บทที่ 2922: ท่านผู้นำเป่ย์หมิงได้ยินเสียงแก่ชรานั้น สีหน้าก็เปลี่ยนทันที มือที่กำลังจะลงมือชะงักค้าง แล้วหันมองไปรอบด้านด้วยความตกตะลึงระแวง

ทว่าในที่แห่งนั้น นอกจากพ่อลูกหรงจิงเทียนแล้ว เขาไม่เห็นใครอื่นอีกเลย

“ใครเป็นคนพูด ออกมา!” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงตวาดลั่น

“เจ้าคิดจะทำลายล้างฮวงจินเจียจู๋จริง ๆ ใช่ไหม ตอบข้ามา!” เสียงแก่ชรานั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง

ท่านผู้นำเป่ย์หมิงกวาดสายตาดูรอบ ๆ อีกหน แล้วตวาดต่ำ ๆ ว่า “到底เป็นใครกัน เล่นละครผี嚇คนอยู่ได้ ถ้ามี本事ก็ออกมาซะดี ๆ”

“ตอบมา เจ้าว่าจะทำลายล้างฮวงจินเจียจู๋จริงหรือไม่” เสียงแก่ชรานั้นแข็งกร้าวกดดัน

ในอกท่านผู้นำเป่ย์หมิงเดิมทีก็อัดแน่นไปด้วยโทสะอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงนี้ จิตสังหารก็พุ่งขึ้นทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “ใช่ ข้าต้องการทำลายล้างฮวงจินเจียจู๋ เจ้าคือผู้ใด มีอะไรจะสั่งสอนงั้นหรือ”

ได้ยินเพียงเสียงแก่ชรานั้นหัวเราะหยัน “สั่งสอน? แค่อย่างเจ้าก็คู่ควรด้วยหรือ”

เสียงเพิ่งจบลง

แคร็ก!

ทันใดนั้น บนพื้นก็แตกออกเป็นรอยแยกเส้นหนึ่ง ตามมาด้วยฝ่ามือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งยื่นโผล่ขึ้นมาจากใต้รอยแยกนั้น

ฝ่ามือนั้นดำมะเมื่อม เหมือนใบไม้ในฤดูหนาว เต็มไปด้วยรอยย่น ไม่เห็นเลือดฝาดสักนิด ราวกับเป็นฝ่ามือของผีดิบ

แต่พอฝ่ามือนั้นโผล่ขึ้นมา อากาศรอบด้านก็พลันหนักอึ้งกดทับอย่างน่าหวาดหวั่น

ชั่วพริบตา ท่านผู้นำเป่ย์หมิงก็รู้สึกถึงอันตรายร้ายแรงถาโถมขึ้นมาในใจ

“เจ้า…เจ้า到底เป็นใครกันแน่”

น้ำเสียงของท่านผู้นำเป่ย์หมิงแฝงไว้ด้วยความสั่น เขารีบใช้สัมผัสเทพตรวจสอบลงไป แต่กลับพบว่าใต้รอยแยกนั้นราวกับเป็นเหวลึกที่ไม่รู้จบ สัมผัสเทพของเขาแทรกซึมลงไปไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

“ฮึ ข้าเป็นใครไม่สำคัญ” เสียงแก่ชราดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีแววดูแคลนเจืออยู่ “สิ่งสำคัญคือ ฮวงจินเจียจู๋ ไม่ใช่ตระกูลที่เจ้าจะทำลายล้างได้”

สิ้นเสียง ฝ่ามือแห้งเหี่ยวนั้นก็กำแน่นขึ้นมา พื้นดินที่สงบนิ่งพลันสั่นสะเทือน รอยแยกขยายตัวแผ่กระจายออกไปรอบด้านด้วยความเร็วราวจะฉีกทำลายพื้นที่ทั้งหมด

ร่างท่านผู้นำเป่ย์หมิงโอนเอน เกือบยืนไม่มั่น เขารีบเร่งโคจรพลังชี่ทั่วร่าง ฝืนตั้งหลักไว้

“อวดดีนัก! กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าข้า!” ท่านผู้นำเป่ย์หมิงคำรามลั่น สองมือร่ายอาคม เตรียมจะโจมตีใส่ฝ่ามือนั้น

แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ภายในรอยแยกก็ปะทุแรงกดดันแห่งเซียนมหาศาลออกมา กดทับเขาจนขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

“ฮึ พวกมดปลวกอย่างเจ้า ยังกล้าจะลงมือกับ ‘ข้า’ อีกหรือ”

เสียงแก่ชรานั้นเต็มไปด้วยความดูหมิ่น ถัดจากนั้น ฝ่ามือแห้งเหี่ยวนั้นพลิกกลับ อานุภาพราวกับจะทำลายล้างโลกทั้งใบ กระหน่ำตบลงมาอย่างรุนแรง

พรวด!

ร่างของท่านผู้นำเป่ย์หมิงถูกตบจนกลายเป็นหมอกเลือด ตายดับ ร่างมลายสูญสิ้นวิถี

ฮึ่ก!

วิญญาณแท้ของหรงอี้เห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

เขาไม่คาดคิดเลยว่า ท่านผู้นำเป่ย์หมิงผู้เป็นถึงราชานักบุญไร้เทียมทาน กลับถูกตบตายด้วยฝ่ามือเดียว ต่อให้คิดจะต่อต้านยังไม่มีโอกาสเลยด้วยซ้ำ

เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปยังฝ่ามือแห้งเหี่ยวนั้น พลางคิดอยู่ในใจว่า คนผู้นี้เป็นใครกันแน่

เหตุใดถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

อีกอย่าง คนผู้นี้มาอยู่ในฮวงจินเจียจู๋ตั้งแต่เมื่อไร เหตุใดตนจึงไม่รู้อะไรเลยสักนิด

หรงอี้หันไปมองหรงจิงเทียน แววตาเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย

“ท่านผู้เฒ่า…” หรงจิงเทียนเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงแก่ชรานั้นดังขึ้นมาเสียก่อนว่า “เป่ยหมิงเจียดำรงอยู่มานานถึงเพียงนั้น ได้เวลาต้องหายไปจากโลกแล้ว”

สิ้นคำ ฝ่ามือแห้งเหี่ยวนั้นก็เหยียดขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับจะเอื้อมแตะถึงปลายขอบฟ้า

ชั่วอึดใจต่อมา แรงกดดันแห่งเซียนที่ยากจะพรรณนาก็แผ่ปกคลุมเหนือเป่ยหมิงเจียทั้งผืน เหมือนเมฆดำบดบังดวงอาทิตย์

จากนั้น ฝ่ามือก็ทาบลงมา

สมาชิกตระกูลเป่ยหมิงเจียที่เห็นภาพนี้ต่างพากันขวัญหนี

ในทันที ทุกคนคุกเข่าลงกับพื้นพรูลมหายใจขอความเมตตา

“ไว้ชีวิตด้วย…!”

ทว่า ฝ่ามือนั้นหาได้ชะงักลงไม่ กลับทิ้งตัวลงมาอย่างไม่ลังเล

ตูม!