บทที่ 2926: ท่านปู่ใหญ่หวงจินจะลงมือเอง

เมื่อหรงจิงเทียนเห็นหรงอี้ลืมตา ก็รีบถามด้วยความเป็นห่วงว่า “อี้เอ๋อร์ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”

หรงอี้ลองสำรวจอาการก็พลันดีใจ เมื่อพบว่าความหนักอึ้งและพันธนาการที่มาจากการที่วิญญาณแท้ได้รับบาดเจ็บได้จางหายไปมาก แทนที่ด้วยความเบาสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ท่านพ่อ ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว!” หรงอี้เอ่ยด้วยความตื่นเต้น

หรงจิงเทียนรีบทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น กระแทกหน้าผากคารวะท่านนักบุญทองคำ “ขอบพระคุณท่านปู่ใหญ่หวงจิน ท恩คุณมหาศาลของท่าน พ่อกับลูกคู่นี้ไม่มีวันลืมได้ชั่วชีวิต”

หรงอี้ก็เอ่ยขอบคุณว่า “ขอบพระคุณท่านปู่ใหญ่หวงจิน”

ท่านนักบุญทองคำเพียงยิ้มบาง ๆ โบกมือเป็นเชิงไม่ต้องมากพิธี ก่อนจะเอ่ยว่า “อี้เอ๋อร์คืออนาคตของฮวงจินเจียจู๋ ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเจียจู๋ของพวกเรา”

“แต่อี้เอ๋อร์ เจ้าต้องจำไว้ บทเรียนคราวนี้ห้ามปล่อยให้เปล่าประโยชน์”

“ต่อไปเวลาเจอศัตรู ไม่ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งหรืออ่อนด้อย เจ้าต้องระวังให้ถึงที่สุดทุกลมหายใจ”

หรงอี้พยักหน้าหนัก ๆ เอ่ยว่า “ท่านปู่ใหญ่หวงจินวางใจได้ ข้าจะไม่มีวันให้ความผิดพลาดแบบเดิมเกิดขึ้นอีก เมื่อวิญญาณแท้ของข้าฟื้นตัวสมบูรณ์ พลังบำเพ็ญเพียรก้าวไปอีกขั้น ข้าจะต้องเชือดเย่ฉางเซิงด้วยมือตัวเอง เพื่อล้างแค้นครั้งนี้!”

พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของหรงอี้ก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาตไม่รู้จบ

“เย่ฉางเซิง ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?”

“ก็เพราะเจ้านี่แหละ วันที่ข้าจะบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิต้องเลื่อนออกไปอีกครั้ง”

“คอยดูเถอะ”

“ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย”

ทันใดนั้น เสียงของหรงจิงเทียนก็ดังขึ้นมา “อี้เอ๋อร์ เรื่องล้างแค้น ปล่อยให้พ่อเป็นคนจัดการดีกว่า!”

“เมื่อครู่ท่านปู่ใหญ่หวงจินก็พูดแล้วว่า ต้องรีบสังหารเย่ฉางเซิงให้เร็วที่สุด ก่อนที่เขาจะเติบโตขึ้นมา”

“ต้องฉวยโอกาสตอนที่เขายังออกจากเขตต้องห้ามแห่งชีวิตไม่ได้ ให้พ่อเป็นคนลงมือฆ่าเขาเสีย ถ้าเขากลับไปถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเมื่อไหร่ นั่นก็เท่ากับมังกรลงสู่ทะเล เสือกลับคืนป่า จะคิดจะฆ่าเขาอีกก็ไม่ง่ายแล้ว”

หรงอี้แม้ในใจจะไม่ค่อยยินยอม แต่ก็รู้ดีว่า เย่ฉางเซิงต้องถูกเก็บให้เร็วที่สุด

ไม่อย่างนั้น เมื่อเขาบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิในวันหน้า เย่ฉางเซิงก็จะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจบนเส้นทางนั้นอีก

คิดถึงตรงนี้ หรงอี้ก็เอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านพ่อแล้ว”

“ระหว่างพ่อลูก ไม่ต้องเกรงใจกัน” หรงจิงเทียนว่า “อี้เอ๋อร์ พ่อรู้ว่าความแค้นในใจเจ้ารุนแรงเพียงใด”

“หากความแค้นนี้ไม่สลาย เกรงว่าจะก่อปีศาจในใจขึ้นมา”

“เอาอย่างนี้ดีไหม รอให้พ่อจับเย่ฉางเซิงได้ก่อน แล้วค่อยลากตัวเขากลับมาให้เจ้าจัดการเอง ดีหรือไม่?”

หรงอี้ถึงกับดีใจล้น “ถ้าได้อย่างนั้นก็ดีที่สุด ขอบคุณท่านพ่อ…”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น” ยังไม่ทันให้หรงอี้พูดจบ ท่านนักบุญทองคำก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน “เรื่องเย่ฉางเซิง ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”

อะไรนะ!

ท่านปู่ใหญ่หวงจินจะลงมือเอง?

ทำไมกัน!

เย่ฉางเซิงนั่นมันมีคุณงามความดีอะไร ถึงได้ให้ผู้แข็งแกร่งจวนเป็นจักรพรรดิขั้นสูงสุดออกมาลงมือกับเขาด้วยตัวเอง มันบุญหล่นทับอะไรกันนักหนา!

หรงอี้แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“ท่านปู่ใหญ่หวงจิน แค่ฆ่าไก่ ยังต้องใช้มีดเชือดวัวด้วยหรือ เย่ฉางเซิงแค่ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ปล่อยให้ข้าจัดการเถอะ!” หรงจิงเทียนว่า

ท่านนักบุญทองคำเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าการให้ข้าออกมือเป็นการเอาของดีไปใช้เกินจำเป็นอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่กล้าครับ” หรงจิงเทียนรีบก้มศีรษะลงทันที

ท่านนักบุญทองคำพูดต่อ “ข้าบอกเจ้าไว้ แม้ข้าจะไม่เคยเห็นหน้าเย่ฉางเซิงคนนั้น แต่ดูจากวิธีที่เขาทำให้วิญญาณแท้ของอี้เอ๋อร์บาดเจ็บสาหัส ก็พอจะเห็นได้ว่า ในวันหน้าเขามีโอกาสบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิอย่างแน่นอน”