บทที่ 2924: มีชีวิตครั้งที่สอง

เมื่อสิ้นคำของชายชรา บรรยากาศทั้งห้องก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที

หรงจิงเทียนกับหรงอี้พ่อลูกต่างกลั้นลมหายใจ เฝ้ามองชายชราอย่างไม่กะพริบ อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคิดจะทำอะไร

ก็เห็นชายชราหลับตาลงเล็กน้อย ยกมือทั้งสองขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วแตะกันเบา ๆ ก่อเป็นตราประทับประหลาด

ขณะที่ปากพึมพำคาถาเก่าแก่แสนลี้ลับ แสงทองคำอันเจิดจ้าพุ่งออกจากร่าง พลังกดดันเหนือคำบรรยายแผ่กระเพื่อมไปทั่วอากาศ

เวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบงัน

ราวชั่วเวลาหนึ่งก้านธูป

วิญญาณแท้ของหรงอี้ลืมตาโพลง อุทานว่า “ท่านพ่อ ดูนั่น—”

“ชู่ อย่าไปรบกวนท่านปู่ใหญ่หวงจิน” หรงจิงเทียนรีบห้าม ใบหน้าเขาเองก็เต็มไปด้วยความตะลึง

ตอนนั้นเอง ร่างของชายชราก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าเหลือเชื่อ

ร่างผอมแห้งเหี่ยวในตอนแรก กลับเปลี่ยนแปลงให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า ผิวหนังค่อย ๆ เนียนละเอียดขึ้น ราวผิวทารกแรกเกิด

เส้นผมขาวโพลนค่อย ๆ กลับกลายเป็นสีดำหนานุ่มเป็นเงางาม ริ้วรอยบนใบหน้าทีละเส้น ๆ ก็เลือนหายไป

ยิ่งไปกว่านั้นโฉมหน้าของเขายังเปลี่ยนไปไม่หยุด จนท้ายที่สุดหยุดนิ่งอยู่ในรูปของเด็กหนุ่มรูปงามเหนือธรรมดา

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจ ทำเอาหรงจิงเทียนกับหรงอี้พ่อลูกตาค้าง อึ้งจนพูดไม่ออก

พวกเขาไม่เคยเห็นเรื่องอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน มันเกินกว่าจินตนาการใด ๆ

“นี่...นี่มัน...” หรงจิงเทียนอ้าปากตะกุกตะกัก แต่สุดท้ายก็ไม่รู้จะใช้อะไรอธิบายสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

หรงอี้เองก็ตาโตค้าง วิญญาณแท้สั่นระริก ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว หากแต่เพราะความตื่นเต้นและเหลือเชื่อ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าท่านปู่ใหญ่หวงจินจะมีความสามารถปานฟ้าดินเช่นนี้ ถึงขั้นกลับคืนเยาว์วัย ฟื้นความหนุ่มได้อีกครั้ง

“ฮะฮะ ไม่ต้องตกใจไปหรอก”

ชายชราในรูปลักษณ์เด็กหนุ่มหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มก้อง ไม่เหลือเค้าเสียงแหบพร่าแก่ชราเหมือนก่อน

หากไม่ใช่เพราะแววตายังเต็มไปด้วยความชอกช้ำรกร้างของกาลเวลา ใครจะไปคิดว่านี่คือปีศาจเฒ่าที่มีชีวิตมายกสองหมื่นปีแล้ว

“ท่านปู่ใหญ่หวงจิน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หรงอี้ถาม “หรือว่าท่านได้หยั่งรู้วิถีแห่งกาลเวลาและมิติแล้ว?”

ท่านนักบุญทองคำตอบว่า “จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่”

หรงจิงเทียนทำหน้างง “หมายความว่ายังไงหรือขอรับ?”

ท่านนักบุญทองคำหัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “หกพันปีก่อน ข้าถูกท่านผู้สูงศักดิ์ทำร้าย พลังบำเพ็ญเพียรทั้งตัวพังทลาย จากขอบเขต quasi-จักรพรรดิ กลายเป็นคนไร้ค่า”

“แม้จะลากสังขารที่ยับเยินกลับมาถึงบ้านได้ แต่ในใจก็สิ้นหวังทุกสิ่ง”

“แต่หลังจากนั้น ข้าก็เอาตัวรอดมาได้ด้วยเจตจำนงอันแข็งแกร่ง เพราะข้าบอกตัวเองอยู่ทุกลมหายใจว่าข้าต้องล้างแค้น!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาท่านนักบุญทองคำก็วาบขึ้นด้วยความเคียดแค้น แล้วหันไปบอกหรงอี้ว่า “เด็กเอ๋ย เจ้ารู้ไหม เมื่อคนเรามีศรัทธาบางอย่าง และมุ่งหน้าไปตามศรัทธานั้น ความแค้นทั้งปวงจะกลายเป็นแรงผลักให้ก้าวต่อไป”

“ข้าใช้เวลาถึงสามร้อยปีเต็ม กว่าจะก้าวขึ้นสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรใหม่อีกครั้ง”

“เพื่อไม่ให้คนภายนอกรู้ว่าข้ายังไม่ตาย เพื่อไม่ให้ท่านผู้สูงศักดิ์รู้ว่าข้ากลับมาบำเพ็ญใหม่แล้ว เพื่อความแน่ใจ ข้าจึงให้จิงเทียนช่วยข้าขุดสุสานใต้ดินขึ้นมาใต้ศาลบรรพบุรุษ”

“จากนั้นข้าก็ปิดตัวบำเพ็ญอยู่ในสุสานใต้ดินนั่นเอง”

“ต่อมาเมื่อพลังบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้น ข้าก็ลงมือวางค่ายเวทนับพันชั้นที่นี่ เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่”

“ความพยายามไม่เคยทรยศคน ตั้งหกพันปีมานี้ ข้าก็ได้ผลลัพธ์มาไม่น้อย!”

หรงอี้เริ่มเข้าใจแล้ว ว่าตลอดหกพันปีนี้ ท่านปู่ใหญ่หวงจินต้องได้หยั่งรู้เคล็ดวิชาอันทรงพลังอย่างยิ่ง จึงสามารถย้อนวัยคืนหนุ่มได้

แต่ใครจะคิด ว่าคำพูดต่อมาของท่านนักบุญทองคำกลับทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม