์ก็เดินหน้าต่อไปด้วยกัน จนสุดท้ายมาถึงเหวฝังสวรรค์”

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงทำหน้าสงสัย “เหวฝังสวรรค์คือที่ไหน?”

หรงอี้ตอบว่า “เหวฝังสวรรค์ก็คือหลุมฟ้าลึกลับแห่งหนึ่ง”

“ได้ยินมาว่า รากวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกต้นนั้น เติบโตอยู่ในเหวฝังสวรรค์”

“ตอนที่ผมกับหรงเอ๋อร์รีบไปถึงเหวฝังสวรรค์ ก็พอดีได้เห็นฉากที่เป่ยหมิงหวังถูกฆ่า”

“ตอนนั้น เย่ฉางเซิงกับอู๋ฮวาร่วมมือกันเล่นงานเป่ยหมิงหวัง เป่ยหมิงหวังแม้จะสังหารอู๋ฮวาได้ แต่ก็ถูกวิชาศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธะของอู๋ฮวาทำร้ายสาหัส เย่ชิวฉวยโอกาสโจมตีจากด้านหลัง หมัดเดียวซัดร่างของเป่ยหมิงหวังระเบิด จนสุดท้ายเป่ยหมิงหวังก็ตกตาย”

“ตอนนั้นผมกับหรงเอ๋อร์ก็คิดจะเข้าไปช่วย แต่ก็สายเกินไปแล้ว”

“เพื่อแก้แค้นให้เป่ยหมิงหวัง ผมถึงได้เปิดศึกตัดสินกับเย่ฉางเซิงพวกนั้น”

“ต่อมา ผมติดกับดักของเย่ฉางเซิง เจอเข้ากับความโกรธแห่งสวรรค์ ถึงได้กลายเป็นสภาพอย่างทุกวันนี้”

หรงจิงเทียนทำหน้ามืดตึง พูดว่า “ท่านผู้นำเป่ย์หมิง ตอนนี้ท่านก็รู้แล้วว่าลูกชายท่านตายยังไง คราวนี้คงพอใจแล้วนะ?”

“ผมบอกตั้งนานแล้วว่าอี้เอ๋อร์ไม่มีทางลงมือกับเป่ยหมิงหวัง”

“ถ้าฮวาเอ๋อร์ไม่ตาย เป่ยหมิงหวังก็ต้องกลายเป็นลูกเขยของผม แล้วเขาก็จะเป็นพี่เขยของอี้เอ๋อร์ ลองคิดดูสิ อี้เอ๋อร์จะไปฆ่าพี่เขยตัวเองได้ยังไง?”

“เอ่อ…” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงถึงกับพูดไม่ออก

“พอเถอะ เรื่องที่ท่านอยากรู้ อี้เอ๋อร์ก็เล่าให้หมดแล้ว ถ้าท่านอยากล้างแค้นให้เป่ยหมิงหวัง ก็ไปหาเย่ฉางเซิงเอาเองเถอะ!” หรงจิงเทียนพูดจบ กำลังจะพาหรงอี้ไป ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู

“เดี๋ยวก่อน!”

หรงจิงเทียนหันไปมอง ก็พบว่าคนที่เอ่ยขึ้นคือท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อ จึงถามว่า “ท่านเซวียนหยวน ยังมีอะไรจะชี้แนะอีกหรือ?”

ท่านเซวียนหยวนจิ้งเต๋อรีบพูดว่า “จะให้ชี้แนะอะไรคงไม่ถึงขนาดนั้น ผมแค่อยากถามหรงอี้ ไม่รู้ว่าตอนนี้หรงเอ๋อร์เป็นยังไงบ้าง?”