ตอนที่ 2919
บทที่ 2921: ได้ยินมาว่า เจ้าคิดจะกวาดล้างฮวงจินเจียจู๋?
October 21, 2026
หรงจิงเทียนได้ยินดังนั้นก็เอ่ยว่า “อี้เอ๋อร์ ดูท่าว่าคำพูดของพ่อ เจ้าก็เก็บเข้าหัวไว้บ้างแล้วนี่นะ”
“เป่ยหมิงหวังตายไปก็ดีแล้ว!”
“ถ้าเขาไม่ตาย ตอนนี้วิญญาณแท้ของเจ้าก็ได้รับบาดเจ็บ แบบนี้ไม่แน่ว่าเขาอาจจะแซงหน้าเจ้า บรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิก่อนด้วยซ้ำ”
“ตอนนี้เขาตายแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก”
หรงอี้พูดว่า “ท่านพ่อ ท่านยังไม่รู้บางเรื่อง เป่ยหมิงหวังตัวสวะนั่นมันสมควรตายจริง ๆ”
“ตอนนั้นเย่ฉางเซิงกับอู๋ฮวาพาพวกมารุมโจมตีผม ไอ้หมอนี่กลับฉวยโอกาสลอบเล่นงานผมอีก ชั่วช้าสิ้นดี”
“เดิมทีผมคิดจะปล่อยให้เขากับเย่ฉางเซิงพวกนั้นสู้กันให้ตายไปข้างก่อน แล้วค่อยจัดการเก็บเขาทีหลัง ใครจะคิดว่าเขากลับทรยศผม ผมเลยจำต้องส่งมันไปให้พ้นทางก่อนเวลา”
“สมควรตายจริง ๆ” แววตาหรงจิงเทียนเย็นเยียบวูบหนึ่งก่อนเอ่ยว่า “แต่ท่านผู้นำเป่ย์หมิงต้องสืบเรื่องนี้จนถึงที่สุดแน่ ไอ้หมาแก่ตัวนั้นนี่สิที่เป็นปัญหา”
“ท่านพ่อ ท่านผู้นำเป่ย์หมิงไม่ต้องเอามาคิดมากหรอก” หรงอี้ว่า “ผมโยนความผิดเรื่องการตายของเป่ยหมิงหวังไปให้เย่ฉางเซิงเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลานั้นท่านผู้นำเป่ย์หมิงต้องไปเอาคืนที่เย่ฉางเซิงแน่”
“ระหว่างพวกเขาย่อมต้องมีศึกเป็นตายกันสักครั้ง ไม่ก็ทั้งคู่บาดเจ็บสาหัส ไม่ก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย”
“ปล่อยให้พวกมันกัดกันเอง เราก็นั่งดูเสือกัดกันอยู่บนเขา รอจังหวะที่เหมาะแล้วค่อยซัดฝ่ายที่รอดชีวิตให้จมดินทีเดียว”
“เอาเป็นว่า เย่ฉางเซิงต้องตาย ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกับเป่ยหมิงเจียก็ต้องถูกกวาดล้างให้สิ้น”
“อย่างนี้ถึงจะสอดคล้องกับผลประโยชน์ของตระกูลเรา”
“เสียดายก็แต่ ผมบาดเจ็บสาหัส ออกมือเองไม่ได้ เฮ้อ…”
หลังจากหรงจิงเทียนฟังจบ ดวงตาก็ฉายแววชมเชย เอ่ยว่า “อี้เอ๋อร์ ไม่ต้องคิดมากไปกว่านี้ ต่อจากนี้เจ้าตั้งใจรักษาอาการบาดเจ็บให้ดีก็พอ เรื่องนี้สำคัญที่สุด”
“ครับ ท่านพ่อ” หรงอี้ตอบ
ท่านผู้นำเป่ย์หมิงที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ฟังบทสนทนาของทั้งคู่ได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ ไฟโทสะในอกแทบลุกไหม้
เขาไม่คาดคิดเลยว่า การตายของเป่ยหมิงหวัง จะเป็นฝีมือของหรงอี้จริง ๆ!
แถมหรงอี้ยังคิดจะฉวยใช้เย่ฉางเซิงพวกนั้นมาเล่นงานเขากับเป่ยหมิงเจียด้วย!
“หัวไม่ดีหางก็เน่า พ่อก็เลว ลูกก็เลว พวกเจ้าไม่มีคนดีสักคน”
“กล้าด่าผมว่าไอ้หมาแก่ได้ยังไงกัน!”
“ฮึ! กล้าฆ่าลูกชายของผม ผมจะต้องฆ่าพวกเจ้าให้หมด…ไม่สิ ผมจะให้ทั้งฮวงจินเจียจู๋ฝังไปกับลูกชายของผม!”
ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกดข่มจิตสังหารในใจไว้ ยังไม่รีบร้อนลงมือ
เขาแอบตามอยู่ห่าง ๆ ต่อไป
อยู่ ๆ หรงจิงเทียนก็เอ่ยถามว่า “ว่าแต่อี้เอ๋อร์ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินนี่ตามเย่ฉางเซิงไปจริง ๆ รึ?”
“อืม ไอ้สองตัวนั่นไม่รู้ไปกินยาผิดมาวันไหน ถึงได้เลือกไปตามเย่ฉางเซิง นึกแล้วผมยังเดือดไม่หาย” หรงอี้กล่าวอย่างโกรธจัด “ผมคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ผมด้อยกว่ายังไงตรงไหน ทำไมพวกมันถึงยอมตามเย่ฉางเซิง แต่ไม่ยอมตามผม?”
“ที่ทำให้ผมของขึ้นยิ่งกว่าคือ พวกมันกลับช่วยเย่ฉางเซิงเล่นงานผม สมควรตายจริง ๆ”
“ถ้าไม่ใช่ว่าผมถูกความโกรธแห่งสวรรค์เล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส ป่านนี้ผมคงฆ่าพวกมันด้วยมือตัวเองไปแล้ว”
หรงจิงเทียนว่า “รอให้พวกมันออกมาจากเขตแกนกลางก่อนเถอะ พ่อจะจัดการแทนเจ้าเอง”
“ท่านพ่อ เรื่องเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหินต้องระวังหน่อย” หรงอี้เตือน “ตอนนี้ผมบาดเจ็บสาหัส แถมระฆังจักรพรรดิ์ทองคำก็ถูกทำลาย ถ้ากดดันเฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูลจนมุมเกินไป เกรงว่าเขาอาจทำอะไรแบบหมาจนตรอกก็ได้”
หรงจิงเทียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เจ้าพูดถูก อี้เอ๋อร์ เจ้ามีความคิดอย่างไร?”
หรงอี้ว่า “เราสามารถฉวยโอกาสนี้ บังคับให้เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ยอมทำสองเรื่อง”
“ข้อแรก กักบริเวณเฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับเฟิงอู๋เหิน ไม่ให้พวกมันตามเย่ฉางเซิงออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แบบนี้พอพลังบำเพ็ญเพียรของผมฟื้นคืนเมื่อไร ผมก็จะไปคิดบัญชีกับพวกมันด้วยตัวเอง”
“ข้อที่สอง ให้เฟิงหลิงหยุน หัวหน้าตระกูล ชดใช้ความเสียหายของผม เรียกเอาสมุนไพรวิเศษและของล้ำค่าจากเขา แล้วผมจะใช้สมุนไพรวิเศษและของล้ำค่านั้นฟื้นฟูร่างกายและพลังบำเพ็ญเพียร”