บทที่ 2927: กลางเหวสวรรค์ (ภาคต้น)

หลังจากเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว เย่ชิวกับพวกก็พุ่งตัวกระโดดลงไปในหลุมฟ้า

ทันใดนั้น ทุกอย่างตรงหน้าก็มืดมิดลงราวกับถูกตัดขาดจากโลกที่สว่างไสว แล้วร่วงฮวบสู่หุบเหวแห่งความมืดไร้ก้นบึ้ง

เหวฝังสวรรค์ ชื่อนั้นสมดังรูป ราวบาดแผลมหึมากลางฟ้าดิน ลึกมองไม่เห็นก้น

ผนังหุบเหวรอบด้านชันเสมือนถูกมีดผ่าผ่าน บางแห่งยังเห็นต้นไม้แห้งกรังไม่กี่ต้น ขดเกลียวดุจมังกรชรา

ยิ่งร่วงลงไปลึกเท่าไร อากาศรอบตัวก็ยิ่งหนักอึ้ง กดทับจนแทบหายใจไม่ออก

กระแสลมหยินเย็นยะเยือกพุ่งเข้ามาจากสี่ทิศแปดทาง เหมือนน้ำแข็งทิ่มกระดูก ต่อให้พวกเขามีพลังบำเพ็ญเพียรล้ำลึก ก็ยังอดตัวสั่นสะท้านไม่ได้

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงก้นหลุมฟ้า

พอเงยหน้ามองไปรอบ ๆ สิ่งที่เห็นกลับมีแต่ภาพเหี่ยวแห้งรกร้าง

พืชพรรณรอบด้านตายสนิทมานาน ใบไม้ทับถมหนาเป็นชั้นบนพื้น ส่งกลิ่นอับชื้นผุพังโชยอยู่เป็นระยะ

ยังมีต้นไม้ใหญ่บางต้นที่เหลือเพียงลำต้นโล่งเปลือย คล้ายปลายนิ้วของคนตายเหยียดแผ่ไร้เรี่ยวแรงไปทุกทิศ

ที่นี่แทบไม่มีแสงสว่าง มืดสลัวอย่างน่าประหลาด แม้จะเป็นกลางวันก็เหมือนถูกม่านหมอกดำทึบห่อหุ้มไว้ ทำให้แทบแยกทิศทางไม่ออก

“ที่นี่เหมือนนรกเก้าภพไม่มีผิดเลย”

เฟิงอู๋เหินพึมพำออกมาเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่

เสียงนั้นสะท้อนก้องอยู่ในหลุมฟ้าอันเงียบงัน ยิ่งทำให้บรรยากาศน่าสยดสยองขึ้นไปอีก

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกได้ว่าญาณรับรู้ของตัวเองถูกจำกัดอย่างรุนแรงในที่แห่งนี้ เหมือนมีพลังลึกลับไร้รูปคอยรบกวนการตรวจค้นอยู่ตลอด

“ทุกคนระวัง ที่นี่ไม่ธรรมดา”

ทุกคนพยักหน้ารับ แต่ละคนล้วนเร่งยกระดับความระมัดระวังขึ้น

ส่วนเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เดินเบียดติดอยู่ข้างกายเย่ชิว มือหนึ่งกำชายเสื้อเขาแน่น สีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาเดินลึกต่อไป พื้นใต้ฝ่าเท้าขรุขระเป็นหลุมบ่อ

จู่ ๆ เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ก็ชะงักฝีเท้า เอ่ยเสียงสั่นระริกว่า “เย่ฉางเซิง ฉะ...ฉันเหมือนเหยียบโดนอะไรบางอย่าง”

“หืม?” ปลายนิ้วของเย่ชิวปรากฏเปลวเพลิงพิเศษพุ่งลุกขึ้น ส่องสว่างไปยังพื้นด้านล่าง

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ยกเท้าขึ้น ก็เห็นว่าใต้ฝ่าเท้าเป็นเพียงใบไม้ผุกร่อนชั้นหนึ่ง เย่ชิวสะบัดมือเบา ๆ ใบไม้เหล่านั้นก็ปลิวกระจาย เผยให้เห็นกะโหลกศีรษะหนึ่งลูก

พอดีกับที่เบ้าตาทั้งสองของกะโหลกศีรษะนั้นจ้องมองมาทางเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เข้าเต็ม ๆ

“กรี๊ด!”

เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ตกใจจนร้องเสียงหลง ทิ้งตัวกระโจนเข้ากอดเย่ชิวไว้แน่น

“ไม่เป็นไร แค่กะโหลกศีรษะก้อนเดียวเอง” เย่ชิวปลอบ

“แต่ฉันกลัว” เซวียนหยวนหรงเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา

เย่ชิวก้มมองกะโหลกนั้นอย่างละเอียด พบว่ากะโหลกทั้งลูกกลายเป็นสีดำสนิท ทว่ากลับยังมีเค้าลางของพลังเทพหลงเหลืออยู่ริบหรี่

นั่นหมายความว่า เจ้าของกะโหลกนี้สมัยยังมีชีวิตอยู่ ต้องเป็นยอดผู้กล้าเหนือฟ้าดินแน่นอน

“ไปกันเถอะ” เย่ชิวเอื้อมมือไปจูงเซวียนหยวนหรงเอ๋อร์ แล้วพาทุกคนเดินหน้าต่อ

เป็นระยะ ๆ พวกเขายังเหยียบโดนกระดูกขาวที่ไม่รู้ว่าเป็นของสิ่งใด บ้างชิ้นใหญ่บ้างชิ้นเล็ก บ้างสมบูรณ์บ้างแหลกแตก เกลื่อนกระจัดกระจายราวกับกำลังเล่าเรื่องการรบอันโหดเหี้ยมที่เคยเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้

พลังหยินเย็นยะเยือกยิ่งหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายมีดวงวิญญาณนับไม่ถ้วนเร่ร่อนอยู่กลางฟ้าดินผืนนี้ คอยเสาะหาวิญญาณมีชีวิตให้เกาะกิน