บทที่ 2923: คนที่มีชีวิตอยู่มาสองหมื่นปี

ฮวงจินเจียจู๋

หรงจิงเทียนพาหรงอี้มาถึงศาลบรรพบุรุษที่สวนหลังบ้าน จากนั้นก็ยกสองมือขึ้นร่ายอาคม ปากพึมพำคาถา ไม่นานพื้นศาลบรรพบุรุษก็แยกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นอุโมงค์ใต้ดินสายหนึ่ง

“พ่อ ทำไมในศาลบรรพบุรุษถึงมีอุโมงค์ใต้ดินอยู่ด้วยล่ะ?” หรงอี้อดตกตะลึงไม่ได้

ตั้งแต่เด็กจนโต เว้นช่วงที่ต้องปิดด่านฝึกตนแล้ว ทุกปีเขาจะตามหรงจิงเทียนมาที่ศาลบรรพบุรุษเพื่อเซ่นไหว้บรรพชนของฮวงจินเจียจู๋มาตลอด แต่ไม่เคยรู้เลยว่าในศาลบรรพบุรุษแห่งนี้ยังมีอุโมงค์ใต้ดินซ่อนอยู่

หรงจิงเทียนเอ่ยว่า “อุโมงค์สายนี้จริง ๆ ก็มีมาหลายปีแล้ว นี่คือความลับสูงสุดของฮวงจินเจียจู๋เรา ข้าไม่เคยบอกใครมาก่อนเลย”

“อี้เอ๋อร์ เดี๋ยวเข้าไปข้างในกับพ่อแล้ว ต้องรู้จักทำตัวให้สุภาพเข้าใจไหม”

“ไม่แน่ว่า อาการบาดเจ็บของเจ้าจะมีทางพลิกฟื้นก็ได้”

“เหรอครับ?” แววตาของหรงอี้พลันฉายแววอยากรู้อยากเห็น

หรงจิงเทียนไม่พูดอะไรต่ออีก เขาพาวิญญาณแท้ของหรงอี้ลงไปตามอุโมงค์ใต้ดินนั้น

พอเข้าอุโมงค์มาได้ หรงอี้ถึงได้รู้ว่าใต้ศาลบรรพบุรุษนั้น แท้จริงแล้วเป็นสุสานใต้ดินขนาดมหึมา

ภายในสุสานใต้ดินมืดมิด มาพร้อมกับไอเย็นชื้นที่แผ่ซ่านไปทั่ว ทำให้เขาซึ่งบาดเจ็บสาหัสอยู่เดิมยิ่งรู้สึกไม่สบายตัว

หรงจิงเทียนเห็นท่าทางของหรงอี้ก็เหมือนจะเดาออก พลังชี่ไหลเวียนออกมาบนฝ่ามือทั้งสอง ห่อหุ้มวิญญาณแท้ของหรงอี้เอาไว้ ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

สุสานใต้ดินกว้างใหญ่นัก ทั้งสองวกวนไปมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูทองสัมฤทธิ์บานหนึ่ง

หน้าประตูทองสัมฤทธิ์ แสงไฟสลัวสะท้อนลวดลายที่เลือนรางบนบานประตู ราวกับกาลเวลาได้จารึกความลึกลับไร้ที่สิ้นสุดเอาไว้

หรงจิงเทียนหยุดเท้า สีหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมผิดปกติ เขาหันมองหรงอี้ แววตาจริงจังอย่างที่หรงอี้ไม่เคยเห็นมาก่อน

“อี้เอ๋อร์ ต่อไปเราจะได้พบกับความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฮวงจินเจียจู๋เรา และบางที นั่นอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้เจ้าฟื้นฟูบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว”

“จำไว้ ต้องสำรวมให้มาก”

“ครับ” หรงอี้พยักหน้าหนักแน่น ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและความคาดหวัง

หรงจิงเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็ยกสองมือขึ้นร่ายอาคมอีกครั้ง ครั้งนี้วิธีร่ายซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม เสียงคาถาที่เปล่งออกมาต่ำลึกและยืดยาว ราวกับกำลังสนทนากับวิญญาณโบราณบางอย่าง

พร้อมกับเสียงคาถาที่ก้องดังกังวาน “ครืน!” ประตูทองสัมฤทธิ์ค่อย ๆ เปิดออก ลมเย็นยะเยือกปะปนกลิ่นเก่าแก่พัดรอดออกมาจากรอยแยกของประตู ทำให้คนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

หลังประตูเป็นห้องห้องหนึ่ง

แสงไฟภายในยิ่งมืดสลัวกว่าเดิม

แต่หรงอี้เพียงกวาดตามองก็เห็นได้ในทันทีว่า กลางห้องมีชายชราองค์หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น

ชายชราร่างผอมเล็ก ทั้งร่างแห้งเหี่ยว ราวกับกาลเวลาได้ดูดกลืนพลังชีวิตของเขาไปจนหมด เหลือไว้เพียงร่างที่ใกล้ดับดิ้นรอให้เปลวไฟสุดท้ายมอดลงเท่านั้น

“ท่านปู่ใหญ่หวงจิน…”

หรงจิงเทียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรง พร้อมกันนั้นก็จูงวิญญาณแท้ของหรงอี้ค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม

ฮึ!

ดวงตาชายชราลืมขึ้นมา

ทันใดนั้น หรงอี้รู้สึกได้ว่าดวงตาคู่นั้นลึกดำดิ่งราวเหวลึก สามารถมองทะลุฟ้าดินทุกสรรพสิ่ง

วิญญาณแท้ของหรงอี้สั่นสะท้าน เขาไม่เคยพบเจอการมีอยู่ที่เก่าแก่และทรงพลังเพียงนี้มาก่อน แม้แต่ตัวเขาในช่วงพลังบำเพ็ญเพียรถึงขีดสุดแล้วก็ตาม เมื่อเทียบกับชายชราเบื้องหน้า ก็ยังไม่ต่างอะไรกับผงธุลีเม็ดหนึ่ง

“มาแล้วรึ” ชายชราเอ่ยเบา ๆ

หรงอี้ฟังออกทันทีว่า เสียงนี้คือเสียงเดียวกับที่เมื่อครู่พูดคุยกับท่านผู้นำเป่ย์หมิง

พูดอีกอย่างก็คือ ชายชราเบื้องหน้านี่เอง คือผู้ที่สังหารเป่ยหมิงหวัง และใช้คนเดียวทำลายล้างเป่ยหมิงเจียลงทั้งตระกูล

“ครับ” หรงจิงเทียนขานรับในลำคอ

สายตาชายชรากวาดผ่านตัวหรงจิงเทียนกับวิญญาณแท้ของหรงอี้ ท้ายที่สุดจึงหยุดอยู่บนตัวหรงจิงเทียน แล้วเอ่ยว่า “เพื่อรักษาวิญญาณแท้ของเด็กคนนี้ เจ้าเผาผลาญอายุขัยไปเกือบพันปี เหนื่อยยากเจ้าไม่น้อย”

หรงจิงเทียนเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “อี้เอ๋อร์คืออนาคตของฮวงจินเจียจู๋ ขอเพียงรักษาชีวิตเขาไว้ได้ ไม่ว่าต้องเสียสละแค่ไหน ข้าก็ยอม”

“ในฐานะหัวหน้าตระกูลและในฐานะพ่อ เจ้าทำได้ดีมาก” ในดวงตาชายชรามีแววชื่นชมวูบหนึ่ง จากนั้นก็ยกนิ้วชี้ขวาขึ้นมาชี้มาในอากาศ

ฟึ่บ!

สายแสงทองคำเส้นหนึ่งพุ่งเข้าไปที่หว่างคิ้วของหรงจิงเทียน

ในชั่วพริบตา ผมขาวโพลนของหรงจิงเทียนกลับกลายเป็นดำสนิท ริ้วรอยบนใบหน้าก็เลือนหายไปหมดสิ้น สีหน้าและมวลพลังโดยรวมดูสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด